ปฎิบัติการของ “ดีเอสไอ” ที่ ต.ท่าซุง อ.เมือง จ.อุทัยธานี เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ สำเร็จลงอย่างงดงาม
ตาม “หมายค้น” ตาม”หมายจับ”
หากนำมาเปรียบเทียบกับความพยายามของ “ดีเอสไอ”ต่อวัดพระธรรมกายเมื่อเดือนมิถุนายนและเมื่อเดือนธันวาคม 2559 มีความแตกต่างกัน
อย่างหนึ่ง “สำเร็จ” อย่างหนึ่ง “ล้มเหลว”
ทั้งที่ไม่ว่าที่ “ท่าซุง” ไม่ว่าที่”ธรรมกาย” ล้วนมีรากฐานอย่างเดียวกัน
คือ เป็น”คดีอาญา”
เพียงแต่ที่ท่าซุงเป็นคดีว่าด้วย “เงินกู้นอกระบบ” เพียงแต่ที่วัดพระธรรมกายเป็นคดีว่าด้วย”ฟอกเงิน”และ”รับของโจร”
เหตุใด “ผล”แห่ง”ปฏิบัติการ”จึงแตกต่างกัน
เรื่องนี้ไม่เพียงแต่ “ดีเอสไอ” เท่านั้นที่สามารถสรุปได้ หากแม้กระทั่ง”ตำรวจ”ที่ร่วมในการปฏิบัติการก็สามารถสรุปได้
คำตอบอยู่ที่ลักษณะ”มวลชน”
ลักษณะ “มวลชน” นั้นเองทำให้คดีเกี่ยวกับ”วัดพระธรรมกาย”มีจุดต่างไปจากคดีเกี่ยวกับ”ท่าซุง”
กรณี”ท่าซุง”ก็มีเพื่อนร่วมงาน
แต่เป็นการร่วมงานในลักษณะ 1 อันต่างไปจากการเข้าไปมีส่วนร่วมในกรณี”วัดพระธรรมกาย”
อย่างหนึ่งเป็นการละเมิด”กฎหมาย” อย่างแน่นอน
อีกอย่างหนึ่งมีร่องรอยแห่งการละเมิด “กฎหมาย” ดำรงอยู่แต่ก็สัมพันธ์ไปถึง ความเชื่อมั่น ความศรัทธา
เป็นเรื่องในทาง “ความคิด”
และฐานสำคัญในทาง “ความคิด” ยึดโยงอยู่กับความเชื่อมั่น ความศรัทธาในทาง “ศาสนา”
พระเทพญาณมหามุนี ตกเป็นผู้ถูก”กล่าวหา”
แต่หากมองจากมุมของ”ศิษยานุศิษย์” หรือที่เรียกกันว่า”กัลยา ณมิตร”แห่ง”วัดพระธรรมกาย”
พระเทพญาณมหามุนี อยู่ในสถานะแห่ง”หลวงพ่อ”
สถานะอันแตกต่างกันเป็นอย่างมากระหว่าง “กรณีท่าซุง” กับ”กรณีวัดพระธรรมกาย” ทำให้กระบวนการแตกต่างกันไปด้วย
บรรทัดฐาน 1 อาจได้ผลใน”กรณีท่าซุง”
แต่บรรทัดฐานเดียวกันนั้นเมื่อนำไปใช้ใน “กรณีวัดพระธรรมกาย” กลับไม่ได้ผล
จะใช้หลัก “กฎหมาย” แบบทื่อๆ คงไม่ได้
หากถือเอาบทเรียนจากคำสั่งที่ 66/2523 ก็จำเป็นต้องนำเอาแนวทาง “การเมืองนำ”มาใช้
เรียกอีกอย่าง คือ “รัฐศาสตร์นำ”
เพราะผนังทองแดง กำแพงเหล็กของ”วัดพระธรรมกาย”คือกำแพงแห่ง”ศรัทธา” การไปประกาศอายัด”กำแพงวัด”จึงกลายเป็นเรื่องน่าขำ เพราะ “กำแพงวัด” เสมอเป็นเพียง “วัตถุ”
การเอาชนะที่แท้จริงจึงต้องเอาชนะ”กำแพงแห่งศรัทธา”
