คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
อพาร์ตเมนต์ที่ผมเช่าอยู่จัดว่าแพงเอาการ ข้อดีที่ผมชอบคือสะอาด แล้วยามไม่คุยเล่นกะโหลกกะลาเหมือนรู้จักกันมาพันปีเหมือนบางที่ที่เคยอยู่มา แต่ข้อเสียที่ผมมารู้เอาภายหลังก็คือ ลิฟต์ตัวหน้าของอาคาร มีคนเล่าว่าเคยมีคนยิงตัวตายในลิฟต์ หากคืนไหนกลับดึก ผมต้องเดินไปใช้ตัวหลังทุกที แม้จะต้องเดินลงบันไดลงมาอีกชั้น เพราะที่นี่แปลกดี ลิฟต์ตัวหน้าสำหรับชั้นคี่ ลิฟต์ตัวหลังสำหรับชั้นคู่
ตอนเด็กๆ ย้ายโรงเรียนบ่อยทำให้ไม่ค่อยมีเพื่อน ชีวิตผมมีแต่พ่อ พอพ่อเสียตอนผมเรียนมหา”ลัยปีแรกผมก็ต้องเรียนไปด้วย ทำงานไปด้วย มหาวิทยาลัยเปิดจึงเหมาะสมกับผมที่สุด เพื่อนที่มหา”ลัยปิดที่แรกที่ผมพอจะคุ้นเคยก็มีเพียงคนเดียว และเป็นเพื่อนที่ช่วยเหลือผมมาตลอด เขาชื่อเสน่ห์
บ้านเสน่ห์ค่อนข้างมีฐานะ ตอนเราสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันได้ ผมช่วยเขาจากฝีมือของรุ่นพี่ที่ใช้การรับน้องเป็นการกลั่นแกล้งเสน่ห์ ตั้งแต่นั้นมาเราก็สนิทสนมกัน
หลังเรียนจบผมทำงานบริษัทห้าปีแรกพอได้เงินเก็บมาดาวน์รถปิกอัพ ก็ไปตระเวนซื้อผลไม้จากสวนเร่ขายอยู่อีกห้าปีมีเงินเก็บก้อนใหญ่ ระหว่างนั้นผมยังติดต่อกับเสน่ห์ จนกระทั่งวันหนึ่งเกิดอุบัติเหตุรถสิบล้อเบรกแตกชนรถกระบะของผมที่จอดขายริมถนนพังทั้งคัน หลังจบคดีที่เสียเวลากว่าสองปี ผมหมดทุนที่สะสมไว้ เงินที่ได้มาก็ไม่พอแม้แต่ดาวน์รถคันใหม่ จึงตัดสินใจบากหน้าไปหาเสน่ห์ขอยืมเงินมาดาวน์รถคันใหม่ เสน่ห์ก็ดีเหลือหลาย เซ็นเช็คให้ทันที
ผมเร่ขายผลไม้ เก็บหอมรอมริบจนมีเงินหลายแสนอีกครั้ง ระหว่างนั้นก็ยังไปมาหาสู่เสน่ห์เสมอๆ บางทีผ่านโรงงาน เสน่ห์ก็ให้ลูกน้องออกมาซื้อไปเลี้ยงลูกน้อง ตัวเขาเองไม่เคยออกมาหรอก ไม่ใช่อาย แต่เกรงผมอายต่างหาก ผมไม่อายนะ ไม่เคยอายเรื่องค้าขายของตัวเอง ไม่เห็นจะน่าอายเลย แต่ในเมื่อเพื่อนต้องการ ผมก็ไม่ปฏิเสธ
แล้ววันหนึ่งผมก็พบรักกับแม่ค้าขายอาหารตามสั่ง จีบกันไปจีบกันมาก็ตัดสินใจอยู่ร่วมกัน เธอเคยมีสามีมาก่อน จึงไม่เรื่องมาก แต่เสน่ห์ที่ทราบเรื่องตั้งแต่ผมจีบแม่ค้าก็หายไปเลย แต่นั่นแหละผมหลงเมียจนหัวปักหัวปำ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
ผมดำเนินชีวิตเรื่อยมาจนวันหนึ่งพบว่าเมียมีชู้ ปกติเธอจะนั่งหลังรถขายผลไม้ เป็นคนขายแทนผมที่ขับรถอย่างเดียว หลังๆ เธอบอกเบื่อ อยากขายอาหารอยู่แถวบ้านเช่า ผมจึงอนุญาตโดยไม่คิดว่าเธอจะมีชู้ หลังจับได้ ผมเสียใจมาก ยื่นคำขาดให้เธอตัดสินใจเลือก เธอเลือกชู้ ผมได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรม
ช่วงนั้นเสน่ห์มาหาผมถึงห้องบ่อยๆ หลังจากไม่เคยมา สุดท้ายก็หาห้องเช่าอพาร์ตเมนต์ที่ผมอยู่ทุกวันนี้ให้ เพราะผมทนอยู่ที่เก่าไม่ได้
เรื่องเกิดขึ้นในคืนนั้นที่ผมร้องไห้ เสน่ห์ก็เมามาหาผม คำพูดของเสน่ห์ที่ทำให้ผมแทบช็อกก็คือเสน่ห์บอกว่าแอบรักผมมาตั้งแต่สมัยเรียนปี 1 แล้ว คืนนั้นผมมีอะไรกับเสน่ห์ทั้งๆ ที่ผมเองก็งุนงง เหมือนตกกระไดพลอยโจนไปด้วย
เช้ามาผมออกจากอพาร์ตเมนต์แห่งนั้น แล้วไม่กลับมาอีกนานนับสัปดาห์ ผมไปหาโรงแรมพัก นั่งทบทวนเรื่องราวทั้งหมดระหว่างผมกับเสน่ห์และภรรยาที่ผ่านมา ผมมีคำตอบให้กับตัวเองแล้วจึงกลับห้องในอพาร์ตเมนต์ ผมพบว่าเสน่ห์ยังอยู่ในห้อง ผมอยากพูดกับเขาตรงๆ แต่กับเจอเสน่ห์เอาแต่ร้องไห้ ขอโทษๆ และบอกว่าจะไปจากชีวิตผม
โดยไม่ทันตั้งตัว ดึกคืนนั้นเสน่ห์ออกจากห้องพักไป ผมนอนมองเพดานอย่างรู้สึกโล่งอก ก่อนที่เรื่องราวใหม่จะเริ่มต้น เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด เงียบไปนาน ก่อนที่พักใหญ่ๆ จะมีคนกรีดร้อง เสียงคนคุยกัน เสียงจอแจ ความวุ่นวายและสุดท้ายกลุ่มยาม และนิติบุคคลมาเคาะประตูห้องผมให้ผมออกไป
ไปที่ลิฟต์เพื่อเห็นภาพของเสน่ห์ยิงศีรษะตัวเองจบชีวิตในลิฟต์ด้านหลัง
ผมตกใจ ช็อกไปหลายวัน ตำรวจเรียกไปคุยที่โรงพัก หมอมาหาผมที่ห้อง นั่งคุยนั่นนี่ ผมร้องไห้ ไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้ทำไม ผมบอกหมอไม่ถูก
หลังจากนั้นทุกครั้งที่ผมเข้าลิฟต์ด้านหลัง ผมจะเห็นภาพเสน่ห์ยกปืนจ่อที่ขมับตัวเองแล้วเสียงปืนก็ดังขึ้น ผมมองภาพนี้แล้วก็ยืนตัวแข็งทุกครั้งก่อนที่ลิฟต์จะมาชั้นล่างสุด ทุกครั้งเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าผมจะหันไปใช้ลิฟต์ด้านหน้า ก็ยังเจอเสน่ห์ยืนยิงศีรษะตัวเองให้ผมดูทุกครั้ง ผมไปพบหมอ หมอพูดอะไรไม่รู้ พร้อมกับยามาให้ผมรับประทาน
ผมหลงใหลในห้วงอารมณ์นั้น รู้สึกอยากนอนอยู่ตลอดเวลาจนไม่สามารถออกไปเร่ขายผลไม้ได้อีก แล้วคืนหนึ่งที่ผมไม่เพียงเห็นเสน่ห์ ผมยังเห็นภาพชายอีกคนยิงศีรษะตัวเองให้ผมดู จากนั้นมาผมก็เห็นคนอีกมากมายยิงศีรษะให้ผมดูอย่างไม่หยุดหย่อน
ผมมารู้สึกตัวอีกครั้งในโรงพยาบาล ผมอยู่โรงพยาบาลกว่าปีจึงได้ออกมาและกลับมาอยู่อพาร์ต เมนต์ เสน่ห์ไม่ได้มายิงศีรษะให้เห็นอีก ใครก็ไม่มายิงอะไรทั้งนั้นให้ผมเห็นอีก
เว้นแต่ผมเห็นตัวเองกำลังยกปืนยิงหัวตัวเองอยู่ทุกครั้งที่เข้าลิฟต์ !
