คอลัมน์ วิเคราะห์การเมือง
ชุมนุม “19 กันยา ทวงอำนาจ คืนราษฎร” ยังมิใช่การชุมนุมนัดสุดท้าย
หากประเมินจากความพยายามจะยกระดับการชุมนุมเป็นค้างคืน และตั้งเป้าจะเคลื่อนขบวนจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ไปยังทำเนียบรัฐบาล
เหมือนกับจะเป็นการยื่นคำขาด
กระนั้น หากติดตามการเคลื่อนไหวของ “เยาวชนปลดแอก” ตั้งแต่นัดแรกเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม มายังการเคลื่อนไหวในวันที่ 19 กันยายน ก็ไม่น่าจะเป็นครั้งสุดท้าย
เว้นแต่ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา จะไปก่อน
จะเข้าใจการชุมนุมต้องเข้าใจต่อโครงสร้างและองค์ประกอบการชุมนุม
แม้ว่าการชุมนุมที่ริเริ่มเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ณ อนุสาวรีย์ประชาธิปไตยจะเป็นความรับผิดชอบในนามของ “เยาวชนปลดแอก” กับการชุมนุมที่ธรรมศาสตร์จะเป็นคนละกลุ่ม
นั่นก็คือ รับผิดชอบโดย“แนวร่วมธรรมศาสตร์และการชุมนุม”
แต่โดยพื้นฐานแล้วข้อเรียกร้องของ “เยาวชน/ประชาชนปลดแอก” กับ “แนวร่วมธรรมศาสตร์และการชุมนุม” สอดรับกันโดยพื้นฐานแม้รายละเอียด บางอย่างจะแตกต่างกัน
นั่นก็เพราะเป็นการแบ่งกันเล่นคนละบทบาท
สัมผัสได้จาก “เยาวชนปลดแอก” เป็นฝ่ายจุดประกายด้วย 3 ข้อเรียกร้อง
นั่นก็คือ 1 หยุดคุกคามประชาชน ให้เสรีภาพ ในการแสดงออก 1 จัดทำรัฐธรรมนูญใหม่ที่เป็นประชาธิปไตย 1 ยุบสภาเพื่อคืนอำนาจให้ประชาชน
จากนั้น ทุกแฟลชม็อบก็ชู 3 ข้อเรียกร้องนี้เป็น พื้นฐาน
แม้ว่าในวันที่ 10 สิงหาคม “แนวร่วมธรรม ศาสตร์และการชุมนุม” จะทะลุเพดานผ่าน 10 ข้อเสนอต่อการแก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อการปฏิรูป
แต่ก็มาปรากฏใน 1 ความใฝ่ฝันของ “เยาวชน/ประชาชนปลดแอก”
จากนี้จึงเห็นได้ว่าระหว่าง 2 กลุ่มนี้เป็นแนวร่วมในพันธมิตรเดียวกัน
เพียงแต่ “แนวร่วมธรรมศาสตร์และการชุมนุม” เล่นบทหัวหมู่ทะลวงฟัน ขณะที่ “เยาวชน/ประชาชนปลดแอก” เก็บรับรายละเอียดแล้วประมวลเป็น ข้อสรุป
การชุมนุมวันที่ 19 กันยายนจึงเป็นเพียงจังหวะก้าวหนึ่งในการรุก
