ความหงุดหงิดอันมาจาก พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ กรณีข่าวการดีลกับนักการเมืองเพื่อบรรลุเป้าหมาย “รัฐบาลแห่งชาติ”
เป็นเรื่องน่าเห็นใจ
น่าเห็นใจเพราะว่านี่คือ “อาการ” อันเนื่องแต่ “โรคร้าย”ซึ่งดำรงอยู่ใน “สังคม”
โรคแห่งความขัดแย้ง โรคแห่งการแตกแยก
ความจริง คำว่า”รัฐบาลแห่งชาติ” ได้รับการเสนอขึ้นมาอยู่เสมอๆ
นับแต่ก่อนรัฐประหารเดือนกันยายน 2549
แม้กระทั่งในห้วงก่อนรัฐประหารเดือนพฤษภาคม 2557 จะบังเกิดขึ้นในทางเป็นจริง
แต่ถูก”ปฏิเสธ” อย่างรุนแรง แข็งกร้าว
เพราะไม่คิดว่า การกินยา “รัฐบาลแห่งชาติ”จะสามารถแก้ไขปัญหาอันเป็น “วิกฤต”ลงได้อย่างที่มุ่งมาด คาดหวัง
ตรงนี้แหละคือ “อาการ” ของ “โรค”
ยอมรับเถิดว่า “โรคร้าย” ที่รุมเร้าสังคมไทยอย่างรุนแรงเป็นเวลา 1 ทศวรรษกว่าๆ
จำเป็นต้องใช้ “ยา” รัฐบาลแห่งชาติ”ไมซิน”
เพราะโดยรูปแห่ง “รัฐบาลแห่งชาติ” คือ องค์ประกอบแห่งการปรองดองอย่างเป็นจริง
ทุกพรรค ทุกฝ่าย มาร่วมใต้”ร่มธง”เดียวกัน
แต่ที่ไม่สามารถทำได้ เพียงแต่พูดออกมาก็ถูก “สหบาทา”โดยพร้อมเพรียงกัน
เพราะไม่ใครยอมใคร ต่างคนต่างเก่ง ต่างไม่เห็นความจำเป็น
หรือยอมรับได้แต่ก็ต้องดำเนินไปตามหลักการที่ว่า “อันว่าความสามัคคีนั้นดีอยู่ แต่ต้องให้ตัวกูเป็นใหญ่”
นั่นก็คือ “สามัคคี”ภายใต้”อำนาจ”ของตน
นั่นก็คือ สามัคคีเพียง “รูปแบบ” มิได้เป็นสามัคคีอย่างยินยอม พร้อมใจ
“ปรองดอง”ก็ย่อม”ล้มเหลว”
กระแสเสียงที่ดังมาจากทุกสารทิศ สะท้อนกระแสเสียงความเรียกร้องในเรื่อง “ปรองดอง” อย่างแน่นอน
เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะ”ปรองดอง”อย่างไร
การเสนอตัวเข้ามาของ “คสช.” จึงสอดรับและเหมาะสมกับสถานการณ์และความเป็นจริง
เพียงแต่ว่าจะใช้ “วิธีการ” และ”กระบวนการ”เช่นใด
เป็นวิธีการซึ่งเป็นที่ยอมรับ เป็นกระบวนการที่มิได้เป็นการบังคับ ขืนใจ หรือไม่ อย่างไร
บทบาทของ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ จึงสำคัญ
และเมื่อเป็นบทบาทสำคัญ จึงย่อมถูกแสงแห่งสปอตไลต์ฉายจับเป็นธรรมดา
“ส่วนใหญ่” อาจอยากให้ “สำเร็จ”
กระนั้น ก็ยังมี “บางส่วน” ไม่อยากให้สำเร็จและเล่นบทในการเตะสกัดขา
