คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
นี่ไม่ใช่เรื่องเสือสมิงสมัยเมื่อป่ายังชุมไปด้วยสารพัดสัตว์ แต่เป็นเสือสมิงยุคใหม่ที่เล่นสมาร์ตโฟน
กะเหรี่ยงที่ผมจะเอ่ยถึงเป็นกะเหรี่ยงท่าสองยาง ก็เป็นกะเหรี่ยงยุคใหม่ที่ถือตัวเองว่าเป็นคนไทย มีสัญชาติไทยและพูดไทยได้ชัด และผมไม่คิดว่าจะมาเจอเสือสมิงในพ.ศ.นี้
ราวเดือนก่อน ผมไปหาเพื่อนที่ อ.บ้านตาก จ.ตาก แต่ไปโดยไม่บอก เมียเพื่อนบอกว่าเพื่อนผมเข้าป่า พาเพื่อนอีกกลุ่มของเขาเที่ยวป่า ผมก็เลยนึกถึงเพื่อนชาวกะเหรี่ยงคนหนึ่ง เป็นกะเหรี่ยงโปว์ ชื่อซุงกะเยอ ซึ่งชื่อมันฟังแล้วเกาหลีมาก แต่มันดันชอบชื่อภาษาไทยของมัน “ประยุทธ” ซึ่งผมฟังแล้วก็หัวเราะฮาเลย ประยุทธหรือซุงกะเยอ พูดไทยชัดมาก เพราะทั้งพ่อแม่และปู่ย่าตายายมันเป็นกะเหรี่ยงหรือปกาเกอะญอที่อยู่ในไทยมานาน ว่ากันว่ากะเหรี่ยงในไทยมีกว่าล้านคน ในจำนวนนี้มีสัญชาติไทยเกินครึ่งและมีชื่อในบัตรประชาชนเป็นชื่อไทยนามสกุลไทยแทบทั้งหมด
ผมไปหาประยุทธก็บ่ายแก่ๆ แล้ว มันชวนไปกินเหล้า เอ้า ไปก็ไป ไปกินที่บ้านมัน ไปถึงก็เจอพ่อประยุทธซึ่งมีลายสักทั้งตัว ผิดกับมันที่ไม่มีเลย มันบอกถ้ามีก็หางานทำไม่ได้ รุ่นพ่อรุ่นแม่มันเขานิยมมีลายสักกัน แต่รุ่นมันก็ยังมีนะแต่เป็นลายแฟชั่นตามกระแสสังคมเมืองมากกว่าที่จะเป็นลายอย่างรุ่นพ่อรุ่นแม่มัน
นั่งปั๊บแม่มันก็เดินออกจากครัวพอดี ผมยกมือไหว้ “โอ ชุง ลา ไซ” ซึ่งแปลว่าสวัสดีครับ แม่ประยุทธก็ตอบกลับมา “โอ เมาะ โล่” แปลว่าสบายดี ผมเองก็รู้ไม่กี่คำหรอก ที่จริงพูดไทยกันก็ได้ แต่กระแดะไปอย่างนั้นเอง
นั่งลงเตรียมดื่มกันได้ไม่นาน ซึ่งประยุทธก็บอกรองท้องกันให้อิ่มก่อนจะดีกว่า ไม่เจอกันนาน น่าจะอยู่ยาวนะ ผมก็ตกลง สักพักแม่ประยุทธก็นำอาหารมาวางบนโต๊ะ แม่บอกว่า พอดีเพิ่งทำเสร็จ ผมบอกเกรงใจแต่ในใจนั้นก็อยากกินแหละ อาหารกะเหรี่ยงอร่อยมาก โดยเฉพาะกับชามที่อยู่ตรงหน้าที่เรียกว่า แกงปลา หรือแกงเย็นปลา ที่กะเหรี่ยงเรียกว่า ญ่า โพ จื่อ ที ผมชอบมาก เป็นแกงที่ใช้ปลาจากแหล่งธรรมชาติที่ตกที่ทอดได้ ใส่ข่าซอย พริกแห้ง ตะไคร้หั่นเป็นท่อน เกลือป่น หอมแดงซอย ลูกมะกอก ใบผักชี และที่สำคัญ “บะเกอะเออ” ซึ่งทำมาจากผักกาดขมซอยตากแห้ง โดยเอาปลาไปย่างก่อน จากนั้นก็นำเครื่องปรุงพวกนี้มาคลุกให้เข้ากัน เติมน้ำลงไปแล้วต้มจนเดือด สุดท้ายก็โรยใบผักชีลงไป หอมและอร่อยมาก เหมาะเป็นกับแกล้มอย่างที่สุดและอาหารที่ผมชอบอีกอย่างก็คือ น้ำพริกของกะเหรี่ยง ที่เรียกว่า มุซ่าโต่ ซึ่งเป็นอาหารที่ขาดไม่ได้เลยบนโต๊ะของคนกะเหรี่ยง เรียกว่ามีทุกมื้อ ชาวกะเหรี่ยงเชื่อว่า กินน้ำพริกแล้วจะทำให้ร่างกายแข็งแรง มีความอดทนสูง ทนต่อสภาพภูมิอากาศ และเป็นการเสริมสร้างกำลังตามความเชื่อของกะเหรี่ยง เขาจะให้เด็กๆ กินน้ำพริกนี้ตั้งแต่ยังเล็ก ซึ่งผมก็ยังไม่เคยเห็น มีลูกหลานกะเหรี่ยงคนไหนเลยที่จะไม่กิน น้ำพริกมุซ่าโต่นี้
กินข้าวกันเสร็จก็จิบเหล้ากันไปเรื่อยๆ จนล่วงเข้าตีสองตีสาม ทั้งง่วงทั้งเมาผมก็นอนหลับบนแคร่ใต้เรือนนั่นแหละ ไม่ไปไหน รู้สึกตัวตื่นก็แปลกใจที่มีหญิงสาวสวยทีเดียวอยู่ใกล้ๆ ผมงัวเงียเห็นกำลังเล่นสมาร์ตโฟนอยู่ ส่งเสียงกระแอมก็ทำไม่สน เลยเดินไปดูหน้าจอ แหม กำลังแช็ตไลน์อยู่ด้วย หญิงกะเหรี่ยงคนนี้สวยมาก
ทว่าจู่ๆ เธอก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปเสียดื้อๆ แต่เพียงไม่กี่ก้าวก็หันมากวักมือเรียกผม อะไรของเธอนี่ ตะกี๊ทำเป็นไม่สนใจผม ตอนนี้มาเรียก ความสาวและสวยของเธอทำให้ผมหลงเดินตามไปเรื่อยๆ จนรู้สึกตัวได้ยินเสียงร้องทักจากด้านหลังให้หยุดและกระชากแขนผม “วิ่งไปที่บ้าน”
ผมหันไปดูก็เห็นเป็นพ่อของประยุทธกับแม่ที่เร่งให้ผมวิ่งเข้าบ้านอีกแรง วิ่งไปถึงบ้านก็เจอประยุทธที่เอาพระคล้องใส่หัวผม ไอ้นี่มันคนไทยนี่หว่า ไม่ใช่กะเหรี่ยง ผมนึกขำๆ แต่ประยุทธไม่ขำ เขาพูด “เกือบแล้วมึง นั่นมันเสือสมิงมึงรู้เปล่า”
“อะไรของมึงนะ เสือสมิง” ผมย่นคิ้วเข้าหากัน “สมัยนี้ยังมีหรือ”
พ่อประยุทธกลับเข้ามาถึงบ้าน บอกว่า “เรียบร้อยแล้ว มันไปแล้ว”
ผมหันไปเห็นพ่อประยุทธถือมีดดาบที่ลงอาคมพร้อยทั้งตัวดาบ เพิ่มความขลัง “ดาบนี่พ่อเอาไปฟันมันหรือ” ผมถาม
“ไม่ทัน มันไปซะก่อน เช้าสว่างไปดู จะเห็นรอยเท้าเสือเต็มไปหมด” พ่อบอก
ซึ่งก็จริง พลันสว่างผมนอนไม่หลับจึงชวนประยุทธไปดูรอยเท้ากัน ปรากฏว่าเป็นรอยเท้าเสือหนีไปทางป่า ประยุทธบอกว่า “มึงโชคดีที่กูตื่นมาทันเห็น ยัยเสือสมิงตัวนี้กูเคยเห็นมาก่อน มันชอบเล่นโทรศัพท์แช็ตไลน์เลยจำได้”
ผมไม่รู้จะขำหรือดีใจก่อนดี
