ภาพที่ วีรชัย บาลไธสง อายุ 55 ปี ศิลปินอิสระ ยืนถือพระบรมสาทิสลักษณ์พระพักตร์พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เหนือศีรษะ อยู่ด้านหน้าโรงพยาบาลศิริราช เมื่อวันที่ 14 ต.ค.ที่ผ่านมายังคงอยู่ในความทรงจำของประชาชนชาวไทย วันนั้น วีรชัย บอกว่าภาพดังกล่าวยังวาดไม่เสร็จ แต่ตั้งใจนำมาถือเพื่อร่วมส่งเสด็จพระบรมศพของในหลวง ร.9
มาวันนี้ ‘ข่าวสดออนไลน์’ มีโอกาสตามไปสัมภาษณ์ วีรชัย ถึงที่ทำงานเพื่อตามไปดูภาพวาดดังกล่าวว่ามีความคืบหน้าขนาดไหน
วีรชัย ย้อนเล่าว่า วาดภาพพระพักตร์ของพระองค์ท่าน มีพระเสโทหยดมาจากพระนาสิก บนเฟรมผ้าใบ ขนาด 1 เมตร x 1.30 เมตร ด้วยสีอะคริลิคใช้เทคนิควาดแบบสีบาง มารับขบวนเสด็จส่งพระองค์ท่านสวรรคต โดยวันก่อนที่จะออกไปส่งเสด็จ ตนคิดว่าจะนำภาพดังกล่าวไปแสดงในวันที่ 5 ธ.ค. แต่ด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จึงตัดสินใจตอนเช้าวันที่ 14 ต.ค. ถือภาพดังกล่าวออกไปด้วยเจตนาอยากให้ประชาชนชาวไทยได้เห็นภาพพร้อมกับพ่อเราบนสวรรค์ แม้จะยังวาดเสร็จไม่สมบูรณ์ โดยออกจากบ้านย่านตลิ่งชันตั้งแต่เวลา 08.19 น. และเดินถือไปจนถึง รพ.ศิริราช ตั้งใจจะไม่วางภาพลงพื้นจนกว่าขบวนส่งเสด็จจะผ่านไป
กระทั่งเวลา 16.00 น. ตอนนั้น เหนื่อยที่สุดและไม่ได้กินข้าวจะเป็นลม แต่พอคิดถึงสิ่งที่พระองค์ท่านทำให้กับประเทศไทยแล้วก็หายเหนื่อย นี่คือสิ่งหนึ่งที่ทำให้ตนไม่เหนื่อย จึงถือชูภาพไว้บนหัวตลอดเวลา จนกระทั่ง 18.00 น. ประชาชนชาวไทยต่างมาช่วยกันถือภาพ เพราะเห็นว่าตนไม่ไหวแล้วจะเป็นลม
วีรชัย เล่าต่อว่า สิ่งที่จะบอก คือ ภาพนี้ยังทำไม่เสร็จก็จริง แต่จะเห็นภาพรอยมือประชาชนชาวไทยมาช่วยกันจับภาพและพยุงตน เพราะเห็นว่าตนจะเป็นลม ภาพดังกล่าวจึงไม่เสร็จด้วยวิธีการทำแต่มันเสร็จสมบูรณ์แบบด้วยเหตุการณ์วันนั้น เพราะทุกคนได้ช่วยกันทำให้ภาพนี้สมบูรณ์แบบ ซึ่งตั้งใจว่าจะไม่ลบรอยมือที่ติดอยู่บนภาพ ให้ภาพกลายเป็นภาพที่ทุกคนมีส่วนร่วม ตนก็รู้ปลื้มใจที่ได้วาดภาพถวายแด่พระองค์ท่านให้ได้เห็น เมื่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าจะรับรู้ได้ว่าพระองค์ท่านมองพวกเราอยู่ และในชีวิตครั้งหนึ่งได้ทำได้สิ่งที่อยากจะทำแล้ว
ส่วนเทคนิคการวาดภาพนี้นั้น วีรชัย บอกว่า จริงแล้วถือเป็นนิสัยส่วนตัวที่ใช้วิธีการเขียนแบบเสมือนจริง สามารถมองลึกลงไปถึงรายละอียดได้ ไม่ว่าจะเป็นเส้นผมหรือหยดเหงื่อ ด้วยพู่กันที่ใช้เป็นพู่กันที่ผลิตขึ้นมาเอง โดยใช้หนวดหนู ภาพที่เกิดจากพู่กันหนวดหนูจึงมีความละเอียดมาก และให้ความสำคัญกับข้อมูล สิ่งหนึ่งที่เราจะทำอะไรสักอย่างควรศึกษาให้รู้จริง อย่างเหงื่อหรือพระเสโทของพระองค์ท่าน มีอยู่จุดหนึ่งที่เขียนและใส่ความคิดตนเองลงไป ถ้ามองใกล้ๆจะเห็นแผนที่ประเทศไทยและต้นไม้ที่พ่อได้ปลูก ลายละเอียดจะอยู่ในเหงื่อ ไม่ใช่แค่หยดเหงื่อธรรมดา อยากให้ทุกคนได้เห็นตรงนี้
อีกจุดหนึ่งที่สงสัยและได้ศึกษามานานมาก คือ ตรงกรอบแว่น เพราะจากการมองรูปถ่ายมันไม่ชัดและมีอยู่รูปเดียว จึงศึกษาอยู่ 2 วัน จนทราบว่าตรงกรอบแว่นทำไมใหญ่ๆ นั่นคือหยดเหงื่อจากการทำงานของพระองค์ท่านในอากาศร้อน และตรงมุมแว่น คือ หยดเหงื่อมันเข้าตา นี่คือพระเจ้าอยู่หัวของเรา มันสำคัญตรงที่ต้องให้ประชาชนชาวไทยได้รู้ว่า หยดเหงื่อของพระองค์ท่านได้ไหลหยดลงแผ่นดินนี้ และเราได้เกิดบนแผ่นดินนี้
“เหตุการณ์ประทับใจสำหรับตนกับพระองค์ท่านเกิดขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2530 ตอนนั้นพระองค์ท่าน 60 พรรษา ตนมีโอกาสได้เข้าเฝ้า ครั้งนั้นยังเป็นศิลปินใหม่ ได้ประกวดภาพวาดในหัวข้อ นิมิตของหลวงปู่ฝั้น อาจาโร ท่ามกลางสัตว์ป่าที่ดุร้าย ปรากฏองค์ของพระเจ้าอยู่หัวและสัตว์ป่าก็สงบราบคาบ โดยรูปภาพประกวดนั้น ตนวาดโดยไม่มีรูปพระเจ้าอยู่หัวอยู่ เขียนอยู่ 5 วัน 5 คืน เป็นภาพรูปครุฑสีขาวที่ลอยอยู่กลางอากาศ ซึ่งตอนนั้นตนไม่ได้รับรางวัล แต่โดนเรียกเข้าเฝ้า และเขาถามว่าทำไมถึงไม่มีรูปพระเจ้าอยู่หัว นั่นเพราะตนมีความคิดส่วนตัวว่าพระองค์ท่านเป็นเทพ”
ที่ประทับใจที่สุดในชีวิต คือ พระองค์ท่านทอดพระเนตรรูปอยู่ตรงหน้า ตนก็ต้องอธิบายรูปภาพ แต่ตอนนั้นพูดไม่ออกและทำอะไรไม่ถูก และพระองค์ท่านก็ได้โน้มกายมาใกล้ และตรัสเบาๆว่า เขียนสีบางได้เก่งนะ ในชีวิตศิลปินคนหนึ่งมันคือที่สุดแล้ว ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาตนจึงใช้เทคนิคการใช้สีบางมาตลอด
“สุดท้ายอยากฝากว่าอย่าเทิดทูนพระองค์ท่านด้วยคำพูด เราจะทำอะไรเพื่อท่านบ้าง 70 ปีที่ผ่านมาอย่าให้สูญเปล่า กับที่พระองค์ได้ทำให้เรามา เราจะต้องปฏิบัติจริงอย่าใช้คำพูดบูชาพระองค์ท่าน ส่วนผู้ที่อยากชมภาพวาดชุดพระเสโทของพระองค์ท่าน กำลังอยู่ระหว่างหาพื้นที่จัดแสดง และคงอีกไม่นานที่จะนำภาพทั้งหมดออกไปจัดแสดงได้” ศิลปินอิสระ เล่าอย่างภูมิใจ
