คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ปรัง เป็นลูกชายโทนที่พ่อแม่รักที่สุดคนหนึ่ง และได้รับการดูแลดีที่สุดเท่าที่ลูกชาวนายุค 4G จะสามารถได้รับ ชื่อของเขาได้มาเพราะในปีที่เขาเกิดเป็นปีแรกในรอบหลายปี ที่บ้านได้ทำนาปรังหลังจากว่างเว้นมาหลายปีเพราะแล้งน้ำ สิ้นเดือนนี้ พ่อกับแม่บอกว่าจะพาเขาไปญี่ปุ่น ห้าวันห้าคืน ตามโปรแกรมที่ทางบริษัทของแม่จัดให้คนที่ทำยอดสมาชิกและสินค้าได้ตามเป้า แต่ปรังขี้เกียจ คือเที่ยวญี่ปุ่นน่ะก็อยากไปอยู่หรอก แต่ไม่อยากไปกับพ่อแม่ ปีนี้เขาอายุ 16 แล้ว จะไปไหนมาไหนก็อยากไปกับเพื่อนมากกว่า
วันที่พ่อแม่และญาติพี่น้องทั้งลุงป้าน้าอาอีกหลายคนที่เป็นสมาชิกเครือข่ายพากันเดินทางเข้ากทม.เพื่อจะรอขึ้นเครื่องบินไปญี่ปุ่น แม่ก็ได้พาปรังแวะไปฝากไว้ที่บ้านของญาติคนหนึ่งที่ชื่อลุงจวบที่อยู่ห่างไปอีกตำบล ปรังจำได้รางๆ ว่าเมื่อตอนเด็กๆเขาเคยมาเล่นที่นี่บ่อยครั้ง สมัยที่พ่อแม่ยังสนิทสนมกับบ้านนี้ แต่เพราะเหตุใดก็ไม่ทราบที่อยู่ๆพ่อแม่ก็ไม่มาที่นี่อีกเลย เกือบสิบปีเห็นจะได้
ลุงจวบเห็นหน้าปรังก็ดีใจ เข้ามากอด ทักว่าโตเป็นหนุ่มจนจำไม่ได้แล้ว เมื่อก่อนมาเล่นกับลูก ลุงบ่อยๆ จำได้ไหม แกว่า ให้ปรังคิดเสียว่าเป็นบ้านตัวเองอยากทำอยากกินอะไรก็จัดหาบริการตัวเองได้เต็มที่เลยเหมือนเมื่อตอนเด็กๆ เลยนะ ลุงแกว่าแล้วก็ออกไปทำงานดูแลไร่นาของแก
ปรังรู้สึกสบายใจที่ได้อยู่เป็นส่วนตัว เอามือถือออกมาเลื่อนๆ อ่านเฟซอ่านนิยายออนไลน์เล่นได้สักพักก็ต้องเซ็ง เพราะเน็ตหมด แล้วก็เดินแกร่วไปมาอยู่ในบ้าน เปิดตู้เย็นหาอะไรกินจนอิ่ม แล้วก็งีบไปบนเก้าอี้รับแขก
เด็กหนุ่มตื่นมาอีกทีราวบ่ายสามเพราะอากาศร้อนอบอ้าว เหงื่อชุ่มเต็มหลังเสื้อ เดินไปเปิดพัดลมก็มีแต่ลมร้อนพัดปะทะหน้า เลยมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นสวนหลังบ้านลุงจวบร่มครึ้มดี เลยคิดจะเดินออกไปรับลมโชยใต้ต้นไม้ โดยตอนนั้นยังจำไม่ได้ว่าสถานที่นั้นเคยเป็นที่แห่งความทรงจำบางอย่างของตัวเขาเอง
กลางดงไม้ผลทั้งมะม่วง ชมพู่ ละมุด และพืชยืนต้นนานาที่ลุงจวบปลูกไว้อย่างไม่เป็นระเบียบนัก ปรังเดินเข้าสู่ร่มเงาครึ้มหนานั้นแล้วสูดหายใจเอาลมเย็นๆ เข้าปอดอย่างสดชื่น อากาศในสวนหลังบ้านเย็นแตกต่างจากด้านนอกราวกับว่าเป็นคนละเวลาและสถานที่
ปรังเดินดูต้นไม้ต้นนั้นต้นนี้อยู่เพลิน เดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ขณะหนึ่งนั่นเองเขาก็ได้ยินเสียงสวบสาบดังขึ้นข้างหลังจนสะดุ้ง แต่เมื่อหันไปดูก็ไม่พบใคร
สักพักก็ได้ยินเสียงสวบสาบเหมือนคนเดินอีก จึงหยุดฟัง สักครู่ก็มีเด็กหนุ่มอีกคนชะโงกหน้ามาจากหลังต้นมะม่วงใหญ่ห่างออกไปสักห้าเมตรแล้วส่งยิ้มให้
“เฮ้ย ไอ้ปรัง มึงใช่ไหมน่ะ” ใครคนนั้นร้องทักและเดินเข้ามาหา
ปรังกวาดตาดูเร็วๆ ว่าชายคนนั้นไม่มีอาวุธ แล้วก็เพ่งใบหน้านั้นอีกที แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นใครแล้วรู้จักเขาได้ยังไง
“เอ้า ทำงง มึงนี่ลืมกูจริงๆ ด้วย กูจิตไง ลูกพ่อจวบ เมื่อเด็กๆ มึงมาเล่นบ้านกูประจำ จำกูไม่ได้ได้ยังไง”
แล้วในความคลับคล้ายคลับคลา ปรังก็ค่อยๆ ยิ้มออก “อ๋อ ไอ้จิต กูจำได้ละ ไอ้จิต ไอ้กอ ไอ้หมู”
แก๊งเด็กชายในวัยเยาว์เคยเข้ามาเล่นกันในสวนนี้แทบทุกวัน ปรังยังประหลาดใจที่ตัวเองลืมเลือนไปได้ จิตชวนปรังไปดูต้นมะม่วงต้นเดิมที่พวกเขาเคยขึ้นกันตอนเด็กๆ “ยังอยู่ดีนะ ใหญ่ขึ้นด้วย โน่นไง กิ่งที่มึงเคยขึ้นแล้วลงไม่ได้ 555”
เด็กหนุ่มสองคนสนิทสนมเหมือนไม่เคยจากกันไปไหน พากันปีนขึ้นต้นมะม่วงใหญ่ นอนเล่นบนกิ่งก้านหนาแข็งแรงแล้วคุยกันเรื่องเก่าๆ สมัยนั้นชอบเล่นไทยรบพม่า
มีอยู่หนหนึ่ง ปรังกับเพื่อนอีกสามคนเล่นเป็นทหารไทย ไล่ล่าจิตที่เป็นสายลับพม่า “ไทยนี้รักสงบ แต่ถึงรบไม่ขลาด” ตะโกนเช่นนั้นแล้วก็เฮโลไล่ตามล่า จิตเกิดกลัวขึ้นมาจริงๆ วิ่งหนีขึ้นต้นไม้สูงแล้วพลัดตกลงมาจนแน่นิ่ง
“เออ ตอนนั้นมึงเป็นไงบ้างวะกูจำไม่ได้” ปรังถาม
จิตส่ายหน้า “กูจุกพูดไม่ออก มึงกับเพื่อนๆบอกไม่ต้องช่วยกูเพราะกูเป็นพม่าแล้วก็พากันเดินออกไปเลย”
“ฉิบหาย จริงเหรอ กูขอโทษ” ปรังตกใจ
จิตหัวเราะ “เออ กูอโหสิกรรม”
ตอนนั้นเองที่ลุงจวบเดินมาตะโกนเรียก หาปรัง เขาเพิ่งสังเกตว่าฟ้ามืดลงมากแล้ว “พ่อมึงเรียกแล้ว” ปรังหันมาหาจิต แต่ก็ไม่พบ ไม่รู้ลงไปตั้งแต่ตอนไหน
ปรังเดินกลับเข้าบ้านลุงจวบงงๆ “ไอ้จิตเข้าบ้านมาแล้วเหรอลุง”
ลุงจวบทำท่างงๆ “ใครนะ”
พอปรังเล่า ลุงจวบก็ยืนนิ่งอึ้งไป น้ำตาเอ่อขึ้นมากบตา มองเหม่อไปทางดงไม้หลังบ้าน “จิตลูกลุงตกต้นมะม่วงซี่โครงหักทะลุปอด กว่าผู้ใหญ่จะเข้าไปเจอก็ไม่ทันแล้ว นี่ไงพ่อแม่เอ็งถึงไม่เคยพาเอ็งมาบ้านลุงอีก เอ็งจำไม่ได้เลยจริงๆ เหรอวะไอ้ปรัง”
ปรังใจหายวาบ ความเศร้าเข้าเกาะกุมหัวใจหนักหน่วง มองตามไปทางดงไม้ แว่วเสียงจิตลอยอยู่ในหู เกือบสิบปี เขาคงอยู่ที่นี่เพื่อรอจะพูดคำนี้ “เออ กูอโหสิกรรม”
