เรื่องราวจากหัวใจ “ดร.ธรณ์” เล่าช่วงเวลาเข้าเฝ้า “พระพันปีหลวง” หลังสึนามิ พระองค์ทรงเมตตา อยากให้ทหารมีความรู้ช่วยเหลือ-ห่วงประชาชน
วันที่ 25 ต.ค.68 ผศ.ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ รองคณบดีคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก เผยถึงความทรงจำเมื่อครั้งได้เข้าเฝ้า “สมเด็จพระพันปีหลวง” สะท้อนให้เห็นถึงพระเมตตาครั้งยิ่งใหญ่
โดยเผยว่า เมื่อกว่า 20 ปีก่อน ตอนเกิดสึนามิใหม่ ๆ ตนได้รับโทรศัพท์ขอให้ไปที่ภูพิงค์ราชนิเวศน์ เมื่อไปถึงเชียงใหม่ มีรถสีเหลืองมารับและพาขึ้นไปยอดเขาอันเป็นที่ประทับของพระองค์ในช่วงนั้น
ตนเข้าที่พักและนั่งรออยู่ในห้อง พลางทบทวนความรู้ เพราะพอทราบว่าพระองค์กำลังจะส่งทหารหลายท่านไปช่วยประชาชนที่ประสบภัย พระองค์อยากให้ทหารมีความรู้ จึงอยากให้ตนมาช่วยบรรยายให้ฟัง
ระหว่างกำลังอ่านข้อมูล ได้มีเสียงเคาะประตู ตนสงสัยว่าใครมา เพราะยังไม่ถึงเวลาบรรยาย เมื่อเปิดประตูออกก็พบว่ามีเจ้าหน้าที่รออยู่ และบอกว่า “เชิญอาจารย์” ตนได้แต่เปลี่ยนชุดแล้วเดินตามไปอย่างงง ๆ
อาคารในภูพิงค์เป็นหลังเตี้ย ๆ รายล้อมด้วยสวนงดงาม ตนเดินตามเจ้าหน้าที่ไปถึงอาคารหนึ่ง ก่อนเข้าไปข้างในในห้องโถงใหญ่ แต่ในห้องไม่มีใครเลย ตนรออยู่ในห้องพักใหญ่ ก่อนมีเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นมา
ตอนนั้นขนลุกซู่ เพราะพอทราบแล้วว่าเป็นใคร ที่อยากให้ตนมาที่นี่ เพื่อให้ความรู้แก่ทหารขที่กำลังจะไปช่วยเหลือประชาชนที่กำลังทุกข์ยากแสนสาหัส ตนหมอบกราบ จนได้ยินเสียงรับสั่ง เลยเงยหน้าขึ้น
จากนั้นก็เป็นความทรงจำที่แสนพิเศษที่จำไม่ลืม พระองค์ทรงสอบถามเรื่องสึนามิ ว่าคลื่นเกิดได้อย่างไร จะเกิดอีกไหม ผลกระทบแรงแค่ไหน อะไรที่จะช่วยดูแลคนและทะเลได้บ้าง และคำว่า “ขอบคุณ” คือเสียงสุดท้ายที่ตนไม่เคยลืม
” ตลอดชีวิตคนเรา มีความทรงจำมากมาย แต่มีบางจังหวะเท่านั้นที่แจ่มชัดเป็นพิเศษ ผมมีความทรงจำที่แจ่มชัดในวินาทีนั้น จำได้แม้กระทั่งในวินาทีนี้
จากนั้นคือการถามตอบ พระองค์ถาม ผมตอบ เรื่องสึนามิ คลื่นเกิดได้อย่างไร จะเกิดอีกไหม ผลกระทบแรงแค่ไหน อะไรที่จะช่วยดูแลคนและทะเลได้บ้าง ‘ขอบคุณ’ นั่นคือเสียงสุดท้ายที่ผมไม่เคยลืม ผมก้มกราบที่พื้น ระหว่างพระองค์เสด็จจากไป
ผมไม่มีภาพใด ๆ ให้เพื่อนธรณ์ดู ในห้องนั้นมีเพียงพระองค์กับนางกำนัลเพียงไม่กี่คน ไม่มีหมายกำหนดการ ไม่มีใด ๆ ที่ผมทราบล่วงหน้าว่าผมจะได้เข้าเฝ้า ผมจึงเหลือเพียงความทรงจำ ความทรงจำที่แจ่มชัดและงดงาม…
ผมเป็นคนรุ่นเก่า เกิดและเติบโตมากับข่าวในราชสำนัก ผมเคารพเช่นเดียวกับคนรุ่นผมเคารพ เมื่อผมเติบโตขึ้น เข้าใจโลกมากขึ้น ผมเริ่มรัก เคารพกับเคารพรักไม่เหมือนกัน เคารพรักมันฝังลึกกลางใจ
วันนั้นที่ภูพิงค์ บนยอดเขาสูงเสียดเมฆ ผมเล่าเรื่องทะเลให้พระองค์ฟัง เรื่องภัยพิบัติที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่ประเทศไทยเผชิญ พระองค์ทรงอยากช่วยประชาชนมากที่สุดเท่าที่ทรงทำได้ จึงรับสั่งให้นักวิทยาศาสตร์ทางทะเลคนหนึ่งไปที่ภูพิงค์
เคารพรักจึงเกิดขึ้นในใจคนผู้นั้น
น้อมส่งเสด็จสู่สวรรคาลัย
เชื่อเสมอว่ามีใครบางคนรอคอยพระองค์อยู่บนนั้น
บนสายรุ้งอันงดงาม…”
ขอบคุณที่มา Thon Thamrongnawasawat
