คอลัมน์ มุมพระเก่า
เมื่ออุปสมบท ‘หลวงพ่อสุรินทร์’ มีพรรษาและความรู้พอสมควร ก็ได้รับอาราธนามาเป็นพระครูปริยัติที่วัด โกสินารายณ์ และจำพรรษาอยู่ที่วัดนี้ระยะหนึ่ง
ต่อมาได้รับอาราธนามาเป็นเจ้าอาวาสวัดลาดบัวขาว ซึ่งสมัยนั้นเรียกว่า ‘วัดท่าวัว’ ซึ่งเป็นวัดที่ยังไม่เจริญ ตั้งแต่สร้างมาก็ยังไม่มีเจ้าอาวาสเลย มีแต่ผู้รักษาการเจ้าอาวาสสมัยหนึ่งๆ เท่านั้น นับว่าท่านนี้แหละที่เป็นเจ้าอาวาสที่ได้รับแต่งตั้งตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์
เมื่อดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสพอสมควร ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะตำบลลาดบัวขาว และได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระอุปัชฌาย์ ต่อมาอีกจนได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูชั้นตรีที่ ‘พระครูวิจิตรสารคุณ’
เมื่อท่านได้รับหน้าที่เป็นเจ้าอาวาสวัดลาดบัวขาว ได้เปิดสอนปริยัติธรรมแผนกนักธรรม และได้ให้การร่วมมือกับทางราชการ โดยการให้ใช้ศาลาการเปรียญและที่ดินของวัดให้ที่เรียนของเด็กๆ และเป็นที่ตั้งโรงเรียนประชาบาลจนทุกวันนี้
หลังจากนั้น ได้เริ่มสร้างพระอุโบสถ สร้างกุฏิ ซึ่งเป็นอาคารตึกชั้นเดียว 4 หลัง (ปัจจุบันเหลือ 3 หลัง) สร้างบ้านพักเจ้าหน้าที่ตำรวจสายตรวจ สร้างศาลาการเปรียญ แต่ยังไม่เสร็จท่านก็มรณภาพ คณะศิษย์และคณะกรรมการวัดได้ช่วยกันสร้างต่อจนสำเร็จ
ท่านได้เทศน์สั่งสอนชาวบ้านและชาววัดใกล้เคียงจนเป็นที่เลื่องลือ และเป็นที่เลื่อมใสของประชาชนใกล้เคียงทั่วไป แม้ขณะที่ท่านกำลังป่วยอยู่ยังไปเทศน์อบรมสั่งสอนจนใกล้มรณภาพ คือก่อนหน้าที่ท่านจะมรณภาพสองสามวันยังไปเทศน์อบรมประชาชน โดยที่อาการเจ็บป่วยไม่ได้ทำให้ท่านท้อถอยแม้แต่น้อย
พระครูวิจิตรสารคุณ ได้มาพัฒนาให้วัดนี้เจริญเป็นวัดที่สมบูรณ์แบบ มีพระอุโบสถ กุฏิ ศาลา ซึ่งใช้ในการบำเพ็ญศาสนกิจในพุทธศาสนาในถิ่นนี้ครบแทบทุกอย่าง จนกระทั่งตัวท่านเองป่วยเป็นโรคมะเร็งที่ขากรรไกร ขณะที่ท่านป่วยอยู่นั้น ท่านที่เคารพและศิษยานุศิษย์จะพาท่านไปให้แพทย์รักษา ท่านก็บอกว่าจะขอสร้างศาลาให้เสร็จเสียก่อนแล้วจึงจะไป
คำพูดของท่านประโยคนี้เป็นการชี้ให้เห็นว่าท่านมุ่งทำประโยชน์ให้กับส่วนรวมจริงๆ แม้แต่ชีวิตท่านเองก็ไม่ห่วงเท่าประโยชน์ส่วนรวม เป็นที่ซาบซึ้งแก่บรรดาผู้ที่เคารพและบรรดาศิษยานุศิษย์เป็นอันมาก แต่แล้วท่านก็ถูกพญามัจจุราชมาพรากจากบรรดาท่านที่เคารพนับถือและศิษย์ยานุศิษย์ไปอย่างไม่มีวันกลับ
วัตถุมงคลที่พระอาจารย์สุรินทร์สร้างไว้ อาทิ พระสมเด็จรุ่นแรกประมาณปีพ.ศ.2492, รูปหล่อบูชา ประเภทเครื่องรางของขลังก็มีผ้ายันต์ชายธง, แหวนพิรอด, ตะกรุดโทนยันต์หมูทองแดง แต่ที่ได้รับความนิยมในอันดับต้นๆ ก็คือเหรียญหมูตาม-หมูขวางปี 2512 ซึ่งเป็นเหรียญรุ่นแรกและรุ่นเดียวของท่าน มีประสบการณ์มากมาย
ที่มาของเหรียญหมูตาม-หมูขวาง เกิดจากที่หลวงพ่อสุรินทร์ได้รับการขอร้องให้สร้างเหรียญเพื่อแจกญาติโยม เพราะว่ามีคนที่อยากได้วัตถุมงคลมากมาย แต่ทางวัดไม่มีให้บูชา หลวงพ่อจึงอนุญาตให้ทำ มัคนายกจึงเดินเรื่องและไปจัดสร้างเหรียญ จึงเป็นเหรียญ ‘หมูตาม’ ออกมา ที่เรียก ‘หมูตาม’ เพราะตอนหลังมีการสร้างเหรียญ ‘หมูขวาง’ ออกมา พอสร้างเหรียญออกมา เอามาถวายหลวงพ่อ ท่านดูแล้วก็กล่าวกับมัคนายกว่า ‘เหรียญด้านหลังยันต์แบบนี้ แล้วคนใส่จะไปรบกับใครได้ล่ะ ไปทำมาใหม่ เอายันต์นี้ไป หมูมันต้องมีเขี้ยว มันต้องเป็นหมูไฟ ที่ทำมาเดี๋ยวจะเสกให้เป็นเมตตาแล้วก็แคล้วคลาดไปก็แล้วกัน’
จากนั้นทางมัคนายกก็ไปสร้างเหรียญอีกครั้ง แต่ด้านหลังเป็นยันต์แบบที่หลวงพ่อกำหนด คือหมูตั้งขึ้นแบบที่หลวงพ่อสักยันต์ ตั้งแต่นั้นมาจึงเรียกกันว่า ‘หมูตาม’ ‘หมูขวาง’ โดยเหรียญหมูตามจะเล็กกว่า ผิวรมดำ ที่ตัดหูและกะไหล่ ทอง, เงิน, นาก สำหรับแจกแม่ครัวและผู้หญิงที่มาช่วยงาน ปัจจุบันนี้หายาก
แม้จะมีคนที่ไม่หวังดีเอาเหรียญเนื้อทองแดงไปตัดหูและกะไหล่ออกมาขายให้กับชาวบ้าน แต่ยังไงก็ไม่เหมือน
