บทบรรณาธิการ

 

นับจากร่างรัฐธรรมนูญผ่านการลงประชามติ คณะบุคคลที่เกี่ยวข้องจึงเดินหน้าร่างกฎหมายลูกที่เกี่ยวข้องด้วยความมั่นใจและมีความหวังในทางบวก ว่าถ้าทุกคนเดินตามกฎกติกาแล้วทุกอย่างจะเดินหน้าได้ด้วยดี

ความคิดนี้ควรได้รับความเคารพ และเป็นที่ยึดถือก่อนที่ประเทศจะต้องมาร่างรัฐธรรมนูญด้วยซ้ำ

เพื่อจะได้ไม่เกิดการเชื่อมโยงผิดๆ ว่าการที่ประเทศไทยใช้รัฐธรรมนูญมาหลายฉบับเป็นเหมือนธรรมะว่าด้วยเรื่องอนิจจัง

อีกทั้งไม่เกิดข้ออ้างว่า ประเทศอื่นไม่ได้ประสบปัญหาอย่างประเทศไทย

เพราะไม่ว่าจะประสบปัญหาอย่างไร สิ่งสำคัญที่ควรยึดถือคือกติกาของประชาธิปไตย

 

การยึดถือว่ารัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุดและเป็นหัวใจของประเทศ เพื่อวางกรอบให้ทุกคนทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ให้อยู่ในทิศทางที่ถูกต้องชอบด้วยธรรมาภิบาลนั้น อาจเป็นความคิดที่ถูกต้อง

แต่ความคิดที่ถูกต้องควรจะมาจากวิธีและการปฏิบัติที่ถูกต้อง

ผู้กำหนดว่าประชาชนเองจะได้รับความคุ้มครองสิทธิเสรีภาพและหน้าที่ต่อประเทศชาติอย่างไร ต้องเป็นประชาชนเอง มิใช่คณะบุคคลที่ไม่ได้มาจากประชาชน

ผู้กำหนดว่าฝ่ายบริหารที่ต้องมีอำนาจในขอบเขต ไม่ทำตามอำเภอใจ ก็ย่อมต้องเป็นประชาชนที่ตัดสิน

การตัดสินนั้นควรต้องยึดกติกาหลักของประชาธิปไตยนั่นคือเสียงส่วนใหญ่ ซึ่งเป็นเสียงที่เปลี่ยนแปลงได้ อีกทั้งไม่ทำให้ใครมีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด

 

แม้ว่าในอนาคตร่างรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันจะถูกยืนยันว่าแก้ไขได้ สิ่งสำคัญกว่านั้นคือการตระหนักและสำนึกว่าหัวใจที่สำคัญยิ่งกว่ารัฐธรรมนูญ คือเสียงของประชาชน

จากตัวอย่างที่ปรากฏในหลายๆ ประเทศว่าเสียงส่วนใหญ่ของประชาชนอาจเลือกในวิถีที่คาดไม่ถึง เช่น ผลประชามติของสหราชอาณาจักรให้ออกจากการเป็นสมาชิกสหภาพยุโรป ผลการเลือกตั้งผู้นำแนวชาตินิยมของสหรัฐอเมริกา หรือผลประชามติของอิตาลีที่ยังไม่ต้องการปฏิรูปรัฐธรรมนูญ

ผลดังกล่าวนี้อาจไม่ใช่ทางเลือกที่ดีหรือดีที่สุด แต่ผู้ที่คิดว่าฝ่ายตนเองถูกและมีเหตุผลมากกว่า ก็มิได้คว่ำเสียงเหล่านี้

เพราะนี่เป็นกติกาที่ต้องได้รับการเคารพ

ติดตามข่าวสด

ข่าวเด่นประจำวัน