คอลัมน์ เจ๊าะแจ๊ะวิทยาศาสตร์
ดร.เรอเน่ เอ เดอ วิจก์ นักโภช นาการผู้เชี่ยวชาญจากเนเธอร์แลนด์ ค้นพบว่า กลิ่นของอาหาร ไม่ว่าจะหอมโชยลม หรือเหม็นเขียวจนขมคอ ต่างก็มีผลต่อขนาดการตักอาหารเข้าปาก
โดยเฉพาะกลิ่นยั่วน้ำลายที่ทำให้ท้องร้องจ๊อกๆ ได้ง่ายๆ ทั้งที่ไม่หิว แถมยังส่งต่อกลิ่นชวนกินไปยังจุดรับรู้รสชาติในระบบสมอง เวลาหม่ำข้าวตอน กำลัง…หิว จึงรู้สึกว่าอาหารมีรสอร่อยกว่าปกติ เพราะประสาทสัมผัสเปิดรับได้ทั้งรสและกลิ่น
ถึงอย่างนั้นเรากลับได้กลิ่นอาหารมากขึ้นหลังเขมือบจานโปรดจนอิ่มแปล้ เนื่องจากร่างกายมีวิธีตรวจจับความต้องการอาหาร โดยแยกแยะกลิ่น ก่อนจะเลือกปฏิเสธเมนูหนักๆ จำพวกแป้ง ไขมัน และสารอาหารที่ไม่จำเป็น เพื่อรักษาพลังงานในร่างกายให้สมดุล ทั้งยังช่วยยับยั้งไม่ให้เรากินอาหารมากเกินไป ต่างจากหนูน้อยจ้ำมํ่าเจ้าเนื้อที่กลิ่นอาหารหลังอิ่ม มีผลกระตุ้นทำให้อยากกินมากขึ้น
