การพยายามชูภาพ นพ.ประเวศ วะสี ขึ้นมาว่ามีส่วนภายในกระบวนการ “ปรองดอง” แน่นอน
แม้จะไม่ได้เข้ามานั่งเป็น “กรรมการ”
ก็เหมือนกับความพยายามในการชูภาพ นายคณิต ณ นคร ประสานเข้ากับภาพของ นายสุจิต บุญบงการ และล่าสุดคือภาพของ พล.อ.เอกชัย ศรีวิลาศ
เพราะว่า พล.อ.เอกชัย ศรีวิลาศ มาจาก “สถาบันพระปกเกล้า”
เพราะว่า นายสุจิต บุญบงการ เคยทำงาน “การเมือง” มาตั้งแต่ยุค พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์
ขณะที่ นายคณิต ณ นคร คือ ประธานคอป.
เหมือนกับภาพของ นพ.ประเวศ วะสี ขึ้นแท่นในฐานะ”ราษฎรอาวุโส” ตั้งแต่สถานการณ์เมื่อเดือนพฤษภาคม 2553 พร้อมกันกับอีก 2 คน
คือ นายเสน่ห์ จามริก และ นายระพี สาคริก
ทั้งหมดนี้ดำรงอยู่เหมือนกับเป็น “ใบเฟิร์น” ประดับ “แจกัน”อันงดงาม
ภายในกระบวนการ”ปรองดอง”
ถามว่าประสบการณ์ของ พล.อ.เอกชัย ศรีวิลาศ ในด้านของ”ปรองดอง” คืออะไร
เห็นได้จากในยุค พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน
ต้องยอมรับว่า การขับเคลื่อน”ปรองดอง” ของ พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน ทำงานร่วมกับ “สถาบันพระปกเกล้า”
แต่ที่สุดก็ถูก “ปฏิเสธ”
รายงานของ “สถาบันพระปกเกล้า” มีชะตากรรมเดียวกันกับรายงานของ “คอป.”
และของกรรมาธิการสปช.ชุด นายเอนก เหล่าธรรมทัศน์
ขึ้นอยู่กับว่า “ผู้สั่งการ”ในแต่ละ “รายงาน” จะเลือกเอาส่วนไหนมา
แต่ด้านหลักก็ “กอง” รวมอยู่บน “หิ้ง”
แม้จะยอมรับว่าสถานการณ์”ปรองดอง”เกิดขึ้นจาก “ความสุกงอม” ในทางความคิด
ล้วนเห็นว่า “จำเป็น” ล้วนเห็นว่า”ถึงเวลา”
กระนั้น ประเด็นอันแหลมคมเป็นอย่างมากก็คือ ภายในคณะ กรรมการปรองดองมีความเข้าใจต่อจุดตัดอันมีลักษณะ”ประวัติ ศาสตร์”ของบ้านเมืองอย่างไร
1 มองอย่างไรต่อสถานการณ์รัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549
1 มองอย่างไรต่อสถานการณ์รัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557
หากตี”ประเด็น”นี้ไม่แตกและไม่ถูกต้อง ก็ยากเป็นอย่างยิ่งที่กระบวนการ”ปรองดอง”จะขับเคลื่อนไปอย่างถูกต้องทั้งในทางยุทธศาสตร์และยุทธวิธี
ในที่สุด เวลา 3 เดือนที่จะทุ่มเทให้กับ”ปรองดอง” ก็เสมอเป็นเพียง “พิธีกรรม”
เป็น”การประชุม”เพื่อที่จะนัด”ประชุม”ต่อไป
