กรณีอันเกี่ยวกับ “กลุ่มโรงสี” มากด้วยความละเอียดอ่อนอย่างยิ่งแล้วในทาง “การเมือง”
กรณี “การตาย” ที่ “พิจิตร” ยิ่งมากด้วยความอ่อนไหว
ความอ่อนไหวมิได้อยู่ที่ว่า การตายที่ “พิจิตร” นั้นมีอาชีพอย่างไร สัมพันธ์กับวิกฤตอันเนื่องแต่ “ราคาข้าว”หรือไม่
หากอยู่ที่เป็น “การตาย”
แม้กระทั่งหมา แมว ตาย เรายังรู้สึกเศร้า เสียใจ แต่นี่เป็น “คน” ไม่ว่าคนหญิง ไม่ว่าคนชาย ไม่ว่าเป็น “ช่างแอร์” ไม่ว่าเป็น “ชาวนา”
ล้วนสมควรต้องเศร้า ล้วนสมควรต้องเห็นอกเห็นใจ
เพราะการตัดสินใจ “ผูกคอตาย” บนต้นจามจุรี อันอยู่ในบริเวณท้องนา
ย่อมเท่ากับเป็น “การสื่อ”
น่ายินดีที่ “ผู้ว่าราชการจังหวัด” ซึ่งเป็นเจ้าของ “พื้นที่” มีความเข้าใจ และตระหนักในความสูญเสียที่เกิดขึ้น
จึงเดินทางไปเป็น”ประธาน”ในพิธี”ศพ”
ความจริง คำแถลงอันเน้นการตายไปยังการมีอาชีพเป็น”ช่างแอร์” ไม่ถือว่าเป็นความผิดพลาด
เพราะผู้ตายเคยเป็น “ช่างแอร์” จริง
แต่การที่ปฏิเสธความเป็นจริงที่ “ผู้ตาย” สัมพันธ์อยู่กับการเป็นเกษตรกร”ทำนา”
ต้องถือว่าเป็น “แถลง” ที่ “แปลก”
การเดินทางไปร่วมในงานศพของ”ผู้ว่าราชการ”จังหวัดพิจิตร ทำให้ได้ข้อมูลสมบูรณ์และครบถ้วนมากยิ่งขึ้น
นั่นก็คือ
“จากการตรวจสอบพบว่า ผู้ตายมีอาชีพเกษตรกรพร้อมทั้งเป็นช่างแอร์”
เท่ากับว่าเขามิได้เป็น “ช่างแอร์”อย่างเดียว
ตรงกันข้าม “ผู้ตาย”มีความสามารถในการเป็น”ช่างแอร์”แต่ด้านหลักก็คือการเป็น “เกษตรกร”
นั่นก็คือ เป็น”ชาวนา”
ไม่ว่าจะประเมินว่า การตายที่”พิจิตร”บนพื้นฐานแห่งการเป็นช่างแอร์หรือการเป็นชาวนา
แต่ที่แน่ๆก็คือ มี”หนี้สิน”เป็นเหตุผลสำคัญ
นั่นก็คือ ความเป็นจริงจากการที่กู้เงินมาจาก ธ.ก.ส.เพื่อทำนาด้วยจำนวน 1 ล้านบาท
เมื่อ “ราคาข้าว” เสื่อมทรุด ตกต่ำ
ผลสะเทือน 1 ก็คือ ทำให้ผลผลิตที่ได้มาไม่เป็นไปตามเป้าหมาย
ผลสะเทือน 1 ก็คือ ไม่สามารถชำระ”หนี้”ได้
ไม่ว่าจะเป็น “พลโท” สวมเครื่องแบบ ไม่ว่าจะเป็น”ชาวนา” เมื่อตกเป็นหนี้เป็นสิน ย่อมบังเกิดความกลัดกลุ้ม ไม่สบายใจและมีความเครียด
และทางออก 1 ที่บางคนเลือกคือ “ตาย”
