คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
เมื่อประมาณปีพ.ศ.2531 พัดกับเพื่อนเพิ่งเรียนจบมัธยมปลาย พวกเขาเอ็นทรานซ์ที่ไหนไม่ติดเพราะไม่ใช่เด็กเรียนแต่ก็ไม่ได้เป็นเด็กเกเร มาจากบ้านที่ฐานะปานกลางทั่วไป ทั้งสี่คนตกลงลงทะเบียนเป็นนักศึกษารามคำแหง แต่ก่อนจะเรียนพากันไปเที่ยวก่อน ที่ที่พวกเขาไปก็คือหาดตรงเขาหลัก ตะกั่วป่า จังหวัดพังงา เพราะเป็นถิ่นเกิดของชัย
ยุคนั้นตอนลงใต้รถทัวร์ยังต้องหยุดรถตรงด่านตรวจให้ตำรวจขึ้นมาตรวจกันอยู่เลย ตำรวจจะบันทึกวิดีโอและค้นข้าวของในกระเป๋า วัยรุ่นอย่างพวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมาย แต่จำได้ว่าตำรวจขึ้นมาตอนดึก ไอ้นกมันง่วงนอน ทำท่าไม่พอใจตำรวจ เลยถูกเรียกลงไปคุยด้านล่างรถ เสียเวลาผู้โดยสารคนอื่นพอสมควร
พอถึงพังงาก็นั่งรถสองแถวต่อไปเขาหลัก ยุคนั้นยังไม่มีโรงแรม มีที่พักแล้วแต่ออกแนวบังกะโลชายหาดเสียมากกว่า ถึงตอนเช้าทั้งหมดก็ตั้งใจไปสวัสดีและไหว้พ่อแม่ชัย แต่ไม่เจอท่านทั้งสอง ชัยบอกพ่ออาจมีธุระกะทันหัน แม่ก็อาจไปบ้านยาย เขารับประทานข้าวปลาที่พ่อแม่คงเตรียมไว้กินกันก่อน แม่ชัยทำอาหารรอไว้แล้วหลายอย่าง หิวๆ ก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อย พวกเขาอยากนอนชายหาด ยุคนั้น เขาหลักยังไม่เป็นที่รู้จักเรื่องแหล่งท่องเที่ยว คนจากจังหวัดไกลๆ มาน้อยมาก ชัยเคยเล่าถึงสภาพแวดล้อม ทำให้คนที่เหลือตัดสินใจมานอนเล่นที่หาดเขาหลัก
ไปถึงชายหาด ก็เจอบังกะโลที่ตะโกนเรียกอย่างไรก็ไม่มีคนมาต้อนรับ ชัยบอกแถวนี้ค่าห้องถูก ตอนต้นปีที่กลับบ้านจำได้ว่ามีให้เลือกแค่สองแห่ง และราคาถูกมาก น่าจะหัวละร้อยบาทพร้อมอาหารเช้า มีบาร์ขายเครื่องดื่ม มีตู้กระจกวางขนมขบเคี้ยวไว้ขายลูกค้า
“เอากระเป๋าวางไว้ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวเจ้าของมาคงเข้าใจ เราค่อยมาคุยกะเขาเรื่องห้อง” ชัยบอกเพื่อน
หลังเอาข้าวของไว้ตรงหน้าเคาน์เตอร์ก็พากันออกมาเดินเล่น เดินดูวิวซึ่งริมหาดมีต้นมะพร้าวขึ้นอยู่เรียงรายไปตามความยาวของหาด หาดทรายมีเม็ดทรายที่ละเอียดขาวมาก ถึงโค้งหาดก็เป็น แหลมเล็กๆ ยื่นไป พอข้ามแหลม (น่าจะเรียกว่าโขดหินขนาดใหญ่) สองข้างทางกลายเป็นต้นสนปลูกเรียงรายยาวไปตามหาดที่ไกลสุดลูกหูลูกตา ทุกคนลงเล่นน้ำ แล้วก็มานอนอาบแดด นกขุดหลุมทรายฝังตัวเหลือแต่หัว คนที่เหลือก็ทำตามบ้าง ทุกคนไม่พูดกันเลย อากาศดี แถมร่มรื่น แดดก็ไม่แรงจนแสบผิวทนไม่ไหว
สักพักนกขึ้นมาจากหลุมทรายแล้วบอกว่า “ถอดกางเกงอาบแดดแมร่งเลย ให้ผิวเป็นสีเดียวกันทั้งหมด” ไม่มีใครไม่ทำตาม ต่างลุกขึ้นมาแก้ผ้า นอนอาบแดด นิ่งอย่างสงบ
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ชัยก็พูด “ใกล้จะมืดแล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่า”
ไม่มีใครไม่เห็นด้วย ต่างเดินกลับไปที่บังกะโลที่วางกระเป๋าไว้ ตะโกนเรียกเจ้าของก็ไม่มีใครมา เห็นอาหารวางไว้ ชัยจึงพูด “เฮ้ย กินก่อนดีกว่า เขามาค่อยบอกเขา ค่อยจ่ายตังค์เขา”
ไม่มีใครไม่เห็นด้วยเหมือนเดิม รับประทานกันจนอิ่มหนำก็เดินเข้าห้องที่เห็นใกล้สุด ความอ่อนล้าอ่อนเพลียมาทั้งวันเมื่อหัวถึงหมอนก็พากันหลับทันที
เช้ามา ทุกคนต่างก็ตื่นแล้วออกไปนอกห้อง อาหารเหมือนมีใครทำเตรียมไว้แล้ว ไม่มีใครสงสัยอะไร รับประทานแล้วก็ออกไปตรงหาดที่เดิม ขุดหลุมนอนเรียงกันอย่างเงียบเชียบ
“ชอบจัง แบบนี้” พัดพูด
“ใช่ อยากให้ชีวิตมันสงบเงียบแบบนี้ไปตลอด ลมพัดเอื่อยๆ อากาศก็ไม่ร้อนมาก หิวก็มีกิน ง่วงก็นอนได้ทันที ชีวิตจะต้องการอะไรมากกว่านี้วะ” ชัยบอก นกพยักหน้าเห็นด้วย
“เฮ้ย” เซ้งขัดขึ้น“ดูนั่นสิ มีพระธุดงค์มาปักกลดด้วย ชิบหาย ท่านมาเมื่อไหร่วะ เมื่อวานทั้งวันทำไมไม่เห็น เราเล่นนอนแก้ผ้ากันด้วย บาปตายเลยเรานี่”
“คงเพิ่งมาเช้านี้เอง มั้ง” พัดพูด
“ไปนมัสการท่านก่อนดีไหม” นกเสนอ
ไม่มีใครไม่เห็นด้วยสักคน
ทันใดนั้นเอง พระธุดงค์รูปนั้นก็มาปรากฏอยู่ต่อหน้าทุกคน ท่านสวดมนต์แล้วแผ่เมตตาให้
วินาทีนั้นเอง ทุกคนก็พลันระลึกได้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ท่านมาแผ่เมตตาให้ และที่ตามมานั้นเองทุกคนก็ระลึกได้ว่าตัวเองได้เสียชีวิตแล้ว?
ภาพรถทัวร์พลิกคว่ำอยู่ไหล่ทาง พวกเขาเห็นตัวเองนอนเรียงบนผ้าขาวก่อนที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยจะห่อร่างพวกเขา ภาพงานศพของแต่ละคนที่พ่อแม่ต่างจัดให้ ภาพที่ทุกคนยังนึกถึงการมาชายหาด แล้วก็เห็นตัวเองอยู่ในบ้านของชัย พวกเขาเห็นพ่อแม่ชัยร้องไห้แล้วเตรียมอาหารไว้มากมาย เมื่อแม่ชัยได้ยินเสียงพวกเขาทั้งสี่คุยกัน
ถัดมาเห็นภาพพ่อแม่ชัยคุยกับเจ้าของบังกะโล จากนั้นเจ้าของบังกะโลก็ทำอาหารตั้งวางไว้หน้าบังกะโลให้พวกเขากิน
“นี่เกิดอะไรขึ้น” พัดพูดเบาๆ
“จิตโยมทั้งสี่ยังจดจ่อกับการมาหาด โยมจึงมาหาด แต่นี่ได้เวลากันแล้ว ถึงเวลาแล้ว”
“เวลาอะไร” ชัยถาม
โดยไม่มีคำตอบของหลวงพ่อ ทั้งสี่ก็เดินหายเข้าไปในแสงสว่างที่สว่างเจิดจ้าจนต้องหยีตา
