คอลัมน์ บทบรรณาธิการ
คณะทำงานของรัฐบาลได้รับคำชมจากหัวหน้าคณะเมื่อเร็วๆ นี้ถึงการปรับเปลี่ยนรูปแบบการทำงานที่สะท้อนการทำงานเชิงรุกหลายอย่าง เห็นถึงความก้าวหน้าหลายอย่าง รวมทั้งปัญหา และอุปสรรคได้ชัดเจน จากนั้นฝ่ายประชาสัมพันธ์นำไปชี้แจง ได้ทั้งส่วนผลงานที่ดีและส่วนที่เป็นอุปสรรค
พร้อมกำชับให้หน่วยราชการต่างๆ ต้องรู้จักทำความเข้าใจกับประชาชนให้ขยายออกไป รวมถึงเผยแพร่ผ่านสื่อโซเชี่ยลมีเดีย หากมีเรื่องที่เกี่ยวโยงมาถึงหน่วยงานที่ทำงานต้องชี้แจงและไม่ปล่อยทิ้งไว้ เป็นต้น
อย่างไรก็ตาม การตั้งข้อสังเกตว่ามีคนไม่ดีที่พยายามที่จะวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาล ทั้งที่รัฐบาลทำดีแล้วยังกล่าวหาว่าไม่ดีนั้น น่าจะเป็นเรื่องที่เข้าใจผิด
การทำงานของรัฐบาลย่อมเป็นเรื่องที่ส่งผล กระทบต่อคนวงกว้าง จึงย่อมเกิดมุมมองของคนในสังคมที่แตกต่างกัน รวมถึงผู้คลุกคลีและมีประสบการณ์อยู่ในงานด้านต่างๆ
นโยบายหนึ่งๆ ของรัฐ แม้คิดว่าเจตนาดี แต่เมื่อปฏิบัติแล้วมีจุดบกพร่องที่ต้องเร่งแก้ไข เช่นเรื่องบริหารการเงิน การกระตุ้นเศรษฐกิจ ฯลฯ
การวิพากษ์วิจารณ์ออกมาจึงเป็นเรื่องปกติที่ต้องกระทำกันเพื่อให้เห็นมุมมองที่หลากหลายแตกต่างกัน อีกทั้งจะมุ่งมองแต่เจตนาไม่ได้ เพราะทุกฝ่ายย่อมกล่าวอ้างถึงเจตนาที่ดีได้ ทั้งสิ้น
การวัดผลการทำงานของรัฐจึง ต้องมองที่ผลการปฏิบัติงานว่าเป็นประโยชน์ต่อส่วนรวม และบรรเทาผลกระทบด้านลบที่มีต่อชุมชนมากน้อยเพียงใด
ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือกรณีที่รัฐบาลสหรัฐอเมริกาออกกฎห้ามพลเมือง 7 ชาติมุสลิมที่สุ่มเสี่ยงเข้าประเทศ มาจากเจตนาดีที่ต้องการลดความเสี่ยงในด้านการก่อการร้าย
แต่เมื่อบังคับใช้ในทางปฏิบัติแล้ว กลับพบว่าส่งผลลบต่อพลเรือนทั่วไปที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการก่อการร้ายใดๆ อย่างกว้างขวาง
กรณีนี้จึงก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ไปทั่ว ทั้งในและนอกประเทศ อีกทั้งนำไปสู่การระงับใช้คำสั่งของรัฐบาลโดยศาล เพื่อพิจารณาถึงผล กระทบอย่างชัดเจนอีกครั้ง
หากไม่มีเสียงวิจารณ์เกิดขึ้น สังคมจะร่วมกันหาทางออกที่ดีที่สุดไม่ได้
