ทั้งๆที่ทาง “คสช.” และ “รัฐบาล” รวมถึง “สปท.”มอบหมายให้คนสำคัญ 2 คนออกมาแสดงบทบาท
1 นายอลงกรณ์ พลบุตร 1 นายคำนูญ สิทธิสมาน
ผลที่ตามมาเฉพาะหน้าก็คือ “ร่างพรบ.ควบคุมสื่อ” ต้องชะลอออกไปอย่างไม่มีกำหนด
กระนั้น ความไม่ไว้วางใจก็ยังดำรงอยู่
ในทางสังคมวงกว้าง อาจมองเห็นความใจกว้างของรัฐบาลของสปท.อันกดปุ่มมาจาก “คสช.”
ประเมินว่า “ยืดได้ หดได้”
ไม่ดำรงจุดมุ่งหมายในการผลักดัน “ร่างพรบ.ควบคุมสื่อ”อย่างตายตัว ไม่ยอมผ่อนปรน
แล้วเหตุใดท่าทีจาก”สื่อ”ก็ยังไม่วางใจ
“องค์กรสื่อ” จึงไม่ยอมยุติการเคลื่อนไหว หากแต่เพิ่มความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น
เข้าทำนอง “เจ็บแล้วต้องจำ”
เหตุใดจึงมีความโน้มเอียงจาก “องค์กรสื่อ”ดำเนินไปในลักษณะเพิ่มความระมัดระวัง
เพราะเข้าใจ นายอลงกรณ์ พลบุตร
เพราะเข้าใจ นายคำนูญ สิทธิสมาน
ท่านเหล่านี้ “หลวมตัว” เข้าไปอยู่ในวงจรทางการเมืองนานมาแล้ว แม้จะเคยเป็น “สื่อ”
นายอลงกรณ์ พลบุตร เคยอยู่”ประชาธิปัตย์”
นายคำนูญ สิทธิสมาน เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในกระบวนการ”ลากตั้ง”ตั้งแต่หลังรัฐประหารเดือนกันยายน 2549 แล้วก็ต่ออายุเรื่อยมาจนถึงหลังรัฐประหารเดือนพฤษภาคม 2557
เป็น “นักลากตั้ง” ยาวนานกว่า 1 ทศวรรษ
จึงแทบไม่แตกต่างไปจากสภาพของ นายสมชาย แสวงการ หรือ นายวัลลภ ตังคณานุรักษ์
จึงยิ่งต้องเพิ่มความระมัดระวังเป็นอย่างสูง
แท้จริงแล้ว การเกิดขึ้นของ”ร่างพรบ.ควบคุมสื่อ”เป็นผลและความ ต่อเนื่องจากพิมพ์เขียวใหญ่
สโลแกน “ปฏิรูปก่อนเลือกตั้ง”
รูปธรรม 1 คือ การปรับปรุงและแก้ไขเพิ่มเติม “พรบ.คอมพิว เตอร์”
แล้วตามมาด้วย “ร่างพรบ.ควบคุมสื่อ”
หากทั้ง “คอมพิวเตอร์” อันเป็นพาหนะแห่ง”สื่อกระจก”อยู่ภายใต้การควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ย่อมมีความจำเป็นต้องรุกคืบไปยัง “หนังสือพิมพ์”
แม้จะถือว่าเป็น “สื่อเก่า” ที่เรียกว่า”สื่อกระดาษ”ก็ตาม
ยิ่งทางคสช.ผลักรุนให้อดีตสื่ออย่าง นายอลงกรณ์ พลบุตร และ นายคำนูญ สิทธิสมาน ออกหน้า ยิ่งมีความจำเป็นต้องรอบคอบและรัดกุม
ทุกอย่างล้วนเป็น”ยุทธวิธี”ที่จะบรรลุ”ยุทธศาสตร์”ในการจัดระเบียบตามพิมพ์เขียว”ปฏิรูปก่อนเลือกตั้ง”ทั้งสิ้น
