ใครว่าชีวิตตัวเองแย่ ต้องมาเจอเธอคนนี้ สาวแชร์ชีวิต ป่วยด้วยโรคที่ไม่มีทางรักษาหาย จากคนปกติ มีรายได้หลายหมื่น วันนึงกลายเป็นคนพิการ ล่าสุดขยับได้แค่นิ้วหัวแม่มือ ทนทุกข์ทรมานกับการผ่าตัดใหญ่ที่ไม่มีวันสิ้นสุด แค่ยื้อให้ติดเตียงช้าลง ลั่นแค่อยากส่งต่อกำลังใจ ถ้ายังไม่ตายก็อย่ายอมแพ้
วันที่ 7 ต.ค.69 หญิงสาวรายหนึ่ง เล่าเรื่องชีวิตตัวเองลงในกลุ่ม “อาณาเขตฮีลใจ” ซึ่งเธอต้องทนกับอาการป่วยไม่สามารถรักให้หายได้ ทนทุกข์ทรมานมา 3 ปี การผ่าตัดก็แค่ช่วยยืดให้นอนติดเตียงช้าลง และไม่รู้จะเสียชีวิตวันไหน ซึ่งเธอตั้งหัวข้อไว้ว่า “เห็นหัวข้อชีวิตล้มเหลวแล้วอยากมาแชร์ชีวิตตัวเองเป็นกำลังใจให้คนอื่นเปรียบเทียบค่ะ”
คิดว่าด้วยวัย 20 กว่าๆ ที่เพิ่งได้เริ่มใช้ชีวิตคงไม่มีใครล้มเหลวหรือดวงซวยสุดๆ ได้เท่าหนูอีกแล้วล่ะมั้งคะ ตอนนี้หนูอายุ 26 กำลังจะ 27 เดือนธันวาคมนี้ แต่ว่างงานมาเกือบ 3 ปี ไม่มีรายได้ที่จะเหลือใช้หนี้ มีหนี้หลายแสนจนบูโรพัง และไม่มีอนาคต ที่หมายความว่าไม่รู้จะเสียชีวิตตอนไหน และไม่สามารถทำงานได้ในตอนนี้เลยด้วยค่ะ
ใครอ่านมาถึงตรงนี้อาจจะคิดไปก่อนว่า “เอ้า แล้วทำไมไม่หางานล่ะ เธอมันไม่เอาไหนเองนี่” หรืออะไรแบบนั้น หนูจะขอเซอร์ไพรส์ด้วยการแจ้งว่า ตอนนี้หนูพิการทั้งแขนและขา พร้อมทั้งยังต้องอยู่ในการรักษาต่อเนื่องที่หมายถึงการผ่าตัดใหญ่ที่ไม่มีที่สิ้นสุด เพราะป่วยเป็นโรคหายากที่ไม่มีสาเหตุ ไม่มีทางรักษา และไม่มีทางหาย ตอนนี้เพิ่งผ่านการผ่าตัดรอบที่ 6 ไปเองค่ะ
เรียนจบไปตอนปลาย 22 เข้า 23 หนูทำงานปีแรกก็ได้เงินเดือนตั้ง 21k แหน่ะ รวมค่าคอมมิชชั่นบางเดือนก็แตะไปถึง 30-40k ได้เลย ชีวิตกำลังไปได้สวย ได้กินได้ซื้อได้เที่ยวตามใจตัวเองเป็นครั้งแรก แต่อยู่ๆ ก็พบวัณโรคที่เยื่อหุ้มสมองจนต้องออกจากงาน
แถมเชื้อวัณโรคที่ว่ายังกระจายหนองไปทั่วทั้งโพรงประสาทสันหลังทำให้โพรงประสาทตีบแคบและเส้นประสาทถูกเบียดทับทั่วทั้งสันหลัง จนทำให้ค่อยๆ เดินไม่ได้จนพิการในที่สุดค่ะ เงินก็เสียไปกับการเลี้ยงยายและจ่ายส่วนต่างการผ่าตัดตลอด 2 ปีจนไม่เหลืออะไร เครดิตตรงไหนที่เคยมีตอนทำงานก็ต้องกดมาใช้จนหมด
การผ่าตัดทุกครั้งทำเพื่อแค่ยื้อให้ติดเตียงช้าลง และการผ่าในทุกครั้งก็อาการแย่ลงกว่าครั้งก่อนๆ เสมอ อย่างตอนแรกแค่เดินไม่ได้ ตอนนี้แขนและมือสองข้างก็อ่อนแรงใช้แทบไม่ได้ (มือขยับได้แค่นิ้วโป้ง) ไปด้วยซะงั้น
หลายๆ คนบอกว่า คนพิการแต่เกิดเค้าลำบากกว่าอีก หนูมองว่าพี่ๆ ที่พิการแต่กำเนิดร่างกายเค้าสามารถใช้ส่วนอื่นทดแทนในชีวิตได้ดีกว่าแบบที่หนูเป็นแน่ๆ หนูที่เคยมีทุกอย่างแต่ตอนนี้มีแต่ใช้ไม่ได้ มันท้อใจมากๆ แถมต้องรู้สึกปวดทั้งตัวตลอดกระทั่งเวลานอนเพราะตอนนี้เส้นประสาทบริเวณคอถูกกดทับหนักที่สุด ยังไม่รู้เลยว่าถ้าต้องผ่ารอบที่ 7 จะผ่ายังไงกัน
ตอนแรกที่สมองบวมจากเยื่อหุ้มสมองอักเสบ คุณหมอบอกว่าหนูโชคดีมาก เพราะอัตราการเสียชีวิตของโรคนี้ในสเตจนี้มันแทบจะ 50/50 เลย แต่หนูคิดย้อนไปทุกครั้งก็รู้สึกว่า ถ้ารอดมาแล้วต้องมาเป็นแบบนี้ สู้หนูหลับตุยไปตั้งแต่ตอนนั้นเลยดีกว่าค่ะ 555555
ใดๆ ทั้งนี้ทั้งนั้น ตัวหนูเองไม่ได้เป็นนักสู้หรือมีกำลังใจมากมายอะไร แค่ยังมีชีวิตอยู่ไปวันๆ เพราะยังไม่ตุยสักทีเฉยๆ แต่อยากมาเป็นกำลังใจให้ผู้ที่ต้องการค่ะ สามารถคิดว่า “เออ ไอ้เด็กนี่โคตรล้มเหลวกว่าเราอีก” หรือ “ชีวิตยัยนี่ทุเรศกว่าเราเยอะ” อะไรแบบนั้นได้เลย จะได้มีแรงฮึบใช้ชีวิตและดูแลสุขภาพกันค่ะ ตราบใดที่ยังมีร่างกายปกติอยู่ อย่ายอมแพ้กันนะ
