คอลัมน์ วิเคราะห์การเมือง
มีความขัดแย้งในรายงานและบทสรุปในเรื่องของ “จำนวน” ผู้เข้าร่วมการชุมนุม
นับแต่สถานการณ์เมื่อวันที่ 24 กันยายน ณ ศิริราชพยาบาล เป็นต้นมา ปฏิบัติการไอโอด้านการข่าวมักจะวนเวียนอยู่กับจำนวนที่ลดน้อยถอยลงเป็นลำดับ
คำว่า “ฝ่อลง ฝ่อลง” เป็นคำขยายในทุก “ปฏิบัติการ”
กระนั้น เมื่อนำเอารายงานและบทสรุปเหล่านี้ไปตรวจสอบผ่านกระบวนการจัดกำลังก็มีการสนธิกำลังอย่างสวนกับรายงานและบทสรุปอย่างชนิดตรงกันข้าม
รวมถึง “มาตรการ” เข้มอันติดตามมา
หากถือจำนวน 1.5 หมื่นที่เข้าร่วมเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายนเป็นบรรทัดฐาน
สังคมจะประเมินการระดมและสนธิกำลังทั้งตำรวจภูธร และตำรวจตระเวนชายแดนเข้ามาเสริมให้กับกำลังของกองบัญชาการตำรวจนครบาลอย่างไร
ในเมื่อก่อนหน้านี้เคยประเมินจำนวนอยู่ที่ 5 หมื่น
เป็นการประเมินโดยประมวลจากที่ปรากฏในวันที่ 10 สิงหาคม ณ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต ประสานเข้ากับที่ปรากฏในวันที่ 16 สิงหาคม ณ อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
แล้วไฉนอยู่ๆ จำนวนกลับลดเหลือเพียง 1.5 หมื่น
สถานการณ์การชุมนุมหลังการสลายอย่างรุนแรงในตอนค่ำวันที่ 16 ตุลาคม
ถามว่าการชุมนุม ณ ห้าแยกลาดพร้าวเป็นเรือนหมื่นต้นๆ หรือ ถามว่าการชุมนุม ณ อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิเป็นเรือนหมื่นต้นๆ หรือ
ยังการชุมนุมที่แยกเกษตร บางเขน อีกเล่า
เมื่อมีการเคลื่อนขบวนจากสามย่านไปยังสถานเอกอัครราชทูตเยอรมนีบนถนนสาทรในตอนเย็นย่ำของวันที่ 26 ตุลาคมสภาความมั่นคงแห่งชาติจะประเมินอย่างไร
ประเมินแค่ “จำนวน” หรือประเมินไปยัง “เนื้อหา”
ไม่ว่าเดือนตุลาคม 2516 ไม่ว่าเดือนตุลาคม 2563 ฐานคิดไม่แตกต่างกัน
การกดทับจำนวนผู้ชุมนุมอาจเป็นขนบอย่างหนึ่งของประชาคมความมั่นคงและการข่าว แต่ก็ลืมไปว่าความผิดพลาดคลาดเคลื่อนในเรื่อง “จำนวน”
ย่อมนำไปสู่ความผิดพลาดคลาดเคลื่อนใน “มาตรการ” ของแต่ละเกม
