คอลัมน์ สวรรค์ในครัว
เขียงมะขาม
ยกครัวไปหลวงพระบางมาครับ
มีเรื่องเสียดายและเสียใจอยู่อย่างก็คือมีโอกาสกินอาหารพื้นเมืองน้อยมื้อไปหน่อย (ฮา)
ได้ลองแค่เฝอ ไส้อั่ว และไค-หรือสาหร่ายแม่น้ำโขง
อย่างสุดท้ายนั้นคุณนายชอบมาก โดยเฉพาะเวลาที่จับคู่กับ “เขยลาว”-ก็เบียร์ลาวนั่นแหละครับ แต่เรียกแบบคนสะกดภาษาลาวไม่เป็น
สามมื้อหลักๆ ที่นั่นเป็นอาหารฝรั่งไปเสียได้
วันแรกเป็นร้านพิซซ่ากึ่งผับที่อ่านข้อมูลทางอินเตอร์เน็ตมาก่อนล่วงหน้าชื่อร้าน “ไฮฟ์” อยู่ถนนเลียบ แม่น้ำคาน
ทั้งสลัดและพิซซ่ากลิ่นชีสเข้มมาแต่ไกล รสแปลกกว่าที่เคยคุ้น แต่เข้าใจว่าน่าจะถูกใจฝรั่ง เพราะทั้งร้านมีหัวดำอยู่สามพ่อแม่ลูกและพนักงานเท่านั้น
ร้านนี้สามร้อยบาทต้นๆ ครับ
คืนต่อมาตั้งใจจะไปกินร้านดัง “เลเลฟัง” หรือถ้าอ่านเป็นภาษาอังกฤษก็เอเลแฟนต์-ช้างนั่นแล
โต๊ะเต็มครับท่าน
ต้องเดินต่อไปอีกแยกหนึ่งพึ่งบริการร้านของโรงแรม “วิลลาสันติ” ที่ตอนแรกก็เต็มเหมือนกัน นั่งตื๊อไปสักพักมีแขกออกเขาก็บริการจัดเราแทรกลงไป
สลัดอร่อย ซุปมะเขือเทศสดก็อร่อย แต่ยังหอมหวานสู้ “อาร์โคบาเลโน่” ที่เชียงใหม่ไม่ได้ แต่พอร์กกอร์กองเบลอหรือหมูยัดไส้แฮมชีสชุบเกล็ดขนมปังทอดเขาสุดยอด
มื้อนี้สองแสนกีบหรือเก้าร้อยสี่สิบแปดบาท
มื้อสุดท้ายถึงได้ฤกษ์ไปที่เลเลฟัง
อร่อยสมคำร่ำลือครับ
ทั้งสลัด สปาเกตตี และแกะย่าง สู้ร้านดังๆ ในกรุงเทพฯ ได้สบายมาก
จานใหญ่แบบสามอย่างทำเอาสามคนอิ่มตื้อได้
ค่าเสียหายคือสี่แสนกีบหรือประมาณพันแปด
เดินเข้าร้านหรูในกรุงเทพฯ ไปครึ่งก้าวก็ราคานี้แล้วครับ
กลับมาเลยยังมีสตางค์ไปกินส้มตำกันเสียหายอยาก
ฮา
