คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
หลังจากเหตุการณ์นั้น คนในโรงเรียนก็เริ่มเล่ากันปากต่อปากอย่างรวดเร็ว ว่าออตโต้กลายเป็นคนเห็นผี เป็นทูตสื่อวิญญาณไปแล้ว ครูที่ได้ยินเด็กพูดเรื่องพวกนี้ก็พยายามห้ามปราม บอกว่าไม่ควรเชื่อเรื่องเหลวไหลไร้สาระ และจะทำให้เด็กอื่นๆ กลัวไปด้วย แต่ก็อย่างว่าแหละ ไม่มีใครเขาเชื่อครูหรอกเรื่องแบบนี้ ยิ่งปิดก็ยิ่งกระจาย
เรื่องที่เด็กๆ ลือกันยิ่งเห็นชัดเจนมากขึ้น เมื่อไม่ได้มีแค่เรื่องผีกุ๊กมานั่งในตู้เก็บไม้กวาดหลังห้องเรียน แต่ออตโต้ยังยิ้มหัวเราะ เล่นคนเดียว พูดคนเดียวในบางโอกาส เช่น หลังจากที่ครูพละของโรงเรียนเราประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตขณะโบกรถให้นักเรียนข้ามถนนที่หน้าโรงเรียน ก็มีคนเห็นออตโต้เดินยิ้มให้ความว่างเปล่าแถวประตูหน้าโรงเรียนตรงที่ครูคนนี้เคยยืนอยู่ประจำ แล้วยกมือไหว้สวัสดี ยิ้มให้ด้วย บางทีเวลาจะเข้าโรงเรียนก็หยุดยืนคุยกับความว่างเปล่าอยู่นานสองนาน จนแม่ที่มาส่งกลัวจนร้องไห้ มาบอกครูปกครองให้ทำบุญสวดถอนวิญญาณให้ครูพละด้วย ฉันยังได้พาแม่มาใส่บาตรข้าวสารอาหารแห้งให้พระที่มาสวดถอนวิญญาณเช้าวันนั้น แม้ครูๆจะบอกว่าเป็นการทำบุญโรงเรียนกันตามปกติ แต่พวกเด็กๆ รู้ดีว่าไม่ใช่แค่นั้นแน่ๆ
ออตโต้ที่ตอนนี้มีแผลเป็นน่ากลัวรอบหัว เดินตาลอย เอาแต่ยิ้มๆ หัวเราะๆ และพูดคนเดียวไปทั่วโรงเรียนโดยเฉพาะเวลาพักกลางวันตอนนี้เลยกลายเป็นว่าไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ยิ่งกว่าตอนที่เกเรเสียอีก พวกเราเด็กๆ กลัวกันว่าออตโต้อาจจะไม่ใช่แค่พวกญาณทิพย์เห็นผีคุยกับผีได้ธรรมดา แต่อาจจะเป็นคนที่ดึงดูดให้ผีมาอยู่ใกล้ๆ ตัวด้วย หรือไม่ก็อาจจะเอาเรื่องโชคร้ายหรือน่ากลัวอะไรเข้ามาใกล้คนรอบข้างเหมือนกับที่ตัวเขาเคยประสบอุบัติเหตุร้ายแรงมานั่นแหละ
เล่ามาตั้งยาวขนาดนี้ก็เพื่อจะบอกว่า ทำไมฉันและเพื่อนๆ ในห้องถึงได้ตกใจกันขนาดนั้นเมื่อได้รู้ว่าปีนี้เราจะได้เรียนห้องเดียวกับออตโต้ แค่เห็นเดินเข้าห้องเรียนมา ออร่าภูตผีปีศาจก็เหมือนจะวนเวียนตลบอบอวลไปทั่วห้องเรียนในทันที ทุกคนเงียบกันหมดและกลั้นใจลุ้นว่าออตโต้จะได้นั่งตรงไหน โชคร้ายมาลงที่ฉันนี่แหละ เพราะดันมีเก้าอี้ว่างข้างๆ พอดี
ครูชี้ให้ออตโต้มานั่งแล้วก็เริ่มสอน ในขณะที่ออตโต้หันมายิ้มให้ฉันโยกตัวไปมาเล่นจนขาเก้าอี้ดังกึกๆ แล้วยังชวนคุย ถามชื่อฉัน ฉันตอบไปสั้นๆ ว่าชื่อแก้ว แล้วนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อ พยายามทำเป็นไม่สนใจเขา ปล่อยให้พูดคนเดียวไปจนกระทั่งคุณครูร้องสั่งออตโต้ให้เงียบฟังครูนั่นแหละเขาถึงยอมหยุดพูด
อย่างที่ว่าพอออตโต้ย้ายมาอยู่ห้องเราบรรยากาศในห้องก็มาคุไปหมด แต่หลายคนก็ สงสารออตโต้และพยายามจะเล่นด้วยคุยด้วย ดูเหมือนอะไรๆ จะไปได้ดีขึ้น ในเมื่อเวลาคาบพละที่พวกเพื่อนๆ เบื่อๆ กันไม่รู้ว่าจะเล่นอะไรกันดีก็ชวนกันเล่นซ่อนหาในห้องประชุมเก่า ออตโต้มักจะเป็นคนหา แล้วหาเจอทุกที แต่ไม่ได้เจอเพื่อนๆ ไปเจอใครต่อใครประหลาดๆ ตามซอกโน้นมุมนี้อยู่ประจำ
“เราว่าออตโต้อาจจะไม่ได้เห็นผีจริงๆ ก็ได้นะ อาจจะแค่เล่นมุข” ใครคนหนึ่งว่าและคนอื่นๆก็คล้อยตามไปด้วย และต่อจากนั้นก็กลายเป็นเรื่องสนุกสนานกันเวลาที่ออตโต้เจอใครที่คนอื่นมองไม่เห็น ซ่อนอยู่ตรงนั้นตรงนี้ พอเจอทีก็จะถามกันว่า คนที่เห็นเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เด็กหรือผู้ใหญ่ อะไรแบบนั้น
เล่นกันสนุกสนานตอนหลังๆ ก็เริ่มเจอตัวเพื่อนที่ไปซ่อนจริงๆ หลายคน เหลืออีกไม่กี่คน จนออตโต้เดินไปเจอใครคนหนึ่งนั่งเอาผ้าปูโต๊ะคลุมหัวอยู่ข้างๆ กองข้าวของเก่าๆพวกโต๊ะเก้าอี้ที่โรงเรียนเอามากองไว้ข้างเวทีหลังห้องประชุม ก็เดินไปบอกว่าโป้ง จับได้แล้ว เพื่อนๆกรูกันเข้าไปดู ตอนที่ออตโต้ดึงผ้าออก แล้วก็ต้องผงะ ร้องวี้ดว้ายวิ่งกันกระเจิง เพราะผ้าคลุมที่คลุมอะไรสักอย่างเท่าร่างคนอยู่ตะกี๊นั้น ภายใต้ผ้ามีเพียงความว่างเปล่าไม่มีใครอยู่สักคน
หลังการเล่นวันนั้น ออตโต้กลายเป็นหมาหัวเน่าอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าเล่นด้วย เพราะการเห็นผีของเขาได้รับการพิสูจน์แล้วต่อหน้าเพื่อนจำนวนมาก แม้เขาจะยิ้มง่ายใจดีขนาดนี้ เห็นอย่างงี้ฉันก็เลยชักสงสารขึ้นมา แถมยังนั่งติดกัน ก็เลยเป็นฝ่ายชวนเขาพูดคุยเล่นด้วยเสียเอง มองข้ามแผลเป็นรอบหัวสุดสยองนั่นไปเสียบ้างก็ได้นี่นะ
“เราผ่าหัว แต่แก้วอ่ะโดนอะไรมา” ออตโต้ถามพลางมองรอยแผลที่หน้าผากของฉันที่เปิดเป็นรอยยาว
เพื่อนคนหนึ่งที่กำลังเอาสมุดการบ้านมาแจกคืนได้ยินพอดีก็หน้าซีดตัวสั่น มองไปรอบๆ แล้วถามออตโต้ “แก้วไหนออตโต้ อย่าบอกนะว่าแก้วที่ล้มหัวฟาดฟุตปาธตายไปเมื่อเทอมที่แล้ว”
ออตโต้มองหน้าฉันกับเพื่อนคนนั้นกลับไปกลับมา “ออ แก้วตายแล้วนี่เอง ถึงว่าสิ เลือดไหลไม่หยุดขนาดนี้ยังนั่งเฉยอยู่ได้ ตายแล้วนี่เอง”
