‘เซีย’ ชี้ ลาปวดประจำเดือน ควรเป็นสิทธิพื้นฐานลูกจ้าง ไม่ใช่โยนให้นายจ้างอนุญาต ถามถ้านายจ้างปฏิเสธ หรือยอมให้ลาแต่ไม่จ่ายค่าจ้าง จะทำไง
9 พ.ย. 69 – นายเซีย จำปาทอง สส.บัญชีรายชื่อ พรรคประชาชน ให้สัมภาษณ์ถึงกรณีที่กระทรวงแรงงาน ประชาสัมพันธ์ความคืบหน้าการเดินหน้าแก้ไขพระราชบัญญัติ (พ.ร.บ.) คุ้มครองแรงงาน โดยเฉพาะประเด็นการเพิ่มสิทธิลาหยุดงาน เนื่องจากอาการปวดประจำเดือน
นายเซีย ระบุว่า เรื่องดังกล่าวเป็นข้อเสนอเชิงนโยบายที่พรรคประชาชนเคยเสนอให้บัญญัติเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานของลูกจ้างไว้ในกฎหมายอย่างชัดเจน แต่ข้อเสนอกลับถูกรัฐบาลเสียงข้างมากปัดตกไป
ทั้งที่หลักการพรรคประชาชนไม่ได้มีความซับซ้อน เพียงต้องการสร้างหลักประกันให้พี่น้องแรงงานที่มีอาการปวดประจำเดือน สามารถใช้สิทธิลาหยุดพักรักษาตัวได้จริงตามที่กฎหมายรับรอง โดยไม่ต้องนำความเจ็บปวดทางกายภาพของตัวเองไปร้องขอความเห็นใจหรือขอความเห็นชอบจากใคร
แต่สิ่งที่กระทรวงแรงงานทำ กลับมีเนื้อหากำหนดให้จำนวนวันลาและค่าจ้างระหว่างการลาขึ้นอยู่กับการตกลงร่วมกันระหว่างลูกจ้างกับนายจ้าง ตนจึงขอตั้งคำถามตรงไปยัง รมว.แรงงาน ว่า หากกำหนดเช่นนี้แล้ว จะเรียกว่าเป็นสิทธิของลูกจ้างได้อย่างไร ในเมื่อปลายทางยังผูกติดอยู่กับความยินยอมและการอนุมัติของนายจ้างฝ่ายเดียว
ต้องไม่ลืมความจริงเชิงโครงสร้างในสังคมไทยว่า อำนาจต่อรองระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างไม่มีความเท่าเทียมกัน โดยเฉพาะกลุ่มแรงงานรายวัน แรงงานสัญญาจ้างชั่วคราว ที่ไม่มีสหภาพแรงงานคอยเป็นหลังพิงให้
“หากนายจ้างปฏิเสธไม่ยอมให้ลูกจ้างลาหยุด หรือยอมให้ลา แต่ไม่จ่ายค่าจ้าง แรงงานจะทำอย่างไร จะต้องจำใจทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดแล้วฝืนร่างกายทำงานต่อไปอย่างนั้นหรือ”
นายเซีย กล่าวต่อว่า ขอยืนยันด้วยความบริสุทธิ์ใจต่อรัฐมนตรีฯว่า ประเด็นนี้ไม่ใช่เรื่องความขัดแย้งทางการเมืองระหว่างพรรคฝ่ายค้านกับพรรครัฐบาล แต่เป็นเรื่องสิทธิมนุษยชน สุขอนามัยในชีวิตประจำวันของพี่น้องผู้ใช้แรงงานทุกคน เพราะท้ายที่สุดผู้ที่ต้องแบกรับผลพวงจากการบังคับใช้กฎหมายไม่ใช่นักการเมือง แต่คือพี่น้องแรงงานที่ต้องตื่นแต่เช้าออกไปทำงานหาเลี้ยงชีพ
การเพิ่มสิทธิลาหยุด เนื่องจากอาการปวดประจำเดือน ต้องเป็นสิทธิที่ลูกจ้างสามารถเข้าถึงและใช้สิทธิได้จริงในทางปฏิบัติ ไม่ใช่การปล่อยให้เป็นสิทธิที่ต้องไปต่อรองกันตามมีตามเกิดกับหัวหน้างาน
