คอลัมน์ บทบรรณาธิการ
อาการหวาดระแวงของบุคคลในรัฐบาลว่านักการเมืองจะปลุกม็อบชาวนานั้น ไม่ได้มีเฉพาะในภาคกลาง ภาคเหนือ ภาคอีสานอีกแล้ว ยังมีไปถึงภาคใต้ด้วย
หลังจากหลายจังหวัดในพื้นที่ภาคใต้ประสบอุทกภัยหนักจากปลายปีมาถึงต้นปี พื้นที่ไร่นาเสียหาย และต้องการการฟื้นฟู
ข้อเรียกร้องหนึ่งที่ชาวนาภาคใต้ทำผ่านนักการเมืองก็คือเรื่องขอเมล็ดพันธุ์ข้าว เพราะเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการเริ่มต้นฟื้นฟูผลผลิต
เมื่อข้อเรียกร้องยังไม่ได้รับการ ตอบสนอง จึงเป็นธรรมดาที่เกษตรกรต้องหันไปพึ่งกระบอกเสียงเดิม ของชาวบ้าน ได้แก่ อดีตผู้แทนหรืออดีตส.ส.
กรณีนี้จึงเป็นตัวอย่างหนึ่งที่ตอกย้ำถึงความสำคัญในกระบวนการทางการเมืองที่ชาวบ้านต้องอาศัยคนกลุ่มต่างๆ เพื่อบรรเทาปัญหาและความเดือดร้อนมาถึงรัฐบาลส่วนกลาง
หลายๆ ครั้งชาวบ้านพึ่งส.ส. บางครั้งพึ่งข้าราชการ บางครั้งพึ่งนักการเมืองท้องถิ่น บางครั้งพึ่งสื่อมวลชน ฯลฯ เพื่อสะท้อนเสียงออกมา
เกิดเป็นกระบวนการของการต่อรองและตรวจสอบอำนาจของแต่ละฝ่ายร่วมกันโดยมีประชาชนเป็นฐานใหญ่
การรับฟังเสียงชาวบ้านจึงสำคัญ ต้องไม่ปล่อยให้ความหวาดระแวงหรือทัศนคติแบบเหมารวมมาเป็นอุปสรรค
การรวมตัวของชาวบ้านหรือกลุ่มคนไม่ใช่เรื่องของความขัดแย้งเสมอไป
หรือต่อให้เป็นความขัดแย้ง ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องหวาดระแวงเสมอไปเช่นกัน เพราะความขัดแย้งเป็นเรื่องมีอยู่ในทุกสังคม เพียงแต่รัฐต้องกำกับดูแลให้เป็นไปตามกติกา
หากพยายามควบคุมการร้องเรียน ของประชาชนทั้งในเรื่องความเดือดร้อน ความห่วงกังวลในสิ่งแวดล้อม การแสดงความคิดเห็นในประเด็นสำคัญแล้ว การฟื้นฟูการเมืองให้เป็นที่ยอมรับทั้งในไทยและโลกสากลจะเป็นไปได้ยากมาก
เพราะเสรีภาพในการแสดงออกนั้นเป็นเมล็ดพันธุ์ของประชาธิปไตย
