คอลัมน์ บทบรรณาธิการ
ร่างกฎหมายฉบับที่ชื่อ ร่างพ.ร.บ.การคุ้มครองสิทธิเสรีภาพ ส่งเสริมจริยธรรมและมาตรฐานวิชาชีพสื่อมวลชน เป็นร่างที่มีชื่อไพเราะและน่าจะเป็นที่ยอมรับ แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น
เมื่อเนื้อหาของร่างไม่ได้เป็นไปตามชื่อ แม้จะใช้คำว่าคุ้มครอง แต่กลับมีลักษณะเปิดทางให้ไปนำสู่การควบคุม
ชื่อทางการเมืองที่มีเนื้อหาไปคนละทิศละทางนั้น มีกรณีตัวอย่างอยู่ไม่น้อย ทั้งของไทยและต่างประเทศ
ที่รับรู้กันกว้างขวางก็คือชื่ออย่างเป็นทางการของประเทศเกาหลีเหนือที่ได้ ชื่อว่าปกครองด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จนั้น กลับมีคำว่า ประชาธิปไตยรวมอยู่ด้วย
สําหรับคำว่า ส่งเสริมจริยธรรมในชื่อร่างพ.ร.บ.นี้ เป็นเรื่องที่ทุกวิชาชีพพึงมีและเป็นเรื่องพื้นฐานทางสังคม
ดังนั้นในส่วนขององค์กรสื่อ จึงถูกตรวจสอบโดยประชาชนอย่างใกล้ชิดมาตลอด
ส่วนคำว่า มาตรฐานวิชาชีพ ก็เป็นตัวกำหนด ให้สื่อแต่ละสาขาต้องพัฒนาคุณภาพให้มีมาตรฐานเพื่อให้ทันต่อการแข่งขัน
การร่างกฎหมายเพื่อให้ตัวแทนภาครัฐในระดับปลัดกระทรวงเข้ามาอยู่ในสภาวิชาชีพสื่อมวลชนแห่งชาติ จึงไม่อาจมองไปเป็นอย่างอื่นได้ นอกจากได้เพิ่มอำนาจส่วนเกินเข้ามา ในวิชาชีพของสื่อมวลชน
เป็นส่วนเกินที่ไม่มีความเข้าใจหรือเกี่ยวข้องใดๆ กับสิทธิเสรีภาพของสื่อมวลชน
คําวิจารณ์สื่อมวลชนว่าเอนเอียง ไม่อาจ ใช้เป็นข้ออ้างสำหรับรัฐในการเข้ามาแทรกแซงเช่นกัน
แม้เหตุการณ์ความขัดแย้งทางการเมือง ที่ผ่านมา สื่อมวลชนแสดงท่าทีแตกต่างกัน ทั้งด้วยเงื่อนไขและอุดมการณ์ที่ต่างกัน
มีทั้งกลุ่มที่สมยอมหรือกวักมือเรียกอำนาจนอกระบบ และกลุ่มที่ทัดทานกระบวนการอันไม่เป็นประชาธิปไตย
แต่ด้วยความเชื่อมั่นในประชาชนว่าตัดสินเองได้ เลือกเองได้ และเรียนรู้ความผิดพลาดได้
สื่อมวลชนจึงยืนหยัดในวิชาชีพได้ด้วยอำนาจของประชาชนที่กำกับดูแล
