คอลัมน์ บทบรรณาธิการ
หลายๆ ครั้งเมื่อเกิดคดีอาชญากรรมสะเทือนขวัญขึ้น การถกเถียงเรื่องโทษประหารมักถูกโหมเป็นกระแสขึ้นสูง เพราะเป็นเรื่องง่ายที่จะเรียกร้อง
มีความเห็นบางส่วนด้วยว่าผิดหวังที่ผู้คนในประเทศนับถือศาสนาพุทธถึงร้อยละ 90 กลับมีเหตุฆาตกรรมร้ายแรง ไม่ว่าเพื่อนฆ่าเพื่อนแล้วหั่นศพ สามีฆ่าภรรยาเพราะความหึงหวง หรือแม้แต่สามเณรก็ถูกฆ่าและฝังโบกปูนอยู่ ใต้ฐานพระพุทธรูป
แต่เมื่อพิจารณารายละเอียดแล้ว คดีลักษณะนี้เกิดขึ้นโดยไม่ได้มีเงื่อนไขทางศาสนาเป็นหลัก หากเป็นปัญหาทางสังคม จิตวิทยา สิ่งแวดล้อมในการดำรงชีวิต เศรษฐกิจ ฯลฯ
ทางแก้ปัญหาหนึ่งคือต้องอาศัยการเรียนรู้ที่จะเคารพในชีวิตผู้อื่น
การเคารพในชีวิตผู้อื่นนั้นเป็นหลักคำสอนอยู่ในทุกศาสนา ไม่เฉพาะศาสนาพุทธเท่านั้น แต่เป็นหลักสากลของมนุษย์ทุกเชื้อชาติศาสนา
การเรียนรู้เรื่องนี้เริ่มต้นตั้งแต่ในครอบครัว โรงเรียน สถานที่ทำงาน ไปถึงทุกสถาบันในสังคม
ศาสนาอาจเป็นปัจจัยช่วยให้การเรียนรู้นี้เป็นไปได้ดีขึ้น แต่ไม่ใช่แค่การท่องจำหรือท่องบทสวด หากเป็นการเรียนรู้จากประสบการณ์ชีวิต
ต้องแสดงให้เห็นว่าทุกชีวิตต้องได้รับการเคารพอย่างเท่าเทียมกัน
ไม่ถูกเลือกปฏิบัติด้วยชนชั้น ศาสนา หรือเพศ
ภาคการเมืองที่มีส่วนกำหนดนโยบายระดับประเทศ มีบทบาทสำคัญที่ต้องแสดงถึงการเคารพชีวิตผู้อื่นเช่นกัน
การแก้ปัญหาค้ามนุษย์ แก้ปัญหาการเอารัดเอาเปรียบแรงงาน แก้ปัญหาความไม่เท่าเทียมทางเพศที่รัฐบาลประกาศว่าดำเนินมาอย่างก้าวหน้านั้นเป็นเรื่องที่ดีและน่าสนับสนุน
ส่วนปัญหาความรุนแรงทางการเมืองที่มีผู้สูญเสียจำนวนมาก มีผู้ถูกยิงเสียชีวิตในวัด มีกรณีนักต่อสู้เพื่อชุมชนถูกอุ้มหายตัวไป มีแกนนำชนกลุ่มน้อยถูกยิงตายอย่างน่าสงสัย ก็ควรเป็นเรื่องที่ทางการต้องติดตามและให้คำมั่นต่อผู้ทวงถามความยุติธรรมให้ได้
เมื่อระดับประเทศทำให้เห็นถึงความเอาจริงเอาจังในทุกเรื่อง ย่อมเป็นตัวอย่างสร้างการรับรู้ในการเคารพชีวิตผู้อื่นที่เป็นรูปธรรม
