เหมือนกับว่า ปฏิบัติการของ “ดีเอสไอ”ประสานกับ”ตำรวจ”ในกรณี “วัดพระธรรมกาย”จะเป็นการรุก
ท่านรัฐมนตรี”สุวพันธุ์”ก็คงเห็นด้วย
ในฐานะที่ก่อนหน้านี้ นายสุวพันธุ์ ตันยุวรรธนะ เคยเป็นผู้อำ นวยการสำนักข่าวกรองแห่งชาติ
ย่อมตระหนักในประเด็นเกี่ยวกับ “กลยุทธ์”
“นโยบาย” ที่มอบหมายให้”ดีเอสไอ”ว่า ต้องปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเคร่งครัดนั้นถูกต้อง
ยิ่งเห็นการรุกของ “ตำรวจ” ยิ่งชัด
รูปธรรมก็คือ การขยายคดีจากที่เคยมีเพียง 3 คดีในเบื้องต้นกลายเป็น 150 กว่าคดี
จาก”คดีฟอกเงิน” เป็นคดี”รุกป่า”
นี่ย่อมเป็นกลยุทธ์ในเชิง “รุก” จาก “ดีเอสไอ”และจาก”ตำรวจ”อย่างแน่นอน
แต่ภายใน”รุก”ก็อาจกลายเป็น “รับ”ได้
ความจริง “ดีเอสไอ” รุกต่อ”วัดพระธรรมกาย”ตั้งแต่ได้”หมายจับ”แรกเมื่อเดือนพฤษภาคมมาแล้ว
ทำให้แปรเป็น”หมายค้น”ได้ในเดือนมิถุนายน
แต่แล้วการสนธิกำลัง ดีเอสไอ ตำรวจ ทหารและหน่วยงานที่ เกี่ยวข้องก็ต้อง “ล้มเหลว”
รุกไปแล้วกลับมา “มือเปล่า”
ไม่เพียงแต่ไม่สามารถฝ่าด่าน”กำแพงมนุษย์”ไปได้ หากแต่ยังดำเนินไปอย่างชนิด “มะงุมมะงาหรา”
ไม่รู้ว่า พระเทพญาณมหามุนี อยู่ที่ไหน
ความล้มเหลวครั้งนั้นเองทำให้จำเป็นต้องขอ”หมายค้น”อีกในเดือนธันวาคม
ปรากฏว่า “หมายค้น” ก็”ล้มเหลว”อีก
“ความล้มเหลว” นี้เองทำให้เกิด “คำถาม”อันแหลมคมยิ่งต่อ “ประสิทธิภาพ” ในการบริหารจัดการ”คดี”
ที่เคย”รุก”จึงกลายเป็น”รับ”
ความหมายของคำว่า “บริหารจัดการ” หมายความตรงตัวไปยังทั้ง “ดีเอสไอ” และ”ตำรวจ”
ถามว่า ทำไมสถานการณ์จึง”บานปลาย”
เป็นอาการ “บานปลาย” อย่างชนิดที่มิได้ดำเนินไปอย่างปรกติ ธรรมดา
ตรงกันข้าม สะท้อนลักษณะ “ดื้อแพ่ง”
ไม่เพียงแต่จาก พระเทพญาณมหามุนี เท่านั้น หากแต่ยังขยายไปยัง พระสุธรรมญาณวิเทศ(สุธรรม สุธัมโม) ผู้ปฏิบัติหน้าที่แทนเจ้าอาวาส
และรวมไปถึง นายองอาจ ธรรมนิทา โฆษกคณะศิษยานุศิษย์ วัดพระธรรมกาย
เดินไปในรอยเดียวกับ พระเทพญาณมหามุนี
และเป็น “คำถาม” ไปยัง “อีเอสไอ” และ “ตำรวจ”ถี่ยิบมากขึ้น
เป็นคำถามในเรื่อง “ประสิทธิภาพ” ใน”การบริหารจัดการ”
