คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องของบริษัทผมเองครับ
เมื่อตอนปลายปีที่แล้ว ทางบริษัทเราได้จัดให้มีการทัวร์สิ้นปีก่อนปิดปีใหม่ยาว ก่อนหน้านั้นอีกก็มีการประชุมกันก่อนว่า พนักงานต้องการไปเที่ยวแบบไหน ระหว่างเที่ยวในประเทศแล้วเปิดกลับมาทำงานพร้อมโบนัสบวกเพิ่ม 1 เดือนกับเที่ยวต่างประเทศแล้วเปิดมาทำงานหลังปีใหม่โดยโบนัสเท่าเดิม ชอยส์แบบนี้ผมว่าผู้บริหารคงถามเล่นๆ ไปอย่างงั้นแหละ ใครที่ไหนจะไปเลือกเที่ยวต่างประเทศ ก็ต้องเลือกเอาเงินโบนัสกันทั้งนั้น เที่ยวกับบริษัทสนุกที่ไหน
ตกลงปลายปีเราก็เลยได้ไปเที่ยวกันที่แม่ฮ่องสอน อากาศเย็นสบาย บรรยากาศสวยๆ หมอกๆ ของแม่ฮ่องสอน ผมเองก็ชอบนะ แย่อยู่อย่างเดียวนี่แหละ คือการเดินทางดันต้องเดินทางไปกับรถทัวร์…ครับ รถทัวร์ จากกทม.ไปนี่แหละ เดินทางจากกทม.ไปถึงโน่น เส้นทางผ่านขึ้นลงภูเขาสลับซับซ้อนและทางโค้งเป็นพันโค้ง แค่นึกผมก็แทบอาเจียนรอแล้ว ยิ่งเมารถง่ายๆ อยู่ด้วย
เล่าเกริ่นมาแบบนี้เพื่อจะเล่าต่อว่า ตกลงในวันเดินทางวันนั้น ผมเลยตัดปัญหาที่จะเกิดกับผมแน่ๆ เรื่องการเมารถ ด้วยการกินยาแก้เมารถทันทีหลังขึ้นรถ หลังจากนั้นราวครึ่งชั่วโมง ฤทธิ์ของยาก็ดึงหนังตาผมจนหนักอึ้งยกไม่ขึ้น แล้วก็หลับเป็นตายยาวจากกทม.ไปจนถึงแม่ฮ่องสอน มาสะดุ้งตื่นตอนได้ยินพวกสาวๆ กรี๊ดกร๊าดกันชี้ให้ดูวิวภูเขาสวยๆ ตอนที่เริ่มเข้าเส้นทางคดเคี้ยวของแม่สะเรียง ผมลืมตามาดูได้แป๊บนึง เห็นวิวก็ใจหวิวๆ แล้ว เลยแกะยาแก้เมารถขึ้นมากินเพิ่มไปอีกเม็ดนึง ได้ยินเสียงพี่นิ่ม สาวร่างเล็กผมสั้นเสียงดัง หัวหน้าทีมที่ดูแลแผนกเราพูดแนะนำนั่นนี่พลางหยอกล้อลูกน้องเล่นอย่างอารมณ์ดี แล้วผมก็ร่วงผล็อยหลับไปอีก
มาตื่นอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงกรี๊ดอีกครั้ง แต่คราวนี้สะดุ้งโหยงสุดตัว เพราะเสียงนั้นหวีดโหยหวนยาวนาน เหมือนคนกำลังเจ็บปวดหรือหวาดกลัว ผมลืมตาขึ้น แล้วก็สับสนว่า นี่ลืมตาขึ้นมาจริงๆ แล้วหรือยัง เพราะทุกอย่างรอบตัวมืดสลัวไปหมด แถมยังได้ยินเสียงซ่าๆ รอบตัว พยายามขยับตัว แต่ก็ขยับได้เพียงนิดเดียวก็สะดุ้งโหยง จะสูดหายใจเข้าก็ได้เพียงนิดเดียว เพราะเจ็บร้าวไปทั้งอก เหมือนมีอะไรหนักๆ กดทับ ร่างกายส่วนล่างชา ไม่รู้สึก ขยับไม่ได้
ผมเริ่มตกใจกลัวขึ้นมาอย่างถึงที่สุด เมื่อตระหนักว่ารอบตัวเต็มไปด้วยร่างของเพื่อนร่วมงาน ทั้งที่แน่นิ่งไปแล้วและที่ยังพอขยับได้ เสียงร้องขอความช่วยเหลือและเสียงครางด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่ว สลับกับเสียงหวีดร้องและร้องไห้ของหญิงสาว ผมพยายามปะติดปะต่อภาพตรงหน้า ที่พวกเรามากองกันอยู่ตรงไหนสักแห่งที่เต็มไปด้วยต้นไม้ พงหญ้า สายฝนกำลังตกกระหน่ำจนมองไปไกลๆ ไม่เห็น แต่ก็ยังพอเห็นซากรถทัวร์คันที่เรานั่งกันมารางๆ ไม่ไกลนัก รถคงเกิดอุบัติเหตุ ผมมองขึ้นไปด้านบนเนินลาดชัน และพบว่าเหนือพวกเราน่าจะเป็นถนนสูงไปราวสองร้อยเมตร รถของพวกเราพลัดตกลงมาในหุบเหวนี่เอง
“อย่าเพิ่งขยับ” เสียงพี่นิ่มตะโกนฝ่าสายฝน “รถกู้ภัยกำลังมา แข็งใจกันไว้นะ”
ตอนนั้นตาผมเริ่มพร่าแล้ว แต่ก็เห็นพี่นิ่มโผไปโผมาหาคนโน้นคนนี้ด้วยความเป็นห่วง เพราะเสียเลือดมากหรือยาแก้เมารถยังไม่หมดฤทธิ์หรือยังไงไม่รู้ ผมเคลิ้มหลับลงไปอีก มาสะลึมสะลือตอนที่กู้ภัยและพยาบาลพากันมาช่วยมัดร่างผมติดกับเปลแล้วดึงขึ้นไปข้างบน พี่นิ่มยังจับมือผมปลอบใจ บอกว่าไม่ต้องกลัวนะ และนั่งเป็นเพื่อนผมกับเพื่อนผู้หญิงอีกคนที่อาการหนักพอๆ กัน ไปจนถึง โรงพยาบาล
ก่อนที่ผมจะถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัด ยังได้ยินเสียงพยาบาลตะโกนคุยกันว่าเอาออกมาแต่คนเจ็บก่อน คนที่เสียชีวิตในที่เกิดเหตุอีกหลายคนยังติดอยู่ที่ซอกเขากำลังรอกู้ภัยขนออกมาอีก ผมใจหาย ไม่รู้ว่าเป็นใครบ้าง แต่ก็ภาวนาให้พวกที่นอนเจ็บอยู่ด้วยกันปลอดภัยทุกคน ไม่มีใครต้องตายเพิ่ม
หลังผ่าตัด ผมฟื้นอีกครั้ง เห็นว่าผมนอนไปสองวันเต็ม ตื่นมาขาเข้าเฝือกทั้งสองข้าง และแขนซ้ายขยับไม่ได้ ยังมีแผลผ่าตัดที่ชายโครงอีก ไม่รู้อะไรเป็นอะไรบ้าง ตอนนั้นผมเห็นแม่กับน้องสาวมายืนที่ข้างเตียงแล้ว ดีใจที่ผมฟื้น จากนั้นก็คุยกันเรื่องติดต่อประกัน จะทำเรื่องย้ายเข้าไปรักษาตัวต่อที่กทม. ระหว่างนั้นผมถามพยาบาลเรื่องเพื่อนร่วมงานและคนอื่นๆ ที่อยู่ในรถ พยาบาลบอกให้ผมใจเย็นๆ พักผ่อนให้สบายแล้วเดินหนีไป ผมเลยหันไปถามน้องสาว ที่ยืนทำหน้าเจื่อนๆ อยู่ น้องสาวผมตอบอย่างไม่โกหก ว่าทั้งคันรถมีคนรอดอยู่แค่สามคน
ผมได้ยินก็น้ำตาร่วง แน่ละ มีผม พี่นิ่ม แล้วก็คงเพื่อนอีกคนที่ขึ้นรถมาด้วย ผมถามหาเพื่อนที่รอด ทีแรกนึกว่าจะให้น้องเข็นไปเยี่ยม แต่น้องสาวแค่เลื่อนม่านเปิด ก็เห็นอีกสองคนนอนหลับอยู่อีกสองเตียงถัดไปเพราะเป็นห้องรวม
“อ้าว รอดสามคน แล้วพี่นิ่มล่ะ” ผมงงไปหมด ผมเล่าให้แม่กับน้องฟังว่ายังมีพี่อีกคนนะ ที่มาด้วยแล้วยังคอยช่วยคนเจ็บพามาส่งโรงพยาบาล น้องสาวเลยเอาหนังสือพิมพ์มาให้ผมดู รายชื่อผู้เสียชีวิต ปรากฏว่า ชื่อพี่นิ่มเป็นคนแรกที่เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ
ในขณะที่ผมกำลังงงอยู่นั้นเอง พยาบาลคนเดิมก็เดินเข้ามาแล้วพูดว่า “ไม่ใช่คุณคนเดียวหรอกค่ะที่งง ตอนที่พามาก็เห็นคุณคนนั้นกันทุกคนทั้งกู้ภัยทั้งพยาบาล พอส่งลูกน้องเข้าห้องผ่าตัดก็หายไป มาเจอกันอีกทีตอนกู้ภัยขนศพเที่ยวสุดท้ายมาที่ โรงพยาบาลนี่แหละ”
