FootNote:ความหงุดหงิดของทักษิณ ชินวัตร ในที่สุดแล้วเป้าหมายหงุดหงิดใคร
ไม่ว่าจดหมายน้อยของ นายทักษิณ ชินวัตร เชียร์ นายพิชัย เลิศพงศ์อดิศร ไม่ว่าการโพสต์ข้อความแสดงความไม่พอใจต่อคนที่ออกจาก พรรคแล้วย้อนกลับมาโจมตีพรรคล้วนทรงความหมาย
ไม่เพียงแต่ทรงความหมายต่อการเลือกตั้งนายก อบจ.ในจังหวัดเชียงใหม่ หากทรงความหมายต่อการเดินหน้าพรรคเพื่อไทย
เห็นหรือไม่ว่าขบวนของพรรคเพื่อไทยที่ลงไปในแต่ละพื้นที่ ไม่ว่าภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่ว่าภาคเหนือ ไม่ว่าบางพื้นที่ในภาคกลางมีความคึกคักอย่างยิ่ง
ยิ่งที่จังหวัดเชียงใหม่ ยิ่งมากด้วยความร้อนแรง อ่านได้จากปฏิกิริยาของคนเสื้อแดง อ่านได้จากการออกโรงของ นายวรชัย เหมะ ประสานเข้ากับ นายก่อแก้ว พิกุลทอง
คำถามก็คือ การแสดงออกผ่านจดหมายน้อยและความเห็นของ นายทักษิณ ชินวัตร นั้นมีมูลเชื้อในทางความคิดและในทางการ เมืองมาอย่างไร
ใครคือนักการเมืองที่แยกตัวออกจากพรรคแล้วหันกลับมาเผา บ้านเก่าของตัวเอง
บางคนอาจจะชี้นิ้วไปยังบทบาทและการเคลื่อนไหวของ นายจตุพร พรหมพันธุ์ ที่เริ่มจากจุดเล็กๆแล้วขยายบานปลายออกไปอย่างใหญ่ หลวงกระทบไปถึง”เจ๊”อย่างโจ่งแจ้ง
ท่าทีของ นายจตุพร พรหมพันธุ์ อาจก่อความหงุดหงิดบ้าง แต่ก็ไม่รุนแรงและร้ายกาจเท่าใดนัก
เพราะ นายทักษิณ ชินวัตร ย่อมรู้จักตัวตนและความเป็นจริงของ นายจตุพร พรหมพันธุ์ ได้เป็นอย่างดีตั้งแต่ยังมีตำแหน่งเล็กๆอยู่ในพรรคไทยรักไทย คิดว่าเพียงแค่ นายวรชัย เหมะ เพียงแค่ นายก่อแก้ว พิกุลทอง ก็น่าจะเรียบร้อย
ปัญหาจึงอยู่ที่ว่าการแยกตัวของบางคนในกลุ่มของ คุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ มากกว่าที่เจื้อยแจ้วจำนรรจาด้วยคำใหญ่คำโตที่จะทำให้พรรคหลุดพ้นจากการครอบงำของ”ครอบครัว”มากกว่า
ส่วนจะเป็นใครเชื่อว่า คุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ น่าจะรู้ดีที่สุด
ถามว่าเหตุใดตอนที่ นายวันมูหะมัดนอร์ มะทา แยกตัว ตอนที่ นายจาตุรนต์ ฉายแสง แยกตัว กลับมีท่าทีอันอบอุ่นและเป็นไมตรียิ่งจาก นายทักษิณ ชินวัตร
แต่การแยกตัวของบางคนบางฝ่ายในเดือนธันวาคมกลับสร้าง ความหงุดหงิดให้จนถึงกับต้องออกมาแสดง”ความเห็น”
