ป.ป.ช. ชี้มูลความผิด ‘เจริญ จรรย์โกมล อดีตรองประธานสภา-สุวิจักขณ์’ พร้อมพวก ทุจริตโครงการเสริมสร้างและเผยแพร่ความรู้ความเข้าใจของสภา
เมื่อวันที่ 6 ก.ย.2566 นายนิวัติไชย เกษมมงคล เลขาธิการคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) แถลงว่า คณะกรรมการ ป.ป.ช. มีมติชี้มูลความผิดนายเจริญ จรรย์โกมล เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งรองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่หนึ่ง กับพวก ทุจริตโครงการเสริมสร้างและเผยแพร่ความรู้ความเข้าใจ ในทางการเมืองการปกครอง
โดยข้อเท็จจริงจากการไต่สวน ปรากฏว่า นายเจริญ เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งรองประธานสภาฯ มีหน้าที่กำกับดูแลการปฏิบัติราชการของกลุ่มงานรองประธานสภาฯ และในฐานะสส. ได้ใช้สถานะหรือตำแหน่งการเป็น สส. เข้าไปก้าวก่าย หรือแทรกแซงในการปฏิบัติราชการหรือการดำเนินงานในหน้าที่ประจำของข้าราชการ เพื่อประโยชน์ของตนเอง ของผู้อื่น หรือพรรคการเมือง
โดยนายเจริญ ได้ออกคำสั่งแต่งตั้งคณะกรรมการบริหารโครงการค่าใช้จ่าย ในการส่งเสริมและเผยแพร่ความรู้ความเข้าใจในทางการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ให้มีอำนาจหน้าที่พิจารณา กลั่นกรอง กำหนดขอบเขตแนวทางการดำเนินงานจัดกิจกรรมในโครงการตามที่ตนเองสั่งการ
ใช้อำนาจในตำแหน่งโดยทุจริตร่วมกันกับเจ้าหน้าที่กลุ่มงานรองประธานสภาฯ จัดทำและนำเสนอขออนุมัติจัดโครงการสัมมนาในพื้นที่ซึ่งเป็นฐานเสียงทางการเมืองของตน และพรรคของตน และร่วมกันทุจริตจัดทำเอกสารโครงการอันเป็นเท็จเพื่อเบิกจ่ายค่าใช้จ่ายในการจัดโครงการ ทั้งที่เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบโครงการไม่ได้เดินทางไปจัดโครงการดังกล่าว
การกระทำของนายเจริญ พร้อมพวก จึงเป็นการร่วมกันทุจริตจัดโครงการไม่ถูกต้องครบถ้วนตามที่ได้รับอนุมัติ เป็นเหตุให้สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรได้รับความเสียหาย
คณะกรรมการ ป.ป.ช. พิจารณาแล้ว มีมติว่า การกระทำของ นายเจริญ มีมูลความผิดทางอาญา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147มาตรา 151มาตรา 157มาตรา 161มาตรา 162 (1) (4) ประกอบมาตรา 91 และตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ(พ.ร.ป.)ว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ.2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม มาตรา 123/1 ซึ่งปัจจุบันเป็นความผิดตาม พ.ร.ป.ว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ.2561 มาตรา 172) ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91
การกระทำของ น.ส.วรุณี ผิวนวล มีมูลความผิดทางอาญา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147มาตรา 151 มาตรา 157 มาตรา 161 มาตรา 162 (1) (4) ประกอบมาตรา 86 และมาตรา 91 และตามพ.ร.ป.ว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม มาตรา 123/1 (ปัจจุบันเป็นความผิดตาม พ.ร.ป.ว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561 มาตรา 172) ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91
การกระทำของนายสุวิจักขณ์ หรือนายวัชระชัยย์ นาควัชระชัย หรือ นาควัชระชัยท์ นายเอรวัตร อุ่นกงลาด นายเดชชาติ จันทรัตน์ น.ส.ลักขะณา นามเที่ยง และนายอมรเทพ เพิกอินทร์ มีมูลความผิดทางอาญา ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147มาตรา 151 มาตรา 157 มาตรา 161 มาตรา 162 (1) (4) ประกอบมาตรา 91 และตาม พ.ร.ป.ว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม มาตรา 123/1 (ปัจจุบันเป็นความผิดตาม พ.ร.ป.ว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561 มาตรา 172) ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 และมีมูลความผิดทางวินัยอย่างร้ายแรง
การกระทำของนายจีรพงศ์ วัฒนะรัตน์ ไม่มีมูลความผิดทางอาญา ให้ข้อกล่าวหาตกไป แต่มีมูลความผิดทางวินัยไม่ร้ายแรง, การกระทำของบริษัท เค.เอ็น.ไอ. (ไทยแลนด์) จำกัด และนางกณกพร เฟื่องศิริวัฒนกุล หรือโพธิ์เกตุ มีมูลความผิดทางอาญา ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147 มาตรา 151 มาตรา 157 มาตรา 161 มาตรา 162 (1) (4) ประกอบมาตรา 86 และมาตรา 91 และตาม พ.ร.ป.ว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม มาตรา 123/1 ซึ่งปัจจุบันเป็นความผิดตาม พ.ร.ป.ว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561 มาตรา 172) ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 และมาตรา 91
โดยให้ส่งรายงาน สำนวนการไต่สวน เอกสารหลักฐาน สำเนาอิเล็กทรอนิกส์ และคำวินิจฉัย ไปยังอัยการสูงสุด เพื่อดำเนินคดีอาญาในศาลซึ่งมีเขตอำนาจ ส่งรายงาน สำนวนการไต่สวน เอกสารหลักฐาน และคำวินิจฉัยไปยังผู้บังคับบัญชาเพื่อดำเนินการทางวินัยตามฐานความผิดดังกล่าวตาม พ.ร.ป.ว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริตพ.ศ.2561 มาตรา 91 (1) (2) และมาตรา 98 แล้วแต่กรณีต่อไป
ขณะที่กรณีเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับการเบิกจ่ายเงินในการดำเนินโครงการตามที่มีการกล่าวหา ซึ่งได้ดำเนินการเบิกจ่ายเงินโดยไม่ตรวจสอบความถูกต้อง ให้ส่งเรื่องให้ผู้บังคับบัญชาหรือผู้มีอำนาจแต่งตั้งหรือถอดถอน ดำเนินการทางวินัยไปตามหน้าที่และอำนาจ ตามพ.ร.ป.ว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริตพ.ศ.2561 มาตรา 64 ทั้งนี้ ให้แจ้งผู้บังคับบัญชาดำเนินการตามหน้าที่และอำนาจเพื่อให้มีการชดใช้ค่าเสียหาย ตามพ.ร.บ.ความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539