สถานการณ์เมื่อตอนรุ่งสางของวันที่ 27 ธันวาคม ณ ประตู 5 และ 6 วัดพระธรรมกาย
ก่อให้เกิดนัยประหวัดไปยังสถานการณ์เมื่อปี 2553
แม้ว่าเมื่อเดือนเมษายน 2553 มิได้เริ่มขึ้นในตอนรุ่งสาง หากแต่เริ่มขึ้นในตอนกลางวัน
แต่ก็เป็นการยก”กำลัง” เข้าไปรุก “ประชิด”
เพียงแต่ว่า “กำลัง” เมื่อเดือนเมษายน 2553 เป็นกำลัง”ทหาร” มิได้เป็น “ตำรวจ”
แต่ที่ทำให้ “กลิ่นอาย” โชยกรุ่นอย่างรุนแรง
1 เป็นปฏิบัติการในลักษณะเข้ารุกประชิด และปิดล้อม และ 1 ซึ่งสำคัญเป็นอย่างมากคือกระแสเสียงในการเรียกขาน
นั่นก็คือ “ขอคืนพื้นที่”
คำว่า “ขอคืนพื้นที่” อันมาจาก “ตำรวจ” ประสานกับเจ้าหน้าที่ของ “ดีเอสไอ”นั้นเอง
ก่อให้เกิดอาการ”เกร็ง”ขึ้นโดยถ้วนหน้า
กระนั้น จากปฏิบัติการที่เริ่มต้นเมื่อ 05.30 น.และจบลงในเวลาประมาณ 16.00 น.
มีความเด่นชัดจนสามารถ”สรุป”
โดยเฉพาะอย่างยิ่งจาก พล.ต.อ.ศรีวราห์ รังสิพราหมณกุล รองผบ.ตร.ซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบ
“เจ้าหน้าที่ไม่ได้เตรียมไว้ค้นวัดเป็นเพียงการนำกำลังเข้าไปดำเนินการกับสิ่งกีดขวาง เพราะมีสิ่งกีดขวางของวัดปิดทางสาธารณะ”
“เป็นการขอคืนพื้นที่สาธารณะเท่านั้น”
“เตรียมพิจารณาแจ้งข้อหาเพิ่มอีก 1 ข้อหา คือ กีดขวางการจราจร หลังจากนี้ต้องดูประกอบควบคู่ระหว่างป.วิอาญาและพรบ.จราจร”
เมื่อจัดการกับสิ่ง”กีดขวาง”ได้ เจ้าหน้าที่ก็”กลับ”
หากดูจากท่าทีอันมาจาก “ตำรวจ” ประสานกับท่าทีอันมาจาก”ดีเอสไอ”
ปฏิบัติการนี้เป็นเรื่องของ “ตำรวจ” มิใช่”ดีเอสไอ”
การส่งกำลังออกมาเพียง 5 จากที่ตระเตรียมเอาไว้มากถึง 15 กองร้อยแสดงว่า
ยังมิได้ปฏิบัติตาม “หมายค้น”
เป้าหมายจึงมิใช่การจับตัว พระเทพญาณมหามุนี หากแต่เป็นการไปจัดการกับ “สิ่งกีดขวาง” ที่เห็นอยู่โดยรอบและบางส่วนของบางประตูเท่านั้น
มองในแง่ “กลยุทธ์” นี่เท่ากับเป็น”การหยั่งเชิง”
“หยั่งเชิง” และตรวจสอบ “กำลัง” และกระบวนการ”วางแผน”ของทาง “วัดพระธรรมกาย”
ตรวจสอบว่ามี “ความพร้อม” มากน้อยเพียงใด
เท่ากับ 1 อาศัยการเพิ่มปริมาณของคดีจาก 1 เป็น 158 คดี เท่ากับ 1 แหย่เข้าไปบริเวณประตู ทำให้ทาง”วัดพระธรรมกาย”ต้องเคลื่อนไหว
เหมือนกับจะศึกษา”อุณหภูมิ”ของ”วัดพระธรรมกาย”
