ในที่สุด สถานการณ์อันเกี่ยวกับ”รองอธิบดี”ก็เริ่มเข้าสู่ระบบ กระบวนการอย่างที่เรียกว่า “แบบธรรมเนียม”
ไม่ว่าจะเป็นตัว “รองอธิบดี” เอง
เห็นได้จาก “แถลงการณ์” ส่วนตัวที่ออกมาประกาศชัดเจนแจ่มแจ้ง
“จะขอลาออกจากตำแหน่ง”
เห็นได้จากกระทรวงพาณิชย์ก็จัดตั้ง “คณะกรรมการ”ขึ้นมาสอบสวนอย่างเป็นทางการและแสดงผลออกมาระบุ
“มีความผิดวินัยร้ายแรง”
ส่งผลต่อ “ชื่อเสียง” และ”ภาพลักษณ์”ไม่เพียงแต่ต่อข้าราช การหากที่สำคัญยังต่อ”ประชาชน”ชาวไทย
เรียกว่าทุกฝ่ายสามารถ”ตั้งสติ”ได้
หลังจากตกอยู่ใน “อำนาจ” อันสะท้อนออกในแบบ”ร่วมด้วย ช่วยกัน”อย่างไรหลักการมาช่วงหนึ่ง
ถือได้ว่า “หลักการ” ได้เข้ามาแทนที่ “อารมณ์”
ในฐานะที่ “รองอธิบดี”เป็นข้าราชการ ขณะเดียวกัน ก็เป็นประชา ชนคนไทย
จำเป็นต้องให้ความช่วยเหลือ
บทบาทของกระทรวงการต่างประเทศ บทบาทของต้นสังกัดอย่างกระทรวงพาณิชย์จึงถูกต้อง
แต่ก็ต้องยอมรับในสภาวะอันถือได้ว่า “ล้นเกิน”
ไม่ว่าจะออกมาจากบุคคลระดับ “รองนายกรัฐมนตรี” ไม่ว่าจะออกมาจากบุคคลระดับ “รัฐมนตรี”
หรือเพื่อน “ข้าราชการ”ด้วยกัน
“อาการ”อย่างหลังนี้ต่างหากที่น่าเป็นห่วง และมีส่วนทำในการกระพือความไม่พอใจเป็นอย่างสูง
กลายเป็นกระแส”แหม่ง-แหม่ง”ในทางสังคม
และทำให้ความไม่พอใจจาก “รองอธิบดี” ขยายวงไปยัง”รัฐ ราชการ”โดยรวม
ตรงนี้ต่างหากที่อาจเป็นปัญหา เป็นประเด็น
ท่าทีจาก “รองนายกรัฐมนตรี” และ”รัฐมนตรี”ตลอดจน”ปลัดกระ ทรวง”และ”อธิบดี”
ดำเนินไปอย่าง “ย้อนแย้ง” ยิ่ง
มองไปได้อย่างไรว่าปัญหาของ”รองอธิบดี”เป็นปัญหาในทาง “ส่วนตัว”
มองไปได้อย่างไรว่าเป็นเรื่อง”ไม่ร้ายแรง”
หากเป็นเรื่องส่วนตัวคงไม่วิ่งกันพล่านทั้งกระทรวงพาณิชย์ ทั้งสำนักงานอัยการสูงสุด ทั้งกระทรวงการต่างประเทศ
หากไม่ร้ายแรงไฉนต้องตั้ง”คณะกรรมการ”สอบสวน
หากเป็นเรื่องส่วนตัว มิได้ใหญ่โตอึกทึก เหตุผลผลสอบอันมาจาก “คณะกรรมการ”จึงลงความเห็นว่า ผิดวินัย”ร้ายแรง”
บทเรียนครั้งนี้จึงมิได้มีแต่กับ”รองอธิบดี”หากแต่ยังเลเพลาดพาดไปไกลถึง”อธิบดี”ถึง”ปลัดกระทรวง”และรวมถึง”รัฐมนตรี”และ”รองนายกรัฐมนตรี”
ไล่กันเป็นลูกระนาดไปเลย
