คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
หอแถวสะพานควายมีคนบอกว่าผีดุ แต่เนื่องจากมันถูก ผมจึงไม่ค่อยมีทางเลือก ทว่าอยู่ได้สามเดือนยังไม่เจอแม้แต่เงาหลอนๆ ผมยังพูดเล่นกับเพื่อนข้างห้องว่า ถ้าเจอก็ไม่กลัว สามเดือนแล้ว ได้คืนค่ามัดจำแล้วผมก็หัวเราะ พี่คนนั้นยังเตือนว่าอย่าพูดเล่น ไม่ดี ผมยังเห็นที่เขาพูดเป็นเรื่องตลกด้วยซ้ำ
คืนนั้นพี่สมรที่อยู่ถัดไปสามห้องและเป็น ผู้จัดการหอ ชวนไปงานเลี้ยงวันเกิด มีแต่เพื่อนในหอพักนั้นทั้งนั้น ผมเองเคยนั่งกินเหล้าฟรีกับผัวแกที่ร้านด้านล่างอยู่หลายครั้ง
ไปถึงก็เจอสามีพี่สมรที่ชื่อพี่คล้ามทักทาย พี่เขาบอกตามสบาย นั่งกินได้ไม่นานเดี๋ยวจะไปทำงาน ในห้องนั้นมีหลายคนที่ผมคุ้นหน้าดี แต่จำชื่อไม่ได้ ผมไปอาศัยเมาฟรีหลายหนแล้วตั้งแต่อยู่ในหอนี้ อาจจะเพราะเป็นเด็กเรียนมหา’ลัย ยังไม่ทำงานพี่ๆ เลยเอ็นดู ผมก็แลก กับการลงโปรแกรมคอมพ์ จัดการมือถือที่ติดขัดนั่นนี่นิดๆ หน่อยๆ แลกกับน้ำใจของพวกพี่ๆ เขา
พี่ผู้ชายคนหนึ่งใส่เสื้อดำ มารู้จักชื่อกันตอนนั้นว่าพี่คิด เอาแก้วเหล้ามาวางให้ทันทีที่ผมหย่อนก้นลงนั่ง “แหม พี่ ยังไม่ตัดเค้กวันเกิดก็เอาแล้วนะพี่” ผมแซว
พี่สมรซึ่งเป็นผู้หญิงแต่คอแข็งมาก ล่อเป็น กลมยังไม่เมาเลย หัวเราะกับมุขของผม แล้วก็หันไปเตรียมพวกอาหารอย่างหมูแดดเดียว ยำวุ้นเส้น ไก่ย่างที่ซื้อมาใส่จาน อาหารพวกนี้พี่ๆ ที่มาร่วมฉลองวันเกิดต่างก็หิ้วกันมาคนละอย่างสองอย่าง ผมเห็นแล้วก็บอกว่าเดี๋ยวผมลงไปหาซื้ออะไรมาร่วมด้วย พี่สมรกับพี่คนอื่นร้องห้าม บอกว่าแค่นี้ก็เยอะแล้ว ซึ่งก็เยอะจริงมีหกคน แต่กับข้าวเก้าอย่างสิบอย่าง
พี่สมรแทรกโต๊ะญี่ปุ่นลงกลางวงแล้วยกอาหารทั้งหมดมาวาง แก้วเหล้าถูกขยับออก จากนั้นแกก็นั่งร่วมวง
“เสียดายพี่คล้ามต้องทำงาน” พี่คนหนึ่งพูดขึ้น
“เดี๋ยวเขาก็หาทางกลับมาร่วมวงได้แหละ ของถนัด” พี่สมรหัวเราะมุขของตัวเอง
หลังกินข้าว ตัดเค้ก และเอาอาหารที่เหลือไปแจกห้องอื่นๆ แล้ว ก็นั่งลงล้อมดื่มกันต่อ ในวงก็พูดก็ออกความเห็นกันสารพัดเรื่อง จนเวลาล่วงคล้อยเกือบเที่ยงคืน พี่คนหนึ่งก็เอ่ยขึ้น “พูดๆ ก็คิดถึงไอ้เฮงมัน”
“ใครน่ะ เฮง” ผมถาม
“คนเช่าห้องเอ็งคนเก่าน่ะ ก่อนหน้าเอ็งสักสามคนได้มั้ง กูจำไม่ค่อยได้ คนเช่าห้องเอ็งอยู่ได้คนละเดือนสองเดือนก็พากันย้ายออกหมด” พี่สมรพูด
“ไม่ให้ออกก่อนได้ไง ก็ไอ้เฮงคอยหลอกคอยหลอนอยู่อย่างนั้น” พี่เสื้อดำพูด
“เรื่องอะไรหรือพี่ ผมไม่ค่อยเข้าใจ” ผมถามอย่างสงสัย
“กูว่าจะไม่เล่าแล้วเชียว” พี่อีกคนเอ่ย
“เรื่องอะไร ผมยิ่งไม่เข้าใจ” ผมพูดอย่างงุนงง
“เจ้าของหอ เจ๊แดงแกไม่อยากให้เล่า ข้าก็จะเงียบ” พี่สมรเอ่ย
“เฮ้ย พี่หมอน ขอเหอะ ผมอยากรู้” ผมพูดเสียงหลง
พี่สมรมองหน้าพี่เสื้อดำและคนอื่นในวง แล้วก็เล่าว่า “เฮงเคยอยู่ห้องที่เอ็งอยู่ มันอยู่หลายปี พอๆ กับพวกเรา วันหนึ่งมันก็ดันเสือกผูกคอตายในห้อง ที่ลูกบิดนั่นแหละ ตายไปก็มาหลอกมาหลอนคนเช่าห้องคนต่อๆ มา จนอยู่กันไม่ได้ มีก็แต่เอ็งแหละที่ไม่เจอ”
พี่คนเสื้อดำเสริม “ก็เขาทำบุญครั้งใหญ่แล้วนี่ คงรับบุญไปเกิดใหม่หรือไปสู่ที่ชอบๆ แล้ว”
“ให้มันได้อย่างนั้นก็ดีสิ” พี่สมรพูด
“ห้องผมนี่นะ มีผี แล้วทำไมไม่มีใครบอกผม ปล่อยให้ผมอยู่ ไม่สงสารกันบ้างหรือ”
“ก็แกอยู่มาตลอดแล้วเจอมั้ย ล่ะ” พี่สมรตอบ “เขาคงไปดีไม่มาแล้วแล้วล่ะ”
ทันใดพี่คนหนึ่งก็สะกิดพี่สมรแล้วชี้ไปที่ประตูห้อง พี่สมรดูแล้วก็ทำหน้าตกใจ คนอื่นๆ ก็หันมองตามแล้วมีสีหน้าตื่นกลัว บางคนก็ถอย หลังกรูด บางคนก็ลุกขึ้นยืน ที่พนมมือไหว้พระ ก็มี พี่เสื้อดำถึงกับถอดพระที่ห้อยคอขึ้นจรดเหนือหัวแล้วร่ายมนต์เป่าไปรอบๆ พวกเรา
“เฮงมันนั่งบัง” พี่คนหนึ่งพูด
“ใช่หรือ เหมือนพี่คล้ามมากกว่านะ” ใครคนหนึ่งพูด
เป็นเหมือนเงาดำคนนั่งอยู่ที่ประตูห้อง ไม่ยอมไปไหน ไม่ลุก ไม่ยืน ไม่ทำอย่างอื่นนอกจาก นั่งชันเข่าขวางประตู
“พี่คล้ามยังไม่ตายแต่ไอ้เฮงตายไปแล้ว แล้วเราก็พูดถึงมันด้วย” พี่คนหนึ่งพูด
“ว่าไปมันก็ไม่ได้หลอกเรานะ ได้แต่นั่งขวางประตู พูดจบเงาที่ใครบอกว่าชื่อเฮงก็ลุกขึ้น แล้วมองมายังพวกเรา พี่สมรถึงกับยกมือพนมขึ้น “อย่าหลอกเราเลยนะ เฮง เดี๋ยวข้าจะใส่บาตรทำสังฆทานไปให้เอ็งบ่อยๆ นะ ไม่ต้องห่วง”
เงานั้นลุกขึ้นแล้วพูดว่า “กูไม่ใช่เฮง กูผัวมึงไง”
พูดจบเสียงโทรศัพท์ของพี่สมรก็ดังขึ้น เมื่อแกกดรับทางโน้นก็พูดขึ้น “สมร ฟังดีๆ นะ หายใจโล่งๆ คืออย่างงี้ ไอ้คล้ามมันถูกสิบล้อทับ คาที่เลย มึงรีบมาโรงพยาบาลเร็วๆ”
แล้วเงาที่ว่านั้นก็หันมาโบกมือลากับทุกคน ก่อนจะวูบหายไป
ผมโกยอ้าวออกจากหอ ขอไปนอนหอเพื่อนแล้วก็จ้างคนมาขนของออก ไม่กลับไปเหยียบ ที่นั่นอีกเลยจนบัดนี้
