สถานการณ์ที่ “คลองหลวง”หายไปจาก “หน้า 1” ของหนังสือพิมพ์โดยอัตโนมัติ
เป็นไปตาม “กาละ”
มีความจำเป็นที่ พ.ต.อ.ไพสิฐ วงศ์เมือง ต้องเงียบ มีความจำเป็นที่ พล.ต.อ.ศรีวราห์ รังสิพราหมณกุล ต้องเงียบ
แต่เสียง”สวดมนต์”ยัง”กระหึ่ม”
แม้จะต้องฝ่า”ด่าน” อันเป็น “จุดตรวจ” โดยรอบบริเวณวัด แต่ “กัลยาณมิตร”ก็ยังเดินทางมา
การเข้า-ออกประตู 7 ยัง “เข้ม”
ที่ไม่ควรมองข้ามอย่างเด็ดขาดก็คือ การพุ่งเป้าไปยัง”บัตร”อันสะท้อนความผูกพันภายใน “เครือข่าย”
คั้นและกลั่นเอาแต่เพียง “กัลยาณมิตร” เท่านั้น
มีความเป็นไปได้ว่า ลักษณะ “ยืดเยื้อ” จะยังดำรงอยู่ระหว่าง”ดีเอสไอ”และ”ตำรวจ”กับ”วัดพระธรรมกาย” เป็นการยื้ดเยื้อในลักษณะตรึงกำลัง
แนวรบด้าน”คลองหลวง” ยังไม่เปลี่ยนแปลง
การผ่านร่างพรบ.แก้ไขเพิ่มเติมพรบ.คณะสงฆ์โดย”สนช.” 182 คะ แนนเสียงอย่างเป็นเอกฉันท์
ดำเนินไปเหมือน 168 ต่อร่างพรบ.”คอมพิวเตอร์”
1 สะท้อนเอกภาพอันมั่นคงและแข็งแกร่ง ขณะเดียวกัน 1 สะ ท้อนความต้องการที่ดำรงอยู่ลึก-ลึก
อย่าลืม “ราก” ที่มาของ “สนช.”
อย่าลืม “สถานะ”ของ”สนช.”ที่ดำรงอยู่ในความเป็น 1 ของ”แม่น้ำ 5 สาย”
อย่าลืมอนุสาสน์ “ลงเรือแป๊ะ ต้องตามใจแป๊ะ”
ทิศทางการแก้ไขเพิ่มเติมพรบ.คณะสงฆ์ จึงเป็นทิศทางและความต้องการของ “แป๊ะ”เพียงแต่ผ่านกระบวนการของ “สนช.”แทนที่จะใช้มาตรา 44 เท่านั้นเอง
สถานการณ์การแก้ไขพรบ.คณะสงฆ์เหมือนกับเป็นคนละเรื่องกับสถานการณ์”คลองหลวง”
ทั้งๆที่ความเป็นจริงเป็น “คนละเรื่อง เดียวกัน”
กรณีของ “วัดพระธรรมกาย” กับกรณีของ “วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ”จึงไหลมาอยู่ใน “กระบวนการ” ที่สัมพันธ์กัน
เพราะพรบ.คณะสงฆ์แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.2559 ส่งผล
ส่งผลดังคำแถลงจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติหรือพศ.ที่ว่า
มติของ”มหาเถรสมาคม”ก็ต้อง”ตกไป”
นั่นหมายความถึงมติที่จะให้มีการเสนอ สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ อยู่ในสภาพเหมือนกับไม่เคยเกิดขึ้น
ทุกอย่างคืนกลับไปยังจุดเดิม
และทันที่ที่ร่างพรบ.แก้ไขเพิ่มเติมพรบ.คณะสงฆ์มีการประกาศและบังคับใช้ นั่นหมายถึงการเริ่มต้นใหม่ในเรื่องสมเด็จพระสังฆราช
ขณะที่สถานการณ์ที่ “คลองหลวง”ก็ยังตรึง”กำลัง”กันต่อไป
