นอกเหนือจากท่าทีอันมาจากพรรคเพื่อไทย พรรคประชาธิปัตย์ พรรคชาติไทยพัฒนา ที่เห็นด้วยกับ”ปรองดอง”ตั้งแต่ต้น
ท่าทีจากพรรคภูมิใจไทยก็น่าสนใจ
ยิ่งท่าทีจากพรรคชาติพัฒนา ยิ่งน่าสนใจ
แม้ว่า “ความต้องการ”ในการเข้าร่วม “ปรองดอง”ของแต่ละพรรคการเมืองอาจแตกต่างกัน
แต่ความรู้สึก “ร่วม” อย่างหนึ่งก็ “สำคัญ”
แต่ละพรรคอาจสรุปออกมาด้วยถ้อยคำไม่ตรงกัน แต่หากนำมากลั่น คั้นกรอง อย่างเที่ยงธรรมแล้ว
1 ยอมรับในการดำรงอยู่ของ “ความขัดแย้ง”
ความหมายก็หมายความว่า แต่ละพรรคการเมืองยอมรับในจุดต่างของแต่ละพรรค
1 ยอมรับว่าสิ่งเหล่านี้แหละที่เป็น “ปัญหา”
ความหมายก็หมายความว่า มีความจำเป็นต้องสะสาง แก้ไขให้คลี่คลายไปอย่างน้อยก็ในระดับหนึ่ง
เพราะทุกพรรคมีเป้าหมายเดียวกัน คือ ต้องการการเลือกตั้ง
เป้าใหญ่ที่ทุกคนเห็นร่วมกันอย่างมิได้นัดหมายก็คือ รัฐประหารดูเหมือนจะมิใช่ “เครื่องมือ”ที่เหมาะสมในการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งและการแตกแยก
นี่คือ “สภาพ” ในทางความคิดที่เริ่ม “แปรเปลี่ยน”
ในเบื้องต้นดูเหมือนว่าจะมีบางพรรคการเมืองคิดและเห็นว่า “รัฐประหาร” น่าจะเป็น “ทางออก”
จึงได้ไปแสดงบทบาทในการ”ปูทาง”และสร้างเงื่อนไข
ไม่ว่าจะเป็นการเข้าไปมีส่วนกับ “พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย”ก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549
ไม่ว่าจะเป็นการเข้าไปมีส่วนกับ “กปปส.”ก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557
ผลก็อย่างที่รู้ๆกันอยู่เต็มอก
เช่นนี้เองทำให้ทุกพรรคการเมืองมีความเห็น”ร่วม”ว่าจำเป็นต้องสร้าง”ความปรองดอง”
หากไม่ปรองดอง คงไม่รอด
คำว่า”ไม่รอด”ในที่นี้ส่วนใหญ่อาจจะอ้างถึงประเทศชาติ ประชาชนโดยรวม
แต่หาก”ประชาชน”ไม่รอด
แต่หาก “ประเทศชาติ” ไม่รอด แล้วพรรคการเมืองหรือนัก การเมืองจะรอดได้อย่างไร
ตรงนี้แหละนำไปสู่บรรยากาศ “ถ้อยทีถ้อยอาศัย”
เพราะหากขิงก็ยังรา ข่าก็ยังแรง เหมือนที่เคยฮึ่มๆเข้าหากันในห้วงก่อนเดือนกันยายน 2549 และในห้วงก่อนเดือนพฤษภาคม 2557 เสียแล้ว
ฝ่ายที่เข้ามาหยิบชิ้น”ปลามัน” เป็นใคร
เห็นๆกันอยู่มิใช่หรือภายหลังรัฐประหารเดือนกันยายน 2549 และก็เห็นๆกันอยู่มิใช่หรือ ภายหลังรัฐประหารเดือนพฤษภาคม 2557
สภาพเช่นนี้แหละที่บีบให้เกิด”ความสุกงอม”
