คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
สงกรานต์ที่ผ่านมาผมกลับบ้านเหมือนทุกๆ ปี ปีนี้ผมรู้สึกล้า เมื่อยไปทั้งตัวมาก ตอนขา กลับ นึกอยากนวดขึ้นมา พอนึกขึ้นมาสายตาพลันเห็นป้ายชื่อร้านนวดริมทาง จึงขับไปจนได้จังหวะกลับรถค่อยกลับรถแล่นมาใช้บริการร้านที่เห็นทันที
ร้านตั้งอยู่โดดเดี่ยวกลางลานโล่ง มีร้านขนาบข้างสองสามร้านแต่เหมือนร้านร้าง ข้างหลังเป็นป่าหญ้า ดูรกและลึกลับ อากาศค่อนข้างเย็น ผมจอดรถหน้าร้าน ลังเลอยู่ แต่เพราะความเมื่อยตัวและแสงไฟในร้านเรียกให้เข้าไป เมื่อผมก้าวเข้าไปเห็น ป้ายชื่อทำด้วยไม้แผ่นไม่ใหญ่ “นิสานวดแผนโบราณ” สภาพร้านทำด้วยอิฐบล็อกต่อกัน ไม่ทาสี เห็นสภาพต่อกันเป็นก้อนๆ ชัดเจน เมื่อมองจากด้านนอกเข้าไป ข้างในมีเตียงไม้สองเตียง เป็นร้านนวดสไตล์บ้านๆ ที่พบเห็นได้ทั่วไปตามต่างจังหวัด ผมผลักประตูเข้าไป มองไปไม่มีใครเลย แต่ไม่นานก็มีผู้ชายเดินมาเปิดประตูถามเสียงเบาๆ ว่าจะนวดหรือ ผมตอบครับ เขาถามต่อ “นวดตัวหรือนวดเท้า”
“นวดตัว” ผมตอบ
เขาชี้ไปที่ห้องด้านในแล้วพูดเหมือนสั่ง “เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”
ผมนึก ชื่อร้านเหมือนผู้หญิง นี่คนนวดผู้ชายหรือนี่ ผมไม่ค่อยชอบหมอนวดผู้ชาย มือมักหนัก เคยทำเจ็บ ร้องโอดโอยมาแล้วหลายครั้ง แต่ไหนๆ เข้ามาแล้วขนาดนี้ ลองดูสักหน่อยล่ะกัน เราเป็นแค่ลูกค้าทางผ่าน ชอบหรือไม่ชอบก็ได้แค่ครั้งเดียว
ห้องด้านในมีผ้าขาวม้าผืนหนึ่งวางอยู่ ผมรู้สึกขำดี ไม่ใช่ผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่สีขาวหรือกางเกงตัวใหญ่ๆ เฉพาะๆ สำหรับการนวด หลังนุ่งผ้าขาวม้าออกมา ชายคนเมื่อครู่บอกให้นอนคว่ำ มือที่เอื้อมสัมผัสผมนั้นหยาบกร้านมากจนผมแปลกใจ มือที่ผ่านการนวด ผ่านน้ำยา น่าจะนุ่มนิ่มมากกว่านี้ มือเขาสากและเย็นมากจนผมนึกว่าเขาต้องไปอังหรือสอดใต้น้ำแข็งมาแน่ๆ
เขาเริ่มลูบข้างลำตัวผมก่อน จากนั้นก็นวดตามแนวกระดูกสันหลัง ผมสะดุ้งหลายครั้งเพราะความเย็น จากนั้นแกก็พูดขึ้นเฉยเลย “เย็นใช่ไหมล่ะ”
“ครับ” ผมไม่รู้ตอบอะไร ได้แต่พูดคำนี้ ออกไป
“ก็กูตายมาเกือบปีแล้ว ไม่ให้เย็นได้ไง”
เท่านั้นแหละ ผมสะดุ้งสุดตัวแล้วมองหน้าเขา ซึ่งก็ดูปกติดี “นี่พี่ล้อเล่นผมหรือนี่”
“เปล่า จะล้อเล่นไปทำไม นี่พูดจริง”
ผมหัวเราะแฮะๆ “ผมไม่เชื่อพี่หรอก”
“ไม่เชื่อหรือ” พูดจบแกก็เอามือจับหัวตัวเองแล้วยกออกชูขึ้นสูงให้ดู!
ผมร้องลั่น ลนลานลุกขึ้นจากเตียง รีบคว้าเสื้อผ้า แกก็ยังยื่นหัวชูให้ดูใกล้เข้ามาอีก ผมไม่มีเวลาได้คิดมากกว่านี้ รีบพุ่งไปที่ประตูแล้วออกจากร้าน พ้นจากสถานที่นี้ให้เร็วที่สุด แต่เมื่อออกมาจากร้านสภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ลานโล่งเหมือนตอนขามา กลับเป็นสถานที่ที่ไม่รู้จัก ถนนไม่มีอยู่เบื้องหน้า เสาไฟข้างทาง ป้ายบอกสถานที่ไม่มี ผมรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่เสื้อผ้าตัวเองแล้วโยนผ้าขาวม้าทิ้ง ก่อนจะวิ่งตะลุยไปอย่างหวาดกลัว ยิ่งวิ่งเหมือนวิ่งไปยังสถานที่ไม่รู้จัก สองข้างทางไม่มีคนเลย ไม่มีแม้แต่ต้นไม้ ผมลนลานตื่นกลัว ถามตัวเองว่าอยู่ที่ไหน แล้วก็ชนเข้ากับประตูบานใหญ่ ผมพยายามดันเข้าไป แต่ทันใดนั้นเองอะไรดลใจไม่รู้ให้ผมล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเองแล้วก็เจอเข้ากับกุญแจดอกหนึ่ง ผมกำออกมาไข ปรากฏว่ามันไขได้!
เมื่อผลักเข้าไปก็เห็นเป็นลานโล่งหน้าร้านนวดสภาพเหมือนตอนขามา วินาทีนั้นผมไม่แน่ใจว่าตัวเองดีใจหรือเสียใจที่ต้องกลับมาอยู่ที่เก่า ผมกำลังคิดอยู่นั้นก็เหมือนมีพลังงานบางอย่างดึงตัวผมกลับเข้าไปในร้านนั้น ผมร้องดิ้นๆ ดิ้นไปร้องขอความช่วยเหลือไป นานเท่าใดไม่รู้ ผมตกใจสะดุ้งสุดตัวผุดขึ้นมานั่งบนเตียงที่นอนนวด
รอบห้องเงียบ ไม่มีเสียง ไม่มีใคร ผมมองตัวเอง อยู่ในชุดเสื้อผ้าของตัวเอง ผมขยับตัวลงจากเตียง มองรอบห้องอย่างหวาดๆ แล้วผมก็ออกจากร้าน
นอกร้านผมเจอผู้หญิงคนหนึ่งมองผมอย่างจ้อง เธอพูดขึ้น “เป็นอะไรป่าว”
“หมายถึงอะไร ผมไม่เข้าใจ” ผมถามออกไป
“ปลอดภัยดีใช่ไหม ไม่เจ็บ ไม่เป็นอะไร ใช่ไหม”
ผมถามความรู้สึกตัวเอง ลองขยับแขนขาก็รู้สึกเมื่อยๆ ล้าๆ เหมือนคนปวดเมื่อยอ่อนเพลีย ผมบอกไปว่า “เมื่อยๆ นิดหน่อย”
“งั้นก็ดีไป” เธอพูด “ออกมาให้ไกลจากที่นี่เถอะ”
ผมยิ่งงงและยิ่งไม่เข้าใจ แต่ก็เดินตามเธอมาที่รถของตัวเอง เมื่อมายืนที่รถ ผมจึงถามว่าอะไรหรือ ผมไม่เข้าใจ แล้วคุณเป็นใคร
เธอตอบให้หายสงสัย “บ้านชั้นอยู่ฝั่งตรงข้าม เห็นรถคุณมาจอดก็ด้อมๆ มองๆ เข้ามา เห็นคุณเดินเข้าร้านไปก็นึกห่วง”
“ห่วง?”
“ฟังชั้นให้จบ คุณจะเข้าใจ ร้านนี้ร้างมานานเกือบปีแล้ว คนผ่านทางมาหลายคนแล้วที่เข้าไปก็เจอ ผีหมอนวดหลอก คือว่า แกหัวใจวายตายในร้านตอนกำลังนวดลูกค้า ศพแกเผาไปนานแล้ว แต่วิญญาณแกยังวนเวียนคอยหลอกคอยมาต้อนรับคนจรผ่านทางและเชิญให้เข้าร้าน เจอแกหลอกมาหลายคนแล้ว บางคนกลัวจนเสียสติไปเลยก็มี พอมีคนเจอผีแก ร้านข้างๆ ก็พลอยเจ๊งตามไปด้วย ปล่อยทิ้งร้างไว้เกือบปีแล้ว นี่คุณโชคดีมากที่ไม่เป็นไร” เธออธิบายเสียยืดยาว
ผมยกมือไหว้กล่าวขอบคุณ เมื่อจะสตาร์ตรถ ผมล้วงกระเป๋ากางเกงกลับพบกุญแจที่ไม่ใช่ของผมอีกหนึ่งดอก!
