คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
มินตรายืนตัวแข็งอยู่คนเดียวบนดาดฟ้า ตอนนั้นไม่มีลมพัดเลยสักนิด อากาศค่อนข้างร้อนอบอ้าว ท้องฟ้าฉาบสีส้มท่ามกลางแสงสุดท้ายของยามเย็น เธอมั่นใจว่าตาตัวเองไม่ได้ฝาด ประตูตรงหน้ากลายเป็นสีแดงไปจริงๆ ประตูนั่น ห้องลับนั้นเลือกให้เธอเป็นนักเรียนที่จะได้เข้าไป มินตราคิดแล้วเดินตรงเข้าไปที่ประตูนั้นอย่างไม่ลังเล
เด็กสาวใจเต้นตุบตับ เมื่อประตูสีแดงตรงหน้าค่อยๆเปิดออกมาเองโดยที่เธอยังไม่ได้แตะต้อง หลังประตูบานนั้นมีเพียงความมืดสีดำสนิทชวนขนลุก แต่เมื่อมินตรานึกถึงเงินที่อาจจะได้มาจากห้องนั้น เธอก็มีกำลังใจที่จะเดินไปต่อ พลางทบทวนกับตัวเองในใจ
“เข้าไปข้างใน หยิบเงิน แล้วเลือกประตูสีฟ้า ทำตามข้อความเหนือประตู แล้วออกมาทางประตูสีฟ้าให้ทันในเวลา 1 นาที โอเค เอาละ”
เด็กสาวกลั้นหายใจหลับตาแล้วก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป
ทันทีที่พ้นเข้าไปในประตู เธอรู้สึกเหมือนพื้นหมุนคว้าง ก่อนจะหยุดนิ่ง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอมองเห็นห้องโล่งกว้าง ทอดยาวไกลออกไปทุกด้าน
ในขณะที่กำลังยืนงง เธอก็เริ่มสังเกตเห็นบางอย่างวางเรียงกันเป็นแนวเส้นตรง ห่างตัวเธอออกไปเรื่อยๆ และเมื่อปรับสายตาได้ ถึงเห็นว่า นั่นคือธนบัตรใบละพันและห้าร้อยมัดเป็นก้อน วางอยู่ที่พื้น เรียงยาวออกไป
มินตราตาลุกวาว รีบวิ่งตะครุบมัดเงินเหล่านั้นไว้ในอ้อมแขน ตามไปทีละมัด ทีละมัด โดยนับถอยหลังในใจไปด้วย เงินก้อนพวกนั้นวางบนพื้นห่างๆกันราวกองละ 2 เมตร ทำให้ต้องวิ่งสลับก้มเก็บเป็นระยะ
เด็กสาวหัวใจเต้นรัวแรง เลือดสูบฉีดจนหน้าร้อนด้วยความตื่นเต้น เงินจริงๆ ด้วย ตำนานที่ว่านั่นมีจริง นี่เงินจริงๆ แท้ๆ กลิ่นก็ใช่ ยิ่งเห็นเงินฟ่อนในอ้อมแขนมากเกินกว่าจำนวนเงินที่เธอเป็นหนี้แล้ว แต่ยิ่งเก็บเงินกองหน้าก็ยิ่งก้อนใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
มินตราตื่นเต้นจนมือสั่น ปลายนิ้วมือเย็นเฉียบบอกตัวเองว่าก้อนที่กำลังเก็บเป็นก้อนสุดท้ายแล้ว ตอนที่กะเวลาว่าเหลืออีกประมาณ 20 วินาทีแต่เงินที่ห่างออกไปอีกกองก็ก้อนใหญ่จนเธอไม่อาจทิ้งไปได้
เด็กสาวหอบเงินทั้งฟ่อน โผหาเงินกองนั้นและสะดุดล้มลง เงินที่หอบมาหล่นกระจายเต็มพื้น เธอใจหายวาบ รีบโกยเงินเท่าที่จะโกยได้ใส่ไว้ในเสื้อ ตอนนั้นยังเสียดายเงินที่เก็บไม่หมด แต่ก็กลัวไม่ทันเวลา เธอลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งกลับมาทางเดิม ตรงไปที่ประตู ซึ่งตอนนี้อยู่ห่างเกือบ 20 เมตร
ประตูปรากฏขึ้นสามบานอย่างที่เล่ากันจริงๆ ตั้งอยู่ห่างๆกันช่วงหนึ่งราวสิบเมตร เป็นประตูที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับประตูห้องเก็บของบนดาดฟ้าทุกประการ ต่างกันที่ว่า บานที่อยู่ด้านซ้ายและขวาห่างไปข้างละสิบเมตรเป็นสีฟ้า ส่วนบานที่อยู่ตรงกลางตรงหน้ามินตราพอดีเป็นสีแดง
เด็กสาวจำได้แม่นว่าต้องออกที่บานสีฟ้า เธอจึงรีบวิ่งไปที่ประตูสีฟ้าบานซ้ายมือ รีบอ่านข้อความที่อยู่ด้านบน หายใจหอบ ตาลายจนแทบอ่านอะไรไม่ออก ตอนนี้เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า เงินในอ้อมแขนมีมากพอใช้หนี้พนันบอลหรือเปล่า เธอพะวักพะวนจนสะกดติดๆขัดๆ
ข้อความเหนือประตูปรากฏขึ้นเป็นตัวอักษรสีขาวสว่าง เขียนว่า “หยิบเงินแค่มัดเดียวแล้วก้าวออกไป ที่เหลือวางทิ้งไว้”
มินตราตกตะลึง แต่ดึงประตูให้เปิดเท่าไหร่ก็เปิดไม่ออก เธอโมโหจัด “บ้าเอ๊ย ยอมลงทุนทำถึงขนาดนี้แล้ว จะให้ทิ้งเงินทั้งหมดแล้วหยิบออกไปแค่ก้อนเดียวเนี่ยนะ”
เด็กสาวไม่เหลือเวลาลังเล เธอตัดสินใจหอบเงินทั้งหมดวิ่งผ่านประตูแดงบานกลางไปที่ประตูสีฟ้าอีกบาน หัวใจเต้นรัวแทบหลุดออกนอกอก เธอภาวนาขอให้ไปทันเวลา
มินตรามาถึงประตูด้านขวาเงยหน้ามองข้อความด้านบน แต่ตัวหนังสือเลือนละลายหายไปต่อหน้า มินตราหน้าซีดตัวสั่น มือที่กอดเงินอยู่อ่อนแรงจนเงินร่วงหล่นลงพื้น เธอปล่อยมือจากเงินทั้งหมดจ้องมองประตูที่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำด้วยความหวาดกลัวสุดชีวิต สองมือที่ว่างแล้วทั้งดึง ดัน ทุบประตูอย่างแรงเพื่อให้เปิดออกแต่ก็ไม่เป็นผล
“เปิด เปิดนะ ฉันไม่เอาเงินแล้ว เอาคืนไป เอาคืนไปให้หมด ปล่อยฉันออกไป” มินตราตะโกนและหวีดร้องก้องไปมาอยู่ในห้องลับที่ไม่มีใครได้ยิน?
ในเวลาต่อมา เด็กสาว ม.ปลายสองคนเดินเข้าไปในห้องสมุดโรงเรียน ไม่มีใครสังเกตว่าเธอมาจากไหน ไม่มีใครในที่นั้นรู้จักเธอทั้งสอง แต่เธอทั้งสองรู้จักโรงเรียนนี้เป็นอย่างดี
“จริงสินะ ที่ประตูแดงจะเลือกคนที่เหมาะสมเท่านั้นให้เข้าไป” หนึ่งในนั้นกระซิบพลางมองไปที่เด็กหนุ่ม ม.ต้นอีกคนที่กำลังนั่งกุมขมับเคร่งเครียดอยู่คนเดียว
มินตราในร่างรุ่นพี่ ม.ปลายแปลกหน้าพยักหน้า ยิ้มเศร้า “ใช่ คนโลภอย่างพวกเราไง”
แล้วทั้งสองก็แกล้งเดินไปหยิบหนังสือใกล้เด็กหนุ่มคนนั้นแล้วคุยกันเบาๆ แต่เด็กหนุ่มเบิกตาโพลงหูผึ่งเมื่อได้ยิน
“เคยได้ยินเรื่องประตูแดงที่ดาดฟ้าโรงเรียนไหม เขาว่ากันว่าเคยมีนักเรียนที่เข้าไปเอาเงินออกมาได้ตั้งหลายหมื่น ฟรีด้วยนะ เธออยากลองบ้างไหมล่ะ”
