ไทยในสองเวที

บทบรรณาธิการ

การประชุมใหญ่เวทีระดับโลกที่มีต่อเนื่องในช่วงสัปดาห์นี้ จากจีนมายังสปป.ลาว ล้วนมีไทยร่วมด้วย

ที่เพิ่งจบไปคือการประชุมผู้นำกลุ่มประเทศเศรษฐกิจขนาดใหญ่ 20 ประเทศ หรือ จี 20 ที่เมืองหางโจวของจีน มีทั้งมหาอำนาจชาติตะวันตก รัสเซีย จนถึงมหาอำนาจเอเชีย

ไทยเข้าร่วมเวทีจี 20 ในฐานะเป็นประธานกลุ่มจี 77 กลุ่มประเทศกำลังพัฒนาเพื่อส่งเสริมผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ และเสริมพลังร่วมกันในการเจรจาของสหประชาชาติ

มีการนำเสนอบทบาทที่จะเชื่อมโยงจี 77 และจี 20 โดยเฉพาะการถ่ายทอดเทคโนโลยีและนวัตกรรมจากกลุ่มจี 20 มายังกลุ่มจี 77 ที่มีเกษตรกรจำนวนมาก

แนวคิดดังกล่าวนี้ระบุว่ามุ่งมั่นให้เกิดการพัฒนาที่ยั่งยืน

ส่วนการประชุมที่ตามมาและมีอยู่ในขณะนี้ เป็นการประชุมสุดยอดผู้นำอาเซียน-สหรัฐ และการประชุมสุดยอดผู้นำเอเชีย ตะวันออกที่สปป.ลาว

ไม่บ่อยครั้งนักที่ลาวเป็นเจ้าภาพจัดงานใหญ่ระดับนี้ การทำหน้าที่ของลาวจึงเป็นบทพิสูจน์หนึ่งว่า ลาวพัฒนามาไกลและการตั้ง เป้าหมายการเป็นประเทศที่พ้นจากความยากจนภายในปี 2563 ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้

การที่ได้เห็นลาวพัฒนามาถึงขั้นนี้น่าจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีของไทยในฐานะเพื่อนบ้าน แต่ขณะเดียวกันก็เป็นเรื่องที่ไทยต้องคิดถึงการพัฒนาของตนเองด้วย

หลังจากติดหล่มปัญหาทางการเมืองมานานเกินสิบปี เสียทั้งเวลาและโอกาสมากมาย

จนถึงขณะนี้ยังไม่แน่ชัดว่าจะหาทางออกจากความขัดแย้งที่ใช้ระบบ และกติกาอย่างไร

ทั้งบทบาทในฐานะประธานกลุ่มจี 77 และในฐานะสมาชิกของอาเซียน สิ่งที่ตอกย้ำว่าไทยต้องฝ่าฟันไปให้ได้ คือการยึดระบบและกติกา เหนือตัวบุคคล

เพื่อให้จุดอ่อนด้อยด้านประชาธิปไตยไม่เป็นเงื่อนไขหรืออุปสรรคสำหรับการแสดงบทบาทบนเวทีระหว่างประเทศ

และไม่ทำให้ข้อขัดแย้งเป็นข้ออ้างขัดขวางการส่งเสริมสังคมที่มีเสรีภาพและเคารพการแสดงความคิดเห็นอย่างสันติ

ความมีวุฒิภาวะของสังคมไทยจะ ช่วยแก้ไขปัญหาที่ผ่านมาได้ ทั้งผลักดันให้ประเทศเดินหน้าต่อไปได้