FootNote ความอ่อนไหว สมรภูมิ ดินแดง ทดสอบ “หน่วยควบคุม ฝูงชน”
สถานการณ์ ณ สามเหลี่ยมดินแดงจากเมื่อวันที่ 1 สิงหาคมมายังวันที่ 20 สิงหาคม น่าจะเป็นคำตอบได้ในระดับหนึ่งว่า ใครกำลังวิ่งหลงเข้าไปในวงกตอันล่อแหลมในทางการเมือง
แรกที่เกิดการปะทะอย่างดุเดือดและรุนแรงขึ้นในตอนค่ำของวันที่ 1 สิงหาคม ภายหลังการเคลื่อนไหว”คาร์ม็อบ”
มีคนจำนวนไม่น้อยประเมินว่าการหลงเข้าไปในวังวนของตู้คอนเทนเนอร์หน้ากรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระ องค์ คือการหลงเข้าไปในหล่มแห่งกับดัก
นั่นก็คือ โน้มเอียงที่จะฉายภาพความรุนแรง ความปั่นป่วนของ เยาวชนจำนวนหนึ่งที่เข้าร่วมการเคลื่อนไหวอย่างเป็นอิสระ ไม่ขึ้นต่อการนำ ไม่ฟังเสียงท้วงติงและไม่เดินแนวทางอหิงสาอย่างแท้จริง
กระนั้น ภาพที่ปรากฏผ่าน”คลิป”แต่ละ”คลิป”ในแต่ละวันกลับฉายภาพอีกภาพอันสะท้อนให้เห็นเป็นลำดับว่า แท้จริงแล้วความรุนแรงเริ่มขึ้นอย่างไรและจากที่ใด
ยิ่งเมื่อหน่วยควบคุมฝูงชน (คฝ.) ถือปืนไปยืนอยู่ ณ เบื้องหน้าประชาชนในย่านดินแดงยิ่งแสดงออกอย่างชัดเจน ไม่มีข้อกังขา
ไม่ว่าการเคลื่อนไหวทางการเมือง ไม่ว่าการเคลื่อนไหวทางการทหาร ทั้งในยุคสงครามเย็น ทั้งในยุคการก่อความไม่สงบในพื้นที่ 3 จังหวัด ชายแดนภาคใต้
ปัจจัยชี้ขาดอย่างแท้จริงมิได้ชี้ขาดอยู่ที่ว่าฝ่ายใดมี”พลานุภาพ”ยิ่งใหญ่และเหนือกว่า หากแต่อยู่ที่ “มวลชน”
ความรู้สึกอันเป็นบทสรุปของสังคมต่างหากคือคำตอบสุดท้าย
จากนั้นภาพเปรียบเทียบก็จะค่อยตามมาระหว่างหนังสติก ลูก แก้ว พลุไฟและระเบิดควัน กับ แก๊สน้ำตา กระสุนยาง รถฉีดน้ำและที่สุดกัมปนาทแห่ง”กระสุนจริง”
จากนั้นภาพของ”คฝ.”เมื่อปืนอยู่ในมือและเดินไปบนถนนและ ไปตามบ้านในทุกหย่อมย่านที่ประชาชนอาศัยอยู่ก็จะมีความเด่นชัด
บทสรุปจากความรู้สึกของประชาชนในชุมชนต่างหากคือคำตอบให้กับหน่วยควบคุมฝูงชนว่าประสบความสำเร็จมากน้อยเพียงใดในการใช้ความรุนแรง
ในที่สุด มวลชนจำนวนน้อยนิดต่างหากที่กำลังล่อหลอกให้หน่วยควบคุมฝูงชนแสดงอารมณ์ดิบ ก้าวร้าวออกมาให้ปรากฏ
ที่เลวร้ายอย่างยิ่งคือ ปรากฏ ณ เบื้องหน้าประชาชน
