ต้องยอมรับว่า บทบาทของ “สภานิติบัญญัติแห่งชาติ” หรือ”สนช.”ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ
สามารถ “เรียกแขก” ได้อย่าง “คึกคัก”
เห็นได้จากการผ่านร่างพรบ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ด้วยคะแนนเสียงท่วมท้น 167 โดยไม่มีการคัดค้านแม้แต่เสียงเดียว
แม้ว่าจะมี”ภาคประชาสังคม” ยื่นลายเซ็น 360,000 ลายเซ็นแสดงความไม่เห็นด้วย
ทำให้เกิดตัวเลข 168 ต่อ 360,000 ขึ้น
ยังไม่ทันที่มติเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม จะจางหาย”ปฏิกิริยา” ก็มี 81 สนช.เคลื่อนไหว
เสนอแก้ไข พรบ.คณะสงฆ์ พ.ศ.2505 แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.2535 เป้าหมายก็เพื่อจะ “ปลดล็อก”ให้กับการสถาปนา”สมเด็จพระ สังฆราช”
วันที่ 29 ธันวาคม จึงเป็นอีกวาระในการ”เรียกแขก”
เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม เป็นการเรียกแขกในแวดวง”ออนไลน์” แต่ในวันที่ 29 ธันวาคม เป็นการเรียกแขกจาก”อาราม”
หนักแน่น ดัง แผ่นผา ปาน-ปานกัน
มีความเชื่อเป็นอย่างสูงว่า “คำขู่”อันมาจาก พระเมธีธรรมาจารย์ เลขาธิการศูนย์พิทักษ์พระพุทธศาสนาแห่งประเทศไทย
ไม่น่าจะบังเกิดผล
สัมผัสได้จาก “ท่าที” ของ นายออมสิน ชีวะพฤกษ์ รัฐมนตรี ประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
สัมผัสได้จาก “ความมั่นใจ”ของ “สนช.”
ที่เป็นเช่นนี้เพราะมีความเชื่อว่า องค์กรของพระสงฆ์ไม่น่าจะรวมตัวกันติด
เพราะถูกสกัดมาแล้วหลายกรรม หลายวาระ
ยิ่งกว่านั้น เครดิตและความพึงพอใจต่อคสช.และต่อรัฐบาลก็ด้วยคะแนนและความนิยมอันท่วมท้น
อ่านได้จาก”ซูเปอร์โพล” อ่านได้จาก”นิด้าโพล”
เพราะ “ความมั่นใจ” บนพื้นฐานเช่นนี้เองจึงมีข่าวว่าการประชุมอาจผ่าน”3 วาระ”รวด
ฉลุย
กระนั้น กรณีของพรบ.คณะสงฆ์ก็จะดำเนินไปเหมือนกันกับกรณีของพรบ.คอมพิวเตอร์
1 สะท้อนบทบาทของ “สนช.”
และเนื่องจาก “สนช.” เป็นส่วนหนึ่งภายใน “แม่น้ำ 5 สาย”และมาจากการแต่งตั้งโดย “คสช.”
1 จึงเป็นเงาแห่ง”รัฐประหาร”
เป็นเงาแห่งกระบวนการบริหารจัดการ “อำนาจ” เป็นเงาแห่งกระบวนการสืบทอด “อำนาจ”
นำไปสู่การคาดหมายถึง “โรดแมป”
นำไปสู่คำขวัญ “ปฏิรูปก่อนเลือกตั้ง” อันกระหึ่มก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557
เกิดภาพชัดยิ่งต่อรัฐบาลหลัง”การเลือกตั้ง”
