คอลัมน์ หลอน : ผีในโรงเรียนเก่า (ตอนแรก)

คอลัมน์ หลอน

นทธี ศศิวิมล

นับเป็นโชคดีของฉัน ที่พอเรียนจบก็มีตำแหน่งงานว่างที่โรงเรียนเก่าที่เคยเรียนเมื่อตอนมัธยม ตอนที่ฉันบอกแม่ว่าจะกลับไปเป็นครูสอนที่โรงเรียนเก่า และคงได้กลับไปอยู่บ้านกับแม่ แม่ดีใจมาก เร่งเตรียมห้องเตรียมข้าวของรอฉันกลับ แม่บอกว่า ตั้งแต่วันที่ฉันเข้าไปเรียนที่กทม. ก็นึกว่าจะไปตั้งหน้าทำงานใน

กทม. เหมือนพวกพี่ๆเสียแล้ว

จริงๆ แล้ว ฉันก็เคยคิด คิดว่าอยากจะไปไกลๆ ไกลจากบ้านเก่า ที่เก่า โรงเรียนเก่า ลบความทรงจำเก่าๆออกไปแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ หลังจากที่เลิกกับแฟนคนแรกที่นี่เมื่อตอน ม. 5

ใครๆ ก็บอกว่ารักวัยรุ่น ก็ต้องเรียนรู้ เจ็บบ้างอกหักบ้างเป็นเรื่องธรรมดา ทำให้เราได้รู้จักเติบโต มีภูมิต้านทานความเจ็บ ความผิดหวังความเศร้าที่จะทยอยกันเข้ามาเรื่อยๆ เมื่อเราเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่ ฉันก็รับฟังและพยายามจะคิดอย่างนั้น แต่ตลอดเวลาหกปีที่ผ่านมา ความเจ็บช้ำที่เกิดจากแฟนคนแรกยังคงเป็นบาดแผลร้าวลึกจนไม่อยากเอ่ยถึง

คนจบใหม่อย่างฉัน ในสาขาการศึกษา หางานยากยิ่งกว่าอะไร นั่นเองที่ฉันบอกว่าฉันโชคดีที่ได้งานง่ายดาย เป็นงานประจำใกล้บ้าน ไม่ต้องเสียค่าที่พัก แถมได้อยู่กับแม่ โชคดียิ่งกว่านั้น ความหลังที่ฉันอยากลบลืม อย่างอดีตแฟน ก็ได้ตายจากไปแล้วด้วยอุบัติเหตุบนท้องถนน และอีกไม่นานก็คงจะตายไปจากความทรงจำของฉันด้วย

วันแรกที่ฉันกลับไปทำงานที่โรงเรียน เป็นวันก่อนเปิดเทอมสองอาทิตย์ ครูทุกคนต้องเข้ามาเตรียมทำความสะอาดห้องเรียน ดูความเรียบร้อยของประตูหน้าต่างและอุปกรณ์การเรียนในห้องเรียน โต๊ะ เก้าอี้ ทุกตัวที่นักเรียนต้องใช้งาน กระดานดำ ชอล์ก และสื่อการเรียนการสอนอื่นๆ ฉันได้สอนอนุบาลช่วงนั้นก็มีเด็กนักเรียนที่มาเรียนพิเศษช่วงปิดเทอม เรียนเสร็จก็พากันเดินมาดูห้องเรียน บางคนก็เข้ามาสวัสดีฉัน ตื่นเต้นกันที่ได้เจอครูใหม่ และอาสาช่วยทำความสะอาดและเตรียมห้อง ระหว่างนั้นก็ได้ยินเด็กๆ คุยกัน เรื่องมีคนเจอผีในโรงเรียน

ฉันได้ยินก็อดอมยิ้มไม่ได้ ตอนที่ฉันเป็นนักเรียน ชอบนักละเรื่องพวกนี้ เรื่องไหนจริงเรื่องไหนโม้บ้างก็ไม่รู้หรอก เรื่องราวไม่ว่าจะกี่ปีก็จะคล้ายๆ เดิม เด็กที่ตายในห้องน้ำโรงเรียนบ้าง

ครูสาวที่ฆ่าตัวตายในโรงเรียนบ้าง หรือไม่ก็คนงานก่อสร้างที่ตายระหว่างสร้างตึกเรียน

เด็กๆ คุยกันเรื่องโรงเรียนสร้างขึ้นบนสถานที่ที่เคยเป็นแดนประหารเก่า วันดีคืนร้ายใครต่อใครก็จะได้ยินเสียงเดินลากโซ่ตรวนนักโทษไปมาอยู่ในโรงเรียน พูดถึงผีหัวขาดที่เดินถือหัวตัวเองเดินไปตามระเบียงทางเดิน หรือบางคนก็จะได้ยินเสียงปี่พาทย์ที่บรรเลงยามก่อนจะลงดาบ ฉันฟังแล้วก็ยังแอบคิดตามในใจว่าเสียงเพลงบรรเลงก่อนที่จะลงดาบนั่นมันเป็นเพลงแบบไหนกันนะ เสียงปี่พาทย์แบบเดียวที่เคยได้ยินก็ปี่พาทย์ไหว้ครูก่อนนักมวยจะขึ้นชกเท่านั้นแหละ และมุกโรงเรียนสร้างทับลานประหารนี่มันก็มุกคลาสสิคเช่นกัน แพร่หลายกันในโรงเรียนประถมและมัธยมทั่วประเทศเลยทีเดียว คงเพราะเรื่องแนวตำนานโบราณแบบนี้ใครๆ ก็ชอบฟัง และว่ามันลึกลับขรึมขลังดีนั่นแหละ

ช่วงนั้นฉันเห็นเด็กๆ

อายุราว 3-5 ขวบ หลายคน พากันมาเล่นที่สนามเด็กเล่นของเด็กอนุบาล พร้อมพ่อๆแม่ๆ ที่มาดูแลอยู่ใกล้ๆ พอเข้าไปถามดูก็เห็นว่าเป็นพวกนักเรียนที่กำลังจะเข้ามาเรียนใหม่ พ่อแม่พามาโรงเรียนให้คุ้นกับโรงเรียนก่อนเปิดเทอม เวลามาเรียนจริงๆ จะได้ไม่ร้องไห้โวยวายงอแง แม่คนหนึ่งบอกว่า ตอนนี้จากที่ลูกกลัวไม่อยากมาโรงเรียน พอรู้ว่ามาโรงเรียนแล้วมีเพื่อนเล่น มีที่เล่นสนุกๆก็เริ่มติดใจ ร้องขอให้แม่พามาทุกวัน ฉันเห็นก็เอ็นดู เด็กวัยนี้กำลังน่ารักไร้เดียงสา เด็กคนหนึ่งในกลุ่มนั้นหน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตา แปลกอยู่นิดนึงตรงที่ว่า เธอเป็นคนเดียวที่ใส่ชุดนักเรียนอนุบาลมาเล่นเกลือกกลิ้งไปมาอยู่ในกองทราย และถึงเธอจะเป็นคนเดียวที่เลอะเทอะที่สุด แต่กลับดูร่าเริงสดใสที่สุด เด็กๆ ทุกคนที่เล่นอยู่ด้วยกันก็ดูชอบเธอมากเป็นพิเศษเสียด้วย

เหมือนรู้ใจ เด็กหญิงชุดนักเรียนหันมาหาฉัน และยิ้มให้ ฉันยิ้มตอบ สว่างไสวในใจกับรอยยิ้มน่าเอ็นดูนั้น ก่อนจะหันไปหาแม่เด็กคนหนึ่งที่สะกิดถามพอดี “ครูคะ ครูมาใหม่พอทราบไหมคะ ว่าเขาไปรับชุดนักเรียนกันที่ไหน”

ฉันเองก็เพิ่งรู้ตอนนั้นว่าโรงเรียนมีนโยบายแจกเสื้อผ้านักเรียนให้กับเด็กอนุบาลทุกคน คนละชุดและมีนโยบายรุ่นพี่ส่งต่อเสื้อผ้าให้รุ่นน้อง โดยจะรวบรวมไว้ที่ส่วนกลาง ให้พ่อแม่เด็กที่ต้องการรับไปเลือกมาให้เหมาะกับลูกตัวเองได้

แม่เด็กคนนั้นจากไปพร้อมกับบอกว่า “ที่จริงก็ไม่อยากเอาหรอกนะครู เห็นว่าปีที่แล้วมีเด็กอนุบาลตาย แล้วแม่เขาเอาเสื้อผ้าลูกมาบริจาคที่โรงเรียน ไม่อยากเอาชุดคนตายให้ลูกใส่หรอก น่ากลัวจริง ชื่ออะไรก็ไม่รู้ แต่เดี๋ยวนี้เสื้อผ้าเด็กแพงนะครูนะ อะไรประหยัดได้ก็ต้องเอาไว้ก่อน”