คอลัมน์ สวรรค์ในครัว
เขียง มะขาม
ใครที่เป็นพนักงานประจำ นั่งทำงานในตึกในโรงงาน คงจะมีหัวอกเดียวกัน
นั่นคือวันๆ นึกไม่ค่อยออกว่าจะกินอะไร
พอนึกอะไรได้ก็เลยสั่งซ้ำๆ อยู่ทุกวัน
ถูกเพื่อนฝูงทั้งหลายเย้ยหยันว่ากินแต่ “อาหารสิ้นคิด”
และในบรรดาสิ้นคิดที่ดังที่สุด เห็นจะไม่มีอะไรเกิน “กะเพราไก่-ไข่ดาว”
ถึงจะไม่เคยมีการสำรวจวิจัยอย่างเป็นทางการ แต่เชื่อว่าไม่น้อยกว่าครึ่งของพนักงานประจำทั้งหลาย เวลานึกอะไรไม่ออก ชื่อนี้จะผุดขึ้นมาเป็นอันดับแรก
แต่สำหรับบุรุษผู้มีลาภอันประเสริฐ มีเกาต์มาเป็นของแถมในชีวิต
สัตว์ปีกนั้นเป็นของแสลงอันยิ่งใหญ่ ขนาดเล่นฟุตบอลเขายังไม่ยอมให้เล่นปีกเลย(ฮา)
ก็ต้องหาอย่างอื่นกินไป
จะกินข้าวผัดหรือราดหน้า ไม่กี่วันก็เบื่อ เพราะไม่แซบไม่สะใจ
สุดท้ายชีวิตก็มาลงตัวที่ถั่วฝักยาวผัดพริกแกง ที่ควรจะใส่หมูบ้างพอเป็นกระสาย
แต่จะเพราะแม่ค้าเห็นว่าแก่เกินไปหรืออย่างไรเกินจะเดา พักหลังชอบประเคนหมูมาให้มากกว่าถั่ว
ย้ำกันหนักๆ ก็ไม่ค่อยจะยอมเชื่อ
และผัดพริกแกงนี้ถ้าจะให้อร่อยต้องไม่ใช่ราดข้าว แต่ผัดคลุกกับข้าวไปเลย
ประเภทข้าวทุกเม็ดต้องเคลือบด้วยพริกแกง แล้วโรยน้ำปลาพริกแบบมีรสนิยม
คือน้ำปลาแต่พองาม หนักพริกขี้หนูเข้าไว้
เอาให้แซบนำ
ฉะนั้น ถ้าจะมีไข่ดาวเป็นของแนมมาด้วยบ้างก็จะไม่น่าเกลียด เพื่อเอาความมันมาตัดรส
และฉะนั้น(อีกที) ไข่ดาวนี้ควรจะเป็นไข่เป็ด จะได้ถึงรสถึงชาติมากกว่าไข่ไก่
รวมทั้งเพื่อมิให้ทรมานต่อสุขภาพและฝืดคอเกินไป ควรมีแกงจืดมาแนม
คนธรรมดาเขาก็กินตำลึงหมูสับ แต่มนุษย์เกาต์ทั้งหลายไม่ถูกกับตำลึง
ยักย้ายไปเป็นโหระพา-หมูสับ(น้อยๆ) ก็ซดคล่องคอชื่นใจเหมือนกัน
และสั่งบ่อยเข้าก็กลายเป็นอาหารสิ้นคิดประจำตัวเหมือนกัน
(ฮา)
