คอลัมน์ วิเคราะห์การเมือง
แนวโน้ม การเมือง – การชุมนุมบนถนนอักษะ 22 พฤศจิกายนคือจุดเปลี่ยนแหลมคมทางการเมือง
โดยพื้นฐานเหมือนกับเป็นการจัดโดย “ภาคีนักศึกษาศาลายา” ของมหาวิทยาลัยมหิดลเป็นคนรับผิดชอบ แต่ที่ไม่ควรมองข้ามก็คือเป็นการจัดบนถนนอักษะ
ถนนอักษะซึ่ง “คนเสื้อแดง” เคยชุมนุมเมื่อ ปี 2557
นั่นเป็นการจัดชุมนุมที่นำโดยแนวร่วมประชาชนเพื่อประชาธิปไตยแห่งชาติ หรือ “นปช.” ครั้งสุดท้ายก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 ของคสช.
การจัดชุมนุมบนถนนอักษะจึงทรงความหมาย
ต้องยอมรับว่าการประสานระหว่าง “เยาวชน” กับ “คนเสื้อแดง” งดงามอย่างยิ่ง
นับแต่เกิด “เยาวชนปลดแอก” ขึ้น ณ อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย เมื่อเดือนกรกฎาคมเป็นต้นมา การประสานระหว่าง “เยาวชน” กับ “คนเสื้อแดง” ก็เริ่มใกล้ชิด
ตัวอย่างหนึ่ง คือการเอ่ยถึง “เสื้อแดง” ในแฟลชม็อบ ที่จุฬาฯ
จากนั้นในวันที่ 16 สิงหาคมก็มี “คนเสื้อแดง” เข้าร่วม และเมื่อ “แนวร่วมธรรมศาสตร์และการชุมนุม” จัดขึ้นที่ท้องสนามหลวงระหว่างวันที่ 19 และ 20 กันยายน
ธงของ “คนเสื้อแดง” ก็โบกสะบัดอย่างทระนงองอาจอีกครั้ง
ปรากฏการณ์การชุมนุมที่ถนนอักษะจึงเป็นการประสานเข้าอย่างแนบแน่น กลมกลืน
นี่คือการฟื้นรำลึกไปยังสถานการณ์เมื่อเดือนพฤษภาคม 2553 นี่คือการฟื้นรำลึกไปยังสถานการณ์เมื่อเดือนพฤษภาคม 2557
เป็นความเจ็บปวด แต่เป็นความเจ็บปวดอันเป็น “บทเรียน”
การประกาศจัดตั้ง “ภาคีหน่วยรักษาความปลอดภัย” ซึ่งสามารถรวมเครือข่ายเข้ามาได้มากกว่า 10 เครือข่ายพร้อมด้วยกำลังคนมากกว่า 1,000 คน
คือการเตรียมความพร้อมไปยังการเคลื่อนไหว วันที่ 25 พฤศจิกายน
การก่อเกิด “คณะราษฎร 2563” จึงเป็นการก่อเกิดอันมีลักษณะในทางประวัติศาสตร์
ทั้งจากเดือนมิถุนายน 2475 ทั้งจากเดือนตุลาคม 2516 ทั้งจากเดือนตุลาคม 2519 ทั้งจากเดือนพฤษภาคม 2535 ประสานเข้ากับเดือนพฤษภาคม 2553
กลายเป็น “ทิพยรูป” ใหม่แห่งการเคลื่อนไหวใหม่ในทางการเมือง
