หากพิจารณา “มาตรการ” แต่ละมาตรการที่ “ดีเอสไอ”และ”ตำรวจ” รุกอย่างต่อเนื่องนับแต่ปลายเดือนพฤศจิกายนเป็นต้นมา
“ธรรมกาย” แทบสิ้นเนื้อ “ประดาตัว”
เห็นได้จากกระบวนการ 1 เจรจา เห็นได้จากกระบวนการ 1 รุกไล่ไปยังรักษาการเจ้าอาวาส เห็นได้จากระบวนการ 1 อาศัยกลไกของ “พศ.”และ”มส.”มาเป็นเครื่องมือ
การเจรจาเป็นมาตรการทาง “การเมือง”แน่นอน
เริ่มต้นโดย “ดีเอสไอ”กับ”ตำรวจ” แล้วต่อมามอบให้”พศ.”กับ “มส.”
พศ. คือ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ
มส. คือ มหาเถรสมาคม
นี่คือการเปลี่ยนหน้า จัดแถวใหม่ ให้ฝ่ายปกครอง”คณะสงฆ์” มาแสดงบทบาทฝ่าย”ปราบปราม”
เหมือนกับการเลื่อน”เส้นตาย”จะเป็น “จุดอ่อน”
หากแต่ผ่านจาก 30 พฤศจิกายน มาเป็น 10 ธันวาคม นี่เป็น”จุดแข็ง”มากกว่า
เป้าหมาย คือ สร้าง”ความชอบธรรม”
เมื่อทั้ง “ดีเอสไอ”และ”ตำรวจ”ประสานเข้ากับ”อัยการ”สามารถครองความเหนือกว่า
เป็นความเหนือกว่าในทาง “การเมือง”
จากนั้นในตอนต้นเดือนธันวาคมก็เริ่ม “รุก” อย่างเป็นฝ่ายกระทำต่อ “วัดพระธรรมกาย”
เป็นการรุกไปยัง “รักษาการเจ้าอาวาส”
ส่งผลให้วงที่ “แวดล้อม” อยู่โดยรอบ พระเทพญาณมหามุนี เริ่มสั่นคลอน
เป็นการรุกไปยัง DCM TV กระทั่งกลายเป็น “จอดำ”
เมื่อรุกและปิดล้อมในทาง “การเมือง”ได้อย่างแข็งแกร่งเป็นฝ่ายกระทำก็สุกงอมในการรุกทาง “การทหาร”
13 ธันวาคม เปิด”ปฏิบัติการ”
ต้องยอมรับว่าทางด้านของ”วัดพระธรรมกาย” ทางด้านของ พระเทพญาณมหามุนี
อยู่ในสภาพ “ตั้งรับ”
เป็นการตั้งรับอย่าง “ถูกกระทำ” เป็นการตั้งรับอย่างแทบหมดหนทาง “สู้”
อาวุธเดียวที่เหลืออยู่คืออะไร
เด่นชัดอย่างยิ่งว่า คือ การสวดธัมมจักกัปปวัตนสูตร ที่ดำเนินมาอย่างต่อเนื่อง
เป็นการสูตรอย่างต่อเนื่องตลอด 24 ชั่วโมง
หากทาง “ดีเอสไอ”และ”ตำรวจ”รวมถึง”อัยการ”สามารถยับยั้งการสวดธัมมจักกัปปวัตนสูตรลงได้
ต้องถือว่า “วัดพระธรรมกาย” ไม่เหลืออะไรเลย
ธัมมจักกัปปวัตนสูตร จึงเป็น”อาวุธ” เดียวที่เหลืออยู่ของ”วัดพระธรรมกาย”
“อาวุธ” นี้มีพื้นฐานมาจาก “การสวด“
