จีนครอบกะลา
ใบตองแห้ง
ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดใช้ ประธานเหมาจงเจริญ เอ๊ย ไม่ใช่ สี จิ้นผิง จงเจริญ
“ประธานเหมาจงเจริญ” ใครตะโกนเมื่อ 40 กว่าปีก่อน โดนจับทันที แต่วันนี้ ถ้าตะโกน “สี จิ้นผิง จงเจริญ” เผลอๆ ได้อั่งเปา อ้าว น่าภูมิใจไหม จากคนป่วยแห่งเอเชียเมื่อร้อยปีก่อน จีนกำลังจะเป็นมหาอำนาจใหม่ อเมริกาเสื่อมแล้วไง ไม่ใช่ตำรวจโลกอีกต่อไป ได้เวลาระเบิดแก่งแม่น้ำโขงรับเรือดำน้ำจีน
คนจีนคนไทยใช่อื่นไกล พี่น้องกัน พ่อค้าจีนติดสินบนขุนนางไทยขายอาวุธตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา (ไม่เชื่อดูหนังศรีสุริโยทัย) คนไทยเชื้อจีนหรือคนจีนเชื้อไทยทุกวันนี้แยกไม่ออก รู้แต่เป็นคนชั้นกลางในเมืองส่วนใหญ่ ฉะนั้น เมื่อจีนเป็นเจ้าโลก จะไม่ดีใจได้ไง
แต่ช้าแต่ เอาเข้าจริงไม่ใช่เรื่องเชื้อชาติหรอก อย่างที่เกษียร เตชะพีระ เขียนบทความ “เจ๊กสยามหันขวาหาจีน” ทัศนะทางชนชั้นต่างหาก ชนชั้นนำและคนชั้นกลางฐานะมั่นคงในสังคมไทย ที่เคยหวาดกลัวคอมมิวนิสต์จีน หันขวากลายเป็นอนุรักษนิยม ชาตินิยม เป็นปฏิปักษ์กับเสรีประชาธิปไตยและสิทธิมนุษยชน “แบบฝรั่ง” ยิ่งถูกโลกตะวันตกวิจารณ์รัฐประหาร ยิ่งหันไปชื่นชมจีนว่า เห็นไหม ระบอบพรรคเดียวทำให้เจริญได้ ไม่เห็นต้องมีเลือกตั้ง
หรือเห็นไหม จีนฆ่านักศึกษาที่เทียนอันเหมิน ไม่สนใจโลกประณาม สุดท้าย ฝรั่งก็ตามง้อ ไอ้พวกนักศึกษา 6 ตุลา หนีเข้าป่าไปเป็นคอมมิวนิสต์ตามก้นจีนต่างหาก โง่เอง
บางคนก็ด่าอเมริกางี่เง่า มหาอำนาจอะไร ไม่รู้จักเอาใจประเทศเล็ก ดันประณามดูแตร์เตฆ่าตัดตอน ฟิลิปปินส์เลยหันไปคบจีน ทั้งที่จีนจ้องฮุบหมู่เกาะสแปรตลีย์ หรือดันไปยึดทรัพย์ลูกเลี้ยงนาจิบ ราซัก มาเลเซียเลยรักจีนดีกว่า ฯลฯ
ไม่ใช่เรื่องเชื้อชาติจริงๆ นะ เพียงบังเอิญที่คนชั้นกลางในเมืองส่วนใหญ่เชื้อสายจีน แต่ก็รักลุงตู่ บริจาคลุงกำนัน ไม่เคยแบ่งเชื้อชาติผิวพรรณ ซ้ำคนเชื้อสายจีนส่วนใหญ่ ที่ลงหลักปักฐานมา 2-3 รุ่น ส่งลูกหลานเรียนจบมหา”ลัย กลายเป็นไฮโซ มียศถาบรรดาศักดิ์ มีหน้าตาทางสังคม กลับรู้สึกว่าตนรักชาติ ภาคภูมิใจใน “ความเป็นไทย” มากกว่าคนชนบทที่จน เครียด กินเหล้า ขายเสียง ประชานิยม ฯลฯ เสียอีก
โดย “ความเป็นไทยที่เพิ่งสร้าง” (หลัง 6 ตุลา ประชาธิปไตยครึ่งใบ) นี่ก็ผนวกตำราโหงวเฮ้ง ฮวงจุ้ย ปีชง ฯลฯ เข้ากับตำราพรหมชาติ ดูดวง ดูลายมือ อย่างกลมกลืน
กระแสนิยมจีนเพราะเกลียด (ประชาธิปไตย) ฝรั่ง อันที่จริงก็ตลก เพราะในขณะเดียวกันคนไทยก็ดูถูกทัวร์จีน “กินกุ้งๆๆ” คนมีเงินมีคุณภาพชีวิต ไม่กินบร็อกโคลีจีน ไม่ส่งลูกเรียนจีน แต่ส่งไปอังกฤษ อเมริกา เป่านกหวีดต้านประชาธิปไตยมาหลัดๆ กลับอยากใช้ชีวิตในอเมริกา ไม่อยากมีบ้านในจีนหรือเกาหลีเหนือ
กระนั้นก็ยังเชื่อว่าจีนจะเป็นมหาอำนาจ ทั้งที่ตัวเอง ใช้เฟซบุ๊ก ไม่ใช้เว่ยป๋อ เพราะไม่อยากถูกปิดหูปิดตา หนังก็ดูของฮอลลีวู้ด มีใครดูหนังแผ่นดินใหญ่ ถ้าไม่ใช่เฉินหลง โจวซิงฉือ ซึ่งไปจากฮ่องกง
อ.นิธิ เอียวศรีวงศ์ กล่าวไว้ว่าจีนไม่สามารถเป็นมหาอำนาจได้ เพราะมหาอำนาจต้องมี 3 ปัจจัยคือเศรษฐกิจ การทหาร และความเป็นผู้นำทางอุดมการณ์ ความคิด วัฒนธรรม
จีนไม่มีอย่างหลัง เคยปฏิวัติสังคมนิยม ด้วยอุดมการณ์สูงส่ง เดินทัพทางไกล 25,000 ลี้ ทหารปลดแอกพลีชีพไปมากมาย สุดท้ายสังคมนิยมล่มสลาย ปฏิวัติวัฒนธรรมฆ่าสหายกันเองตายเป็นเบือ ต้องกลับมากระตุ้นทุนนิยม แต่จนบัดนี้พรรคคอมมิวนิสต์จีนยังไม่รู้จะไปทางไหน ยังเหลืออุดมการณ์อะไร นอกจากขายฝันขอให้รวยๆๆ (กินกุ้งๆๆ) กระทั่งผู้นำทางความคิด ก็มีแต่สี จิ้นผิง แจ๊ก หม่า ส่วนที่เหลือชาวโลกรู้จักโจชัว หว่อง มากกว่า
สุดท้ายจีนก็ต้องพึ่งขงจื๊อ ตั้งสถาบันขงจื๊อทั่วโลก รวมทั้งเมืองไทย ให้ทุนจีนศึกษา พร้อม PR สี จิ้นผิง
พูดอย่างนี้ไม่ใช่ประณามจีนเลวร้าย ยังไงเราก็ต้องค้าขายกับจีน แต่บนหลักต่อรองผลประโยชน์ ไม่ใช่ยอมเสียเปรียบสร้างทางรถไฟ 3.5 ก.ม.ดอกเบี้ยหูฉี่
ระบอบพรรคเดียวเจริญได้มีปัจจัยหลายอย่าง เช่น ทุนนิยมเพิ่งเกิดใหม่ไม่ถึง 40 ปี ประชาชนเพิ่งลืมตาอ้าปากหลังยุคปฏิวัติวัฒนธรรม ขณะที่พรรคคอมมิวนิสต์ก็ยังพอเหลือเชื้ออุดมการณ์ ยังมีระบบเข้มแข็ง เป็นเอกภาพ
อย่าคิดมักง่ายว่า “ตามก้นจีน” แล้วจะประสบความสำเร็จ ดูด้วยว่า ชนชั้นนำไทย รัฐราชการไทย เทียบพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้หรือเปล่า
