ทั้งๆที่เสียงสวด “ธัมมจักกัปปวัตนสูตร” ยังดังอย่างสม่ำเสมอจาก ภายใน “วัดพระธรรมกาย”
แต่แนวรบด้าน”สภ.คลองหลวง”สงบนิ่ง
การแถลงข่าวจาก พ.ต.อ.ไพสิฐ วงศ์เมือง ไม่มีแน่นอน ยิ่งการแถลงข่าวจาก พล.ต.อ.ศรีวราห์ รังสิพราหมณกุล ยิ่งไม่เป็นที่ปรากฏ
ไม่ปรากฏแม้กระทั่ง “เสียงแห่งความเงียบ”
นี่เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เพราะ”คำสั่ง”ผ่าน พล.ต.อ.จักรทิพย์ ชัยจินดา ผบ.ตร.จากคสช.ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ขณะเดียวกัน ความเข้มจาก”คสช.”คือ
“วันนี้ออกมานอกวัดไม่ได้ ออกมาก็โดนจับ หาเวลาเหมาะสมเข้าไปจับ ก็เท่านั้น”
จุด 1 ซึ่งไม่ควรมองข้ามก็คือ 170 กว่าคดียังคาอยู่
เป็น 170 คดีอันแวดล้อมอยู่โดยรอบร่าง พระเทพญาณมหามุนี
นี่คือความแจ่มชัดแห่ง”คดีความ”
เหมือนกับว่าจำนวน 170 กว่าคดีจะสะท้อนความเอาจริงเอาจังของทั้ง “ดีเอสไอ”และ”ตำรวจ”
เป็น “อาวุธ” อันแหลมคม
เหมือนกับที่เคยเป็นชื่อยุทธการในการปฏิบัติตามหมายจับเมื่อเดือนมิถุนายน 2559
นั่นก็คือ ยุทธการ”กบิล”
ขณะเดียวกัน เมื่อเดือนมิถุนายน 2559 หมายจับต่อ พระเทพญาณมหามุนี มีเพียง 1 หมายจับ 1 คดี
มาถึงเดือนธันวาคม 2559 เพิ่มเป็นกว่า 170 คดี
แต่บทบาทและความหมายของ “หมายจับ” และ”หมายค้น”ระหว่างเดือนมิถุนายนกับเดือนธันวาคมก็เหมือนกัน
เหมือนกันตรงไม่สามารถ “เป็นจริง”
พระเทพญาณมหามุนี ก็ยังนอน”อาพาธ”อยู่ภายใน”วัดพระธรรมกาย”
หากยิ่งยาวไปก็จะยิ่งเป็น “ปัญหา”
ปัญหาที่แม้กระทั่ง พ.ต.อ.ไพสิฐ วงศ์เมือง แม้กระทั่ง พล.ต.อ.ศรี วราห์ รังสิพราหมณกุล ก็ต้องยอมรับ
1 ปัญหาในเรื่อง”ความศักดิ์สิทธิ์”
เป็นความศักดิ์สิทธิ์ที่คดีฟอกเงิน คดีรับของโจร คดีรุกป่า คดีก่อสร้างอาคาร ยังไม่ได้รับการปฏิบัติ
1 ปัญหาในเรื่อง “ประสิทธิภาพ”
สภาพของ “ดีเอสไอ” กับสภาพของ”ตำรวจ”จึงดำเนินไปในรูปรอยเดียวกัน
เป็นเหมือน”หมอ”ที่จ่าย “ยา”
แต่ผลของ “ยา”มิได้ทำให้อาการอันเกิดขึ้นผ่อนคลายหรือหายไป
“อาการ”ของโรคก็ยังเหมือนเดิม
