คำสั่ง “ปิดปาก” ตำรวจในกรณีวัดพระธรรมกาย ในกรณี พระเทพ ญาณมหามุนี
มี “ผลสะเทือน”
เหมือนกับผลสะเทือนนี้จะมีแต่กับ พล.ต.อ.จักรทิพย์ ชัยจินดา ในฐานะที่เป็น “ผบ.ตร.”
เป็น “หัวแถว” ของ “ตำรวจ”
และสภาพที่ติดตามมาก็คือ ความเงียบงันของ พล.ต.อ.ศรีวราห์ รังสิพราหมณกุล
แม้จะตกเป็น”เป้า”ในกรณี”เสียงลึกลับ”
ขณะเดียวกัน ความเงียบงันของ พล.ต.อ.ศรีวราห์ รังสิพราห มณกุล ก็ทำให้ไม่ปรากฏเสียงมาจาก พ.ต.อ.ไพสิฐ วงศ์เมือง อธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษด้วย
เท่ากับเข้าข่ายสำนวนที่ว่า “เด็ดดอกไม้สะเทือนไปถึงดวงดาว”
เมื่อ”ศรีวราห์”เงียบ เท่ากับ”ไพสิฐ”เงียบ
เหมือนกับว่าคำสั่งห้ามอันปรากฏขึ้นภายหลังการประชุม”ร่วม”ระหว่างคสช.กับครม.จะดำเนินไปตามปรกติ
เพราะว่าในที่ประชุมมี “ผบ.ตร.”ร่วมอยู่ด้วย
อย่าลืมว่า พล.ต.อ.จักรทิพย์ ชัยจินดา ในฐานะผบ.ตร.เป็นสมาชิกคนหนึ่งในคสช.
จาก”ผบ.ตร.”จึงตรงไปยัง”รองผบ.ตร.”
“ความเงียบ” อันเหมือนกับความต่อเนื่องประหนึ่งว่าเป็นลูกระนาดนี้มีผลไปอย่างกว้างขวาง
ไม่เพียงแต่คดีวัดพระธรรมกาย
ไม่เพียงแต่คดีอันเกี่ยวข้องโดยตรงต่อ พระเทพญาณมหามุนี เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกายกิตติมศักดิ์
หากยังทำให้กรณี”เสียงลับ”ใน”เทปลับ”ก็งันชะงัก
พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ก็ปฏิเสธไม่รู้เรื่อง โฆษกตำรวจก็ปฏิเสธไม่รู้เรื่อง
“เงียบ”กันเป็นระบบ เป็น”กระบวนการ”
เหตุปัจจัยอะไรทำให้เกิดคำสั่ง”ปิดปาก”อย่างชนิดเข้มข้นต่อสำนัก งานตำรวจแห่งชาติ
หรือเป็นเพราะ “เทปลับ”ที่หลุดรอดออกมา
หรือเป็นเพราะคดีความอันเกี่ยวกับวัดพระธรรมกาย อันเกี่ยวกับ พระเทพญาณมหามุนี เป็นเรื่องของกรมสอบสวนคดีพิเศษหรือ”ดีเอสไอ”
มิได้เป็นความรับผิดชอบโดยตรงของ”ตำรวจ”
จึงไม่มีความจำเป็นอะไรที่ “ตำรวจ”จะต้องออกหน้า หรือเล่นบทเป็นเหมือนกับ “พระเอก”
เพราะ”พระเอก”มีอยู่แล้วคือ “ดีเอสไอ”
กำลังพลอาจต้องพึ่งพิงตำรวจเป็นหลัก นั่นก็คือ กำลังจากกองบัญชาการตำรวจภูธร ภาค 1(บช.ภ.1) แต่ก็เสมอเป็นเพียงการขอความร่วมมือ
“ตำรวจ”จึงเป็น”มวยรอง” ไม่ใช่ “มวยหลัก”
“ดีเอสไอ” ต่างหากเป็น”มวยหลัก” เป็นพระเอก”ตัวจริง”
