คอลัมน์ หลอน : เกมมรณะ

คอลัมน์ หลอน

นทธี ศศิวิมล

ผม ออโต้และลูฟี่ แยกทางกันไปตั้งแต่เมื่อราวครึ่งชั่วโมงก่อน ผมเดินอยู่อย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางเมืองร้าง ท้องถนนมีแต่ซากรถที่ขับชนกันเละเทะ พื้นถนนเต็มไปด้วยคราบของเหลวดำๆส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง ร้านค้าที่เปิดทิ้งไว้ หางตา มองเห็นประกายไฟแปลบปลาบจากสายไฟฟ้าที่ขาดรุ่งริ่งเป็นแห่งๆ ตามเสาไฟและบาทวิถี ผมยังเห็นควันสีดำพวยพุ่งออกจากตึกด้านบน

ผมค่อยๆ ก้าวเดินช้าๆ ส่ายปืนในมือขวาไปมาเผื่อเจอเป้าหมายที่อาจโผล่ออกมาจากมุมใดมุมหนึ่ง มือซ้ายเช็ดเลือดที่กระเซ็นเปื้อนแก้มออก เพราะเกรงว่ากลิ่นเลือดสด แม้จะไม่ใช่เลือดผม จะเป็นตัวล่อให้พวกผีดิบแห่กันมา

เลือดของใคร คุณคงสงสัย

เอาล่ะครับ ทีนี้ผมคงต้องเล่าย้อนไปสักราวชั่วโมงที่แล้ว พวกเราห้าคน มีผม โป้ง ออโต้ ก๊อดและลูฟี่ พากันมาเล่นเกมออกใหม่ที่บ้าน ไอ้โป้ง พวกเราไม่เคยเห็นเกมนี้มาก่อน โป้งบอกว่าพี่ชายซื้อส่งมาให้จากญี่ปุ่นให้พวกเราเล่นแก้เบื่อช่วงปิดเทอม เป็นเกมเสมือนจริงที่ต้องสวมหมวกสามมิติ มองได้รอบทิศ 360 องศา กติกาง่ายๆ คือ เข้าไปในเมืองแต่ละเมืองและจัดการผีดิบให้หมด ฟังดูก็เหมือนเกมที่เล่นเป็นด่านๆ ทั่วไป แต่มันมีกติกาแต้มพิเศษว่า หลังผ่านเมืองแรกไปแล้ว ตัวละครสามารถฆ่ากันตายเองในเกมได้ โดยถ้ายิงก็จะได้แต้มคูณ 100 แต่ถ้าใช้มีดจะได้คูณ 1,000 แต่ถ้าใครตายในเกม จะต้องตายจริงด้วย

กติกาพิเศษที่ว่านี่อยู่ดีๆ ก็ประกาศขึ้นมาหน้าจอ บอกว่าถ้าพวกเรายอมรับจะเล่นเกมนี้ให้กดยอมรับ เราคุยกันแล้วเห็นว่าแปลกดีฮาดี ก็เลยพร้อมใจกันกดยอมรับ

หลังจากนั้น ผมก็รู้สึกเหมือนหน้ามืด วูบไปสองสามนาที ก่อนที่จะฟื้นขึ้นอีกครั้งด้วยความรู้สึกทึ่งๆ ผมยังคงอยู่ในเกม มองเห็นเกม 360 องศา เห็นเพื่อนๆ พร้อมกันครบทุกคน แต่ที่ต่างไปคือสัมผัส ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนชื้นและไอร้อนระเหยจากพื้นถนน เดินไปข้างหน้าสะดุดหกล้มได้และเจ็บได้

ตอนนั้นเองที่ข้อความขึ้นกลางจอภาพอีกครั้งว่า จากนี้ไปภายใน 45 นาที จะเข้าโหมด PVP สามารถฆ่ากันตายเองในเกมได้ โดยถ้ายิงก็จะได้แต้มคูณ 100 แต่ถ้าใช้มีดจะได้คูณ 1,000 แต่ถ้าใครตายในเกม จะต้องตายจริงด้วย ไอ้โป้งกับก๊อด หันมาหัวเราะกันเอง ก๊อดบอกว่า งั้นกูยิงมึงก่อนเลย แล้วก็หันปืนมาทางโป้ง จ่อที่หัวแล้วเหนี่ยวไกยิงทันที

หลังเสียงปืนระเบิดดังสนั่น พวกเราตกตะลึงเมื่อเห็นโป้งค่อยๆ ทรุดลง ตาเหลือกค้าง เลือดสาดกระเซ็นตามแรงกระสุนเต็มพื้น เลือดอุ่นๆ กระเซ็นเต็มหน้าผมที่ยืนข้างๆ โป้ง พร้อมๆ กับที่คะแนนตัวเลขปรากฏเหนือหัวก๊อด Gun Shoot *100

“ตลกน่า” ก๊อดพูดเสียงสั่นพลางคว้าแขนโป้งดึงขึ้น “มันจะเป็นไปได้ยังไง ลุกมาเดี๋ยวนี้ ไอ้โป้ง” แต่ภาพตรงหน้าคือร่างอ่อนระทวยไร้ชีวิตของโป้ง และมีข้อความขึ้นว่า คนที่ถูกฆ่าตายในเกมจะตายจริงด้วย

พวกผมยืนตะลึงอยู่ได้ไม่นานนักต้องพากันหันหลังชนกันหนีขึ้นตึก เพราะพวกผีดิบที่ได้กลิ่นเลือดพากันออกมาจากที่ซ่อน และมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่เราโหลดกระสุนได้ช้าลง ในความวุ่นวายนั้นก๊อดยังคงดูไม่ค่อยมีสติ และทำเสียเรื่องอยู่บ่อยครั้ง

“ก๊อด ตั้งสติหน่อยสิวะ” ผมตะโกนเมื่อก๊อดทำท่าจะยิงพวกเดียวกันอีก

“กูไม่เล่นแล้ว กูจะออกจากเกม ถ้ายิงกันเองตายห่าหมดเกมนี่ก็จะจบใช่ไหม” มันว่าพลางหันปืนมาทางพวกผมจนขนลุกซู่

เลือดกระเซ็นเต็มหน้าผมอีกครั้ง เมื่อออโต้ใช้มีดพกจัดการก๊อดที่กำลังเสียสติ คะแนนขึ้นเหนือศีรษะออโต้ *1,000 ความชุลมุนหลังจากนั้นทำเอาพวกเรากระเจิงไปคนละทิศ ละทาง

ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นต่อจากนั้น ผมไว้ใจใครไม่ได้อีกและเลือกที่จะวิ่งหนีย้อนกลับไปทางเมืองเดิมในด่านหนึ่งที่ตอนนี้เป็นเมืองร้าง ตั้งใจว่าจะซ่อนตัวจนกว่าจะรู้ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่

จนกระทั่งมีข้อความ ขึ้นเตือนว่า อีก 2 นาที จะหมดเวลาที่กำหนด ถ้าผู้เล่นเหลือมากกว่า 1 คน จะไม่มีใครชนะ ผมค่อยๆออกมาจากที่ซ่อน ก้าวเดินช้าๆ ส่ายปืนไปมาอย่างระมัดระวัง ใจคิดว่าจะวิ่งไปที่จุดสตาร์ต เพราะน่าจะปลอดภัยที่สุด ขณะนั้นเอง ลูฟี่ก็โผล่ขึ้นมา

มันรีบยกมือสองข้างขึ้นสูง “อย่ายิงกู กูมาดี ไอ้ก๊อดแม่งถูกผีดิบกินตายห่าไปแล้ว เรามาออกจากที่นี่กันเถอะ”

ผมลดปืนลงแล้วชำเลืองมองแต้มบนหัวลูฟี่ ก่อนตัดสินใจยิงมันจนลงไปนอนกองที่พื้น แต้มสูงกว่า 12 หลัก เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมาจากการฆ่าผีอย่างเดียว ลูฟี่ฆ่าก๊อดด้วยมีดแน่นอน

ผมเงยหน้ามองเวลา เหลืออีก 30 วินาทีจะหมดเวลา ผมรอดเป็นคนสุดท้ายและอยู่จนเวลาหมด จากนี้คงได้ออกไปเสียที

ขณะกำลังนับถอยหลัง 10 9 8 7 ผมรู้สึกถึงแรงกระชากจากด้านหลังจนล้มหงาย เห็นใบหน้าชวนขยะแขยงของผีดิบตัวหนึ่ง ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าที่คอและกัดจมเขี้ยว

ผมสะดุ้งตื่น หอบหายใจอยู่บนที่นอน ตระหนัก ว่า ผมตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์จากโป้ง

“พี่กูซื้อเกมใหม่จากญี่ปุ่นให้ มีหมวกสามมิติครบคนเลย มึงรีบมาเลย” มันว่าจบแล้วก็วางทันที

ถ้าเป็นคุณ คุณจะไปไหมล่ะ