คอลัมน์ บทบรรณาธิการ
คําอธิบายที่ยืนยันหนักแน่นจากรัฐมนตรีคลัง อภิศักดิ์ ตันติวรวงศ์ เกี่ยวกับเงินคงคลังที่เหลืออยู่ 7 หมื่นกว่าล้านบาท จนผู้คนวิตกกังวลนั้น ไม่ได้หมายความว่าประเทศกำลังเผชิญภาวะถังแตก
หากเป็นไปตามนโยบายลดเงินคงคลัง ที่ต้องการบรรเทาภาระดอกเบี้ย โดยให้พยายามลดเงินคงคลังให้เหลือในระดับเท่าที่จำเป็นต้องใช้ มาอยู่ที่ระดับ 5 หมื่นล้านบาทถึง 1 แสนล้านบาทเท่านั้น
พร้อมมั่นใจว่าสภาพคล่องของประเทศยังมีอยู่ในระดับสูง รัฐบาลยังมีความสามารถในการกู้เงินได้ในระดับสูง หลังจากกู้ไปแล้ว 1 แสนล้านบาท รวมแล้วยังกู้ได้อีก 3 แสนกว่าล้านบาท
คำอธิบายนี้จะสร้างความสบายใจหรือไม่ คงจะมีปฏิกิริยาจากคนฟังตามมา
ข้อสังเกตเกี่ยวกับเรื่องนี้ น่าจะอยู่ที่คำอธิบายนี้เกิดขึ้นหลังมีข้อมูลตัวเลขเงินคงคลังลดฮวบเผยแพร่ออกมาจนเป็นข่าวใหญ่
ทั้งที่กรณีนี้เป็นเรื่องที่ผู้คนในประเทศน่าจะรับรู้ร่วมกันมาก่อนตั้งแต่ในเดือนมกราคม หลังจากรัฐอัดฉีดเศรษฐกิจด้วยการเร่งรัดการเบิกจ่ายงบประมาณ รวมถึงมีโครงการแจกเงินเกษตรกร และผู้มีรายได้น้อยหลายครั้ง
การปรับเปลี่ยนจำนวนเงินคงคลังที่เคยอยู่ในระดับ 3-4 แสนล้านบาท ก่อนเกิดเหตุรัฐประหารปี 2557 มาอยู่ในระดับน้อยกว่า 1 แสนล้านจึงเป็นเรื่องสำคัญ
แม้ว่ารัฐบาลนี้ทำได้โดยสะดวก ผิดกับรัฐบาลในอดีตที่มีแนวทางคล้ายกัน จึงเป็นเรื่องที่ต้องเผยแพร่ให้สาธารณชนรับทราบโดยไว
การที่ตัวเลขเงินคงคลังลดลงอาจเป็นผลดีในเรื่องลดภาระดอกเบี้ย แต่ขณะเดียวกันสะท้อนว่ารายรับของประเทศน้อยกว่ารายจ่ายตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา
ขณะที่การตั้งงบประมาณตั้งแต่ปี 2558 จนถึงปัจจุบัน รัฐขาดดุลมากขึ้นทุกปีๆ รวมถึงปี 2561 ที่จะเป็นงบฯ ขาดดุลราว 450,000 ล้านบาท
ส่วนที่กังวลกันเป็นพิเศษคือ จนถึงขณะนี้การลงทุนของภาคเอกชนยังทรงตัว กล่าวคือยังไม่ได้ลงทุนมากนัก จึงต้องพึ่งพาการลงทุนจากภาครัฐ ซึ่งภาครัฐเองก็ต้องเร่งหารายได้จากการเก็บภาษี
ดังนั้น แม้การที่เงินคงคลังอยู่ในภาวะลดลง ไม่ได้หมายความถึงภาวะถังแตก แต่อาจไม่ได้ช่วยให้สบายใจนัก
