คอลัมน์ สวรรค์ในครัว
เขียง มะขาม
ประโยคที่ต่อจากชื่อเรื่องข้างต้นก็คือ-มหาโกลาหลครับ
เพราะคุณยายคือ’มือหนึ่ง’ของการทำกับข้าวในบ้าน โดยเฉพาะให้หลานๆ กำลังโตทั้งหลาย
ทำไปก็บ่นกันไป ไอ้พวกตัวเท่าลูกฮิปโปทั้งหลายก็เห็นติโน่นตินี่ไป
แต่กินกันเกลี้ยงทุกที
เมื่อคุณยายไม่อยู่จึงเป็นเรื่องใหญ่ด้วยประการฉะนี้
วิธีการแก้ไขปัญหานั้นง่ายๆ
มีกันอยู่ทั้งหมดห้าครัว มีสามบ้านทำอะไรประเภทที่เก็บเอาไว้กินทั้งอาทิตย์ได้แบบหม้อใหญ่ๆ สัก 3-4 อย่าง
เช้าขึ้นมาก่อนเด็กไปโรงเรียนจะได้หุงข้าวกับอุ่นกับข้าวที่มีอยู่ ไม่ต้องลงมือทำใหม่ทุกวัน
บ้านเล็กสุดทำพะโล้มา บ้านกลางทำเอาไว้หลายอย่าง ทั้งน้ำราดหน้า (เสร็จแล้วใส่ตู้เย็น จะกินก็ผัดเส้น และลวกผักเพิ่ม) กระเพาะปลาผัดแห้ง (ซึ่งหมดไปก่อนตั้งแต่วันแรก) แกงจืด (อันนี้อยู่นานหน่อย-ฮา)
แล้วจะน้อยหน้าเขาได้อย่างไร
ประกาศลั่นว่าจะทำ 2 เมนู-สตูเนื้อ กับกระดูกหมูน้ำแดง (ที่แอบไปจำมาจากร้านที่กินมา คิดว่าไม่น่าจะผิด-ฮา)
เหตุผลจริงๆ ที่ทำทั้งสองอย่าง เพราะกระบวนการในการทำคล้ายคลึงกัน
เริ่มต้นจากจ่ายตลาดก่อน
คว้าซี่โครงหมูแบบแผงใหญ่มาได้โลครึ่ง บอกให้เขาหั่นครึ่งด้วย จะได้ไม่กว้างหรือยาวเกินปาก
ซื้อเนื้อต้มสตูหรือเนื้อลูกมะพร้าวมาอีกหนึ่งกิโล ให้เขาหั่นเป็นลูกใหญ่หน่อย อย่างประมาณก้อนละนิ้วครึ่ง จะได้ไม่ยุ่ยหรือละลายไปหมดเวลาเราเคี่ยวนานๆ
โทเมโต้เพสต์หรือซอสมะเขือเทศเข้มข้น 1 กระป๋องขนาดกลาง
ซอสพริก 1 ขวดใหญ่ ถ้าชอบแบบรสไทยๆ และหอมละมุนแนะนำว่าต้องซอสศรีราชา
ซีอิ๊วญี่ปุ่น มิริน (เหล้าหวาน) ไวน์แดง (แบบถูกหน่อย) มีอยู่แล้วที่บ้าน ไม่ต้องซื้อ
ถั่วลันเตากระป๋องก็หนึ่ง แครอตปลอดสารสักสี่หัวใหญ่ มันฝรั่งหัวขนาดกลาง 5-6 หัว พริกหวาน 3 ลูก กะหล่ำปลอดสารขนาดกลางๆ 5 หัว หอมใหญ่ 4 ลูก
ยังไม่ทันเริ่มทำ เนื้อที่หมดเสียแล้ว
ขออนุญาตยกยอดไปตอนหน้าครับ
