คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ที่โรงเรียนของเพื่อนๆ คงมีการพูดหน้าเสาธงเหมือนกันใช่ไหม แม้ว่ารูปแบบอาจจะแตกต่างกันไปบ้าง แต่หลักๆแล้วก็น่าจะคล้ายกัน คือเริ่มด้วยเคารพธงชาติตอน 08.00 น. สวดมนต์ แผ่เมตตา แล้วก็จะมีครูเวรมาพูดกับนักเรียนถึงข่าวสารประจำวันต่างๆ บางทีก็มีพวกกิจกรรมหน้าเสาธง ประกาศเกียรติคุณนักเรียน หรือมีนักเรียนออกมาพูดบ้าง ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปโฮมรูม
โรงเรียนของเราก็อย่างงั้นแหละ อาจจะดีกว่าโรงเรียนอื่นนิดนึง ตรงที่โรงเรียนเราคนไม่ได้เยอะมาก เลยยืนเข้าแถวกันใน โรงยิมฯแทนสนามฟุตบอล เลยไม่ต้องตากแดดร้อน แต่เสาธงก็อยู่ใกล้ๆ โรงยิมฯนี่แหละ คนเชิญธงชาติก็ให้น้อง ม.1 เวียนกันไปเชิญ น้องบางคนไม่เคยเชิญธงมาก่อน ตื่นเต้นดึงเชือกกันจนเชือกขาดก็มี ตลกดี
แต่ที่ไม่เหมือนโรงเรียนอื่นก็อาจจะมีเหมือนกัน และนี่แหละต้นเรื่องชวนขนหัวลุกที่เราจะเล่าให้ฟัง
โรงเรียนเราเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงเรื่องที่เกี่ยวกับพวกวัฒนธรรม มีนักเรียนได้แชมป์ระดับประเทศเรื่องประกวดมารยาท ประกวดงานประดิษฐ์ พาน กระทง ประกวดขับร้องเพลงไทยเดิม และประกวดสวดมนต์ ทั้งเดี่ยวทั้งหมู่ มีพี่ ม.5 อยู่คนหนึ่งชื่อพี่ขวัญแก้ว ตัวเล็กๆ ขาวๆ หน้าตาสวย น่ารัก ตาโต ขนตางอนเช้ง สวดมนต์เก่งและเพราะมาก ครูใหญ่ปลื้มเบอร์สุดเลยให้พี่ขวัญแก้วนำสวดตอนเช้าทุกเช้า โอเค พี่เขาสวดเก่ง เสียงเพราะจริงอะไรจริง แต่ครูให้สวดเยอะขึ้นกว่าแต่ก่อน ทั้งบทบูชาพระรัตนตรัยธรรมดา สวดสรภัญญะเพิ่มมาอีก แผ่เมตตาอีก จนกินเวลาคาบโฮมรูมไปเกือบหมด
แต่ถึงจะเบื่อช่วงสวดมนต์ตอนเช้าแค่ไหน ก็ไม่มีนักเรียนคนไหนเบื่อพี่ขวัญแก้วเลยสักคน เพราะช่วงเบรกบ่าย 15 นาที พี่ขวัญแก้วนี่แหละที่รับหน้าที่เป็นดีเจ. คอยจัดเพลงเพราะๆ ให้พวกเราฟังกัน ทั้งเขียนจดหมายน้อยไปวางไว้ระหว่างวัน ขอเพลงที่อยากฟังได้อีกด้วย
เพราะพี่ขวัญแก้วเป็นที่รักของทุกๆ คนนี่แหละ ที่ทำให้เมื่อรู้ข่าวว่า พี่เขาถูกคนร้ายฆ่าตายระหว่างกลับบ้านในค่ำวันหนึ่ง หลังจากช่วยเพื่อนจัดบอร์ดที่โรงเรียนเสร็จ ทั้งโรงเรียนแทบจะน้ำตาท่วม ครูใหญ่ประกาศไว้อาลัยพี่ขวัญแก้วที่หน้าเสาธง และยืนสงบนิ่งหนึ่งนาที พวกผู้หญิงร้องไห้ พวกผู้ชายก็ต่างโกรธแค้น หลังเลิกแถว หลายคนถึงกับออกปากว่า ถ้าตำรวจจับคนร้ายได้เมื่อไหร่จะพากันไปรุมประชาทัณฑ์ วันนั้น พอถึงคาบเบรก 15 นาที ไม่มีใครมาจัดรายการอย่างที่คุ้นเคย ทำเอาหลายคนน้ำตาร่วงอีกรอบ คืนนั้นเพื่อนห้องพี่ขวัญแก้วพากันไปงานศพพร้อมกับครูหลายคน บรรยากาศเต็มไปด้วยความเศร้า
พี่ขวัญแก้วตายไปได้ครบวันที่เจ็ด ก็เริ่มมีเรื่องแปลกๆ คืออาทิตย์ที่ผ่านมา ครูจะเป็นคนนำสวดแทนพี่ขวัญแก้ว สวดสั้นๆ แป๊บเดียวจบ แต่วันนี้เป็นวันแรกที่จะมีนักเรียนมาสวดแทนพี่ขวัญแก้วจริงจัง เป็นเพื่อนห้องพี่ขวัญแก้วในทีมประกวดสวดมนต์นั่นแหละ แรกๆ เรายังแอบกระซิบกันว่าเสียงสู้พี่ขวัญแก้วไม่ได้สักนิด แต่พอพี่เขาเข้าสรภัญญะ เสียงก็เริ่มเปลี่ยนไป เนื้อเสียงหวานใสดังกังวานคุ้นหู พวกเรามองหน้ากันเลิ่กลั่ก นั่นมันเสียง พี่ขวัญแก้วแน่ๆ เป็นคนอื่นไปไม่ได้เลย แต่พี่เขาดูเหมือนไม่รู้ตัว ยังคงสวดต่อไป แต่นักเรียนคนอื่น จ้อกแจ้กฮือฮากันไปทั่วจนครูต้องบอกให้หยุดสวด
คาบพักเบรกบ่าย มีพี่คนนึงมานั่งจัดรายการแทนพี่ขวัญแก้ว ยังเปิดเพลงที่พี่ขวัญแก้วชอบเพื่อไว้อาลัย แต่ทั้งโรงเรียนก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของผู้หญิงดังแทรกมาตอนกลางเพลงสักสิบวิได้
หลังจากนั้น ทุกวันตอนเช้า จะเป็นเหมือนเดิม คือ มีเสียงพี่ขวัญแก้วแทรกทับเสียงของพี่ที่นำสวดจริง จนในที่สุดก็ไม่มีใครกล้านำสวดอีก ต้องให้ครูนำสวดสั้นๆ แทน ส่วนคาบพักเบรกบ่าย ทุกครั้งที่มีการพูดคั่นเพลง ทั้งโรงเรียนก็จะได้ยินเสียงร้องไห้สะอื้นจนขวัญหนีดีฝ่อกันไปหมด เด็กรุ่นน้องหลายคนกลัวจนไม่กล้ามาโรงเรียน จนในที่สุดครูก็ให้ยกเลิกการจัดรายการช่วงเบรกบ่ายไปเลย
เรื่องมันคงจะจบแล้วหากไม่มีเรื่องที่พีกกว่าเกิดขึ้น คือ ช่วงเบรกบ่ายที่ยกเลิกไปแล้ว จู่ๆ ก็มักจะมีเสียงเพลงเปิดขึ้นมาเอง ทั้งๆ ที่ไม่มีใครอยู่ในห้องประชาสัมพันธ์สักคน เพลงที่ดังขึ้นมานี้ก็เป็นเพลงสไตล์ที่พี่ขวัญแก้วชอบเปิด สองวันแรก ครูก็จะรีบเข้าไปในห้องนั้นแล้วปิดเพลง แต่วันหลังๆ เราคิดกันว่าครูเองก็คงจะกลัวเรื่องที่อธิบายไม่ได้แบบนี้เหมือนกัน เลยปล่อยเลยตามเลย ไม่มีใครกล้าเข้าไปปิด
บานปลายถึงขนาดต้องล็อกห้องนั้นไว้แล้วตัดไฟ ไม่ให้เครื่องใช้ไฟฟ้าในห้องนั้นทำงานกระจายเสียงได้ แต่ถึงขนาดนั้นแล้ว บางคนที่เดินผ่านห้องนั้น(ห้องกระจก) ยังยืนยันว่าเห็นผู้หญิงชุดนักเรียนคล้ายๆ พี่ขวัญแก้ว นั่งหันหลังอยู่ที่แผงควบคุมเหมือนกำลังจัดรายการอยู่
สุดท้ายแล้ว ครูเลยจัดการจ้างคนมาย้ายของห้องประชาสัมพันธ์ไปที่ห้องอื่น แล้วปล่อยให้ห้องนั้นร้าง ปิดตาย เอากระดาษหนังสือพิมพ์ปิดทับทุกด้าน
ทุกวันนี้เราไม่รู้ว่าเป็นไงบ้างเพราะย้ายหนีมาแล้ว แต่ถ้าเพื่อนๆ ไปเรียนที่โรงเรียนเก่าเราแล้วเห็นห้องกระจกที่ปิดหนังสือพิมพ์ทับหมดทุกด้านล่ะก็ เราเตือนว่าอย่าเข้าไปใกล้จะดีกว่า
