ความตระหนกอันเนื่องจากตรวจสอบ”วัตถุระเบิด”ที่ส่งผ่านระบบ”ไปรษณีย์”เป็นเรื่องที่สามารถเข้าใจได้
แม้จะเกิดขึ้นที่ “บางเขน”
แต่ก็อยู่ในแขวงอนุสาวรีย์ และอยู่ในพื้นที่ของ “กรุงเทพมหา นคร” ใจกลางเมืองหลวง
ที่สำคัญเป็นอย่างมาก คือ ความต่อเนื่อง
ต่อเนื่องจากระเบิดเมื่อวันที่ 5 เมษายน ต่อเนื่องจากระเบิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ต่อเนื่องจากระเบิดเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม
การปลอบประโลมจาก”คสช.”จึงจำเป็น
กระนั้น คำปลอบประโลมที่ยอดเยี่ยมอย่างที่สุดยังขึ้นอยู่กับการคลี่คลายรากที่มาของระเบิด
การปิดปากเงียบในเรื่อง “ระเบิด” กำลังกลายเป็น “ท่วงทำนอง”สำ คัญของ “ตำรวจ”
หากมองอย่างเปรียบเทียบ
ความเงียบของตำรวจอาจเหมาะสมเมื่อเทียบกับการหลอกให้หลงทิศผิดทาง
อย่างเช่นออกมาระบุว่า “ท่อพีวีซี” ไม่ใช่”ระเบิด”
อย่างเช่นออกมาระบุว่า ระเบิดที่ห้องวงษ์สุวรรณไม่เกี่ยวอะไรกับรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
ทั้งๆที่นามสกุลของท่านคือ “วงษ์สุวรรณ”
กระนั้น การปิดปากเงียบไม่ยอมให้รายละเอียดแม้กระทั่งความคืบหน้าก็เป็นเรื่องน่าวิตก
เท่ากับบ่งชี่ว่ามาถึง “ทางตัน”
ความเงียบของตำรวจอาจเนื่องจากคำสั่งโดยตรงจากนายกรัฐมน ตรีและหัวหน้าคสช.
แต่ยิ่งทำให้”ข้อสังเกต” 1 ทรงความหมาย
นั่นก็คือ ข้อสังเกตอันมาจาก พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ถึงมือระเบิดที่ว่า
“ก็อยู่ใกล้ๆนี่แหละ”
ทำให้สงสัยลงไปอีกว่า “ใกล้” ขนาดไหน มากน้อยเพียงใดจึงทำให้ทุกอย่างเหมือนเดินไปในความมืดมิด
พูดก็ไม่ได้ ไอก็ไม่ดัง
“ระเบิด”จึงกลายเป็นประเด็น และสร้างความตระหนก
